Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności należności z tytułu opłaty za pobyt dziecka S. M. w pieczy zastępczej ustalonej decyzją nr [...] z dnia [...] r.
W dniu [...] r. S. M. zaskarżył opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że skarga została złożona z uchybieniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie jednak w myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o jakim mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., jest terminem ustawowym, którego upływ sąd uwzględnia z urzędu bez względu na przyczynę jego uchybienia.
Zgodnie z kolei z art. 83 § 4 P.p.s.a. równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu jest złożenie pisma przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego.
Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2017 r. To z kolei oznacza, że ustawowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 15 maja 2017r., (z uwagi na fakt, że 14 maja 2017 r. była to niedziela, zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy), skarżący natomiast nadał skargę za pośrednictwem administracji zakładu karnego w dniu 17 maja 2017 r., o czym świadczy adnotacja na kopercie zawierającej skargę.
W świetle powyższego uzasadnione jest stwierdzenie, że skarżący nie zachował trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, co uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania sądowego.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.