Uzasadnienie
Komendant Policji rozkazem personalnym z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 41 ust.1 pkt 3 w związku z art. 45 ust.3 i art. 114 ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) orzekł o zwolnieniu aspiranta W. M. ze służby w Policji.
W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Policji wymierzył asp. W. M. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby za rażące naruszenie dyscypliny służbowej. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu [...] r.
W związku z powyższym stanem faktycznym Komendant wyjaśnił dalej, że zgodnie z art. 41 ust.1 pkt 3 ustawy o Policji, policjant, któremu wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby podlega obligatoryjnemu zwolnieniu ze służby w Policji.
W. M. wniósł odwołanie od powyższego rozkazu personalnego domagając się jego uchylenia jako oczywiście niesłusznego i przedwczesnego i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Komendant Policji rozkazem personalnym z dnia [...] r. Nr [...] r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że w dniu [...]r. Komendant Policji orzeczeniem nr [...] wymierzył asp. W. M. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby za przewinienie dyscyplinarne polegające na spożywaniu alkoholu w obiekcie służbowym oraz na dopuszczeniu do kierowania pojazdem samochodowym przez innego policjanta, który będąc w stanie nietrzeźwości kierował samochodem i spowodował wypadek drogowy w wyniku którego [...], a jadący z nim pasażerowie w tym skarżący, doznali [...].
Organ odwoławczy ustalił dalej, że powyższe orzeczenie dyscyplinarne obwiniony otrzymał w dniu [...] r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na potwierdzeniu odbioru przesyłki. Nie wniósł w przysługującym mu terminie odwołania od powyższego orzeczenia w związku z czym z dniem [...] r. stało się ono prawomocne.
W świetle poczynionych ustaleń organ odwoławczy uznał za zgodny z prawem rozkaz personalny o zwolnieniu W. M. ze służby w Policji, wydany przez organ I instancji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji.
W. M. wniósł skargę na powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się uchylenia rozkazów personalnych organów obu instancji.
Skarga oparta została na zarzucie rażącego naruszenia zasad ogólnych Kpa (art. 7,8,9,10,11), jak też na zarzucie uchybienia przepisom art. 57 § 4, 75, 107, 136 i 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz naruszenia art. 6 w związku z art. 108 Kpa.
Z treści uzasadnienia skargi wynika, że przede wszystkim skarżący zakwestionował prawidłowość ustalenia, że nie wniósł odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji i stwierdził, że odwołanie takie wniósł w prawem przewidzianym terminie. Do skargi skarżący dołączył między innymi kserokopię dowodu nadania przesyłki listowej Nr [...] z dnia [...]r. adresowanej do Komendanta Policji (k. [...] akt sądowych) oraz kserokopię pisma Działu Kontroli w Urzędzie Poczty stanowiącego odpowiedź na złożoną reklamację z dnia [...]r. dotyczącą listu poleconego ekonomicznego Nr [...] adresowanego do Komendanta Policji. W piśmie tym stwierdzono, że tenże list polecony został doręczony adresatowi w dniu [...] r. a odbiór przesyłki pokwitował upoważniony pracownik adresata - st. asp. M. Ś. (k.[...] akt sadowych).
Komendant Policji odpowiadając na skargę wniósł o jej uwzględnienie i uchylenie rozkazów personalnych nr [...] Komendanta Policji i nr [...] Komendanta Policji.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ II instancji przyznał, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] r. Komendanta ] Policji ] został wydany na podstawie orzeczenia dyscyplinarnego, które nie zyskało waloru prawomocności. Czynności sprawdzające doprowadziły bowiem do stwierdzenia, że dowód nadania odwołania z dnia [....] r. jest autentyczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153,poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej dokonywaną według kryterium zgodności z prawem.
Granice tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który w § 1 stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium i we wskazanych granicach doprowadziła do stwierdzenia, że wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do uwzględnienia skargi, co przyznał sam organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę.
Zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu aspiranta W. M., jak wynika to z jego podstawy prawnej i treści, stanowił następstwo wymierzenia temu funkcjonariuszowi orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] r. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) zwalnia się ze służby w Policji policjanta, któremu wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.
O wymierzeniu kary dyscyplinarnej można jednak mówić wyłącznie wówczas, gdy orzeczenie dyscyplinarne jest prawomocne w administracyjnym toku instancji. Według zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 Kpa). Ustawa o Policji w zasadzie tej nie czyni wyjątku, a przeciwnie, w art. 135k ust. 1 zd.1 zasadę tę potwierdza stanowiąc, że: "Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne", przy czym posługuje się pojęciem prawomocności. Tak więc o prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego wymierzającego karę dyscyplinarną można mówić – zgodnie z art. 135o ustawy o Policji - z chwilą upływu terminu przewidzianego do wniesienia odwołania, gdy odwołania nie wniesiono lub od daty decyzji organu II instancji, utrzymującej zaskarżoną decyzję w mocy, wydanej po rozpatrzeniu wniesionego odwołania.
W niniejszej sprawie organy obu instancji orzekające w przedmiocie objętym zaskarżonym wyrokiem były w dacie orzekania przekonane co do prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego. Organy te nie wiedziały bowiem, z przyczyn które nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, że W. M. wniósł w terminie odwołanie od decyzji (orzeczenia z dnia [...] r.) dyscyplinarnej. Wnioskom, wynikającym z przedłożonych przez skarżącego wraz ze skargą dowodów w postaci dowodu nadania listu poleconego oraz pisma załatwiającego reklamację pocztową co do tego listu, Komendant Policji nie przeczy. Organ ten uznał te dowody za wiarygodne i przyjął, że odwołanie od orzeczenia z dnia [...] r., doręczonego stronie [...] r., zostało wniesione przez W. M. w dniu [...] r. a wiec w terminie, czego konsekwencją było przeprowadzenie postępowania odwoławczego zakończonego wydaniem w dniu [...] r. orzeczenia dyscyplinarnego Nr [...] utrzymującego w mocy orzeczenie organu I instancji.
Tak więc orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...]r. stało się prawomocne z dniem [...] r. /a nie w dniu [...] r. jak przyjmowano to w zaskarżonej decyzji/, a tymczasem rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji wydany został w dniu [...] r. i utrzymany został w mocy w dniu [...] r.
Z wyżej przedstawionego stanu faktycznego sprawy oraz stanu prawnego wynika zatem, że po wydaniu zaskarżonej decyzji wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, co – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego – stanowi podstawę do wznowienia postępowania.
Wprawdzie na rozprawie pełnomocnik organu przedłożył rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r. miedzy innymi orzekający, po wznowieniu w dniu [...]r., postępowania administracyjnego, o uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji, jednakże sąd nie miał podstaw do przyjęcia bezprzedmiotowości postępowania sadowego w niniejszej sprawie, skoro złożony akt nie miał waloru ostatecznej decyzji administracyjnej, gdyż według zgodnego oświadczenia stron nie upłynął jeszcze termin do wniesienia odwołania.
W sprawie nie miał również zastosowania przepis art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem postępowanie administracyjne, co do przedmiotowej decyzji, zostało wznowione już po wniesieniu skargi do sądu, a wskazany przepis dotyczy sytuacji odwrotnej.
Powyższe rozważania doprowadziły do uwzględnienia skargi i uchylenia rozkazów personalnych organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.2 w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonego aktu do czasu uprawomocnienia się wyroku oparte zostało o przepis art. 152 P.p.s.a.