Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Marszałek Województwa po rozpatrzeniu wniosku A.W. - członka zarządu C., o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie przesłania kart oceny merytoryczno-technicznej i ekonomiczno-finansowej dla wszystkich projektów, który zostały pozytywnie ocenione w konkursie [...], odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie przekazania kart oceny projektów: [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie kryterium 4.1. "Lokalizacja projektu" w przedmiocie średniej prędkości wiatru m/s na wysokości 50m.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania C., decyzją z dnia z dnia [...], uchyliło w całości ww. decyzję Marszałka Województwa z dnia [...].
Na powyższą decyzję organu II instancji Marszałek Województwa złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Marszałek zarzucił:
- 1) prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, że udostępnienie kart ocen ekonomiczno-finansowych i merytoryczno-technicznych nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, co miało decydujący wpływ na wynik sprawy;
- 2) prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niedostateczne rozpatrzenie materiału dowodowego skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 3) prawa procesowego, tj. art. 7 K.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o bezzasadne, nie poparte analizą kart ocen merytoryczno-technicznych i ekonomiczno-finansowych przyjęcie, że nie zawierają informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, co istotnie zaważyło na wyniku rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na okoliczność, iż skarga została wniesiona przez podmiot nieuprawniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej "ustawą").
Zgodnie z art. 50 ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w uchwale 7 sędziów z dnia 19 maja 2003 r., sygn. OPS 1/03, rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych jakie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kodeksu. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. W uchwale tej podkreślono jednocześnie, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego.
W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego (wyrok dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zasadnym jest także przywołanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r., sygn. K 32/08, w którym Trybunał orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wskazał, że art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji nie wymaga zapewnienia jednostkom samorządu terytorialnego statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sytuacji, w której jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, ale sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów. Konstytucja nie nakłada też obowiązku przyznania w takiej sytuacji jednostkom samorządu terytorialnego prawa do wniesienia skargi na decyzje organu odwoławczego. Istotne znaczenie ma tu m.in. fakt, jednostki te nie mają własnych praw ani prawnie chronionych interesów, których mogłyby dochodzić w relacjach z administrowanymi.
Trybunał zaznaczył ponadto, że art. 33 i art. 50 § 1 ustawy są zgodne z art. 165 Konstytucji również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji (wyrok dostępny na stronie internetowej: http://www.trybunal.gov.pl/OTK/otk.htm).
W świetle powyższych stanowisk, należy przyjąć, tak jak to podniósł w odpowiedzi na skargę organ II instancji, że Marszałek Województwa nie posiada interesu prawnego, uprawniającego do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawie, w której wydał decyzję działając jako organ administracji publicznej I instancji w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie działał on bowiem w przedmiotowej sprawie jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie, lecz jest organ właściwym do rozstrzygnięcia sprawy w I instancji na mocy przyznanych prawem kompetencji (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2002 r., II SA/Gd 563/02, System informacji Prawnej Lex 76118 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. IV SA/Po 252/10 - dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w pkt. I sentencji.
W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi (pkt II) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy.