Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. Nr [...] dokonał na wniosek K. R. pierwszej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czasowej rejestracji sprowadzonego z zagranicy samochodu osobowego marki [...].
W decyzji zawarto zapis, że w dniu [...] r. dla samochodu osobowego marki [...], numer rejestracyjny [...], stanowiącego własność wnioskodawcy, wydano kartę pojazdu Nr [...].
Pismem z dnia [...] r. K. R. wystąpił do Prezydenta Miasta o zwrot pobranej w dniu [...] r. opłaty za kartę pojazdu w wysokości [...] zł, albowiem cyt, "Ministerstwo Transportu i Budownictwa obniżyło opłatę do kwoty 75 zł".
W uzasadnieniu pisma K. R. powołał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dnia 17 stycznia 2006 r. stwierdzające niezgodność z Konstytucją RP przepisu określającego wysokość opłaty za kartę pojazdu w wysokości 500 zł.
Prezydent Miasta pismem z dnia [...] r. poinformował K. R., że obowiązek uiszczenia opłaty za kartę pojazdu w wysokości [...] zł w dniu rejestracji wynikał z obowiązującego w dniu rejestracji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310), natomiast organ ten nie ma uprawnień do kwestionowania legalności tego aktu prawnego.
Organ wskazał nadto, że w orzeczeniu z dnia [...] r. Trybunał Konstytucyjny orzekając o niezgodności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. z Konstytucją i ustawą - Prawo o ruchu drogowym wskazał, że rozporządzenie traci moc z dniem 1 maja 2006 r. i dopiero tego czasu organy właściwe w sprawie rejestracji pojazdu mogą nadal pobierać wskazaną w rozporządzeniu opłatę.
K. R. pismem z dnia [...] r. (data wpływu do Urzędu Miejskiego- [...] r.), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się zwrotu nadpłaconej w jego przekonaniu kwoty za kartę pojazdu w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu skargi K. R. powołał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. stwierdzające niezgodność rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 lipca 2003 r. z Konstytucją RP.
Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiu pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać:
1/ wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2/oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy 3/ określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Wymogi, jakie winno spełniać pismo w postępowaniu sądowym określa art. 46 powołanej wyżej ustawy. Zgodnie § 1 pkt 4 powołanego przepisu, każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Skarga wniesiona przez K. R. nie zawierała elementu składowego pisma wymienionego w powołanym przepisie i z tego powodu Sąd zakreślił skarżącemu 7- dniowy termin do uzupełnienia braku formalnego pod rygorem odrzucenia skargi.
Skoro skarżący w terminie wskazanym przez Sąd nie podpisał skargi, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że pobranie przez uprawniony organ opłaty za wydanie karty pojazdu, ma charakter czynności materialno-technicznej i legalność dokonania czynności opisanej w art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r.Nr 108, poz. 908 ze zmianami),podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 3 tego przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności.
Analiza pism złożonych przez skarżącego wskazuje, że nie został wyczerpany tryb umożliwiający skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego w celu merytorycznego rozpatrzenia przez Sąd wniesionych zarzutów.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że opłata za kartę pojazdu została uiszczona w dniu [...]r. i Prezydent Miasta, zgodnie z zapisem zawartym w "Karcie informacyjnej pojazdu", wydał w tym dniu skarżącemu kartę pojazdu.
Zważywszy na zapis art. 52 §3 P.p.s.a., złożenie przez K. R. wezwania do usunięcia przez organ administracji publicznej naruszenia prawa- bo tak należy zakwalifikować wniosek o zwrot części uiszczonej należności za kartę pojazdu-winno nastąpić w ciągu 14 dni od daty uiszczenia opłaty, tj. od dnia [...] r.
Sąd nie ma wątpliwości, iż w tym dniu skarżący dokonał czynności materialno-technicznej, albowiem ów fakt przyznał zarówno w wezwaniu skierowanym do organu jak i w skardze do Sądu.
Skoro wezwanie, do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane do Prezydenta Miasta w dniu [...] r., to oceniając ów fakt na gruncie przepisów art. 52§ 3 P.p.s.a., wezwanie nastąpiło z przekroczeniem 14- dniowego terminu.
W- sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, nawet merytoryczne rozpatrzenie przez Prezydenta Miasta po terminie wezwania skarżącego, uniemożliwia skuteczne zaskarżenie czynności materialno-technicznej do sądu administracyjnego, gdyż sąd w takiej sytuacji zobowiązany jest skargę odrzucić jako niedopuszczalną
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.