Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazującą I.W. i Z.W. rozbiórkę budynku mieszkalno-usługowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w [...].
I.W. i Z.W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, złożyli w dniu 28 maja 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję organu drugiej instancji.
Pismem z dnia 29 maja 2014 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że wykonanie decyzji o rozbiórce budynku mieszkalno-usługowego przed rozstrzygnięciem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w przypadku uwzględnienia skargi, spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki oraz pozbawi skarżących jedynego lokalu mieszkalnego, powodując utratę praw do mieszkania wynikającego między innymi z Konstytucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości.
Poddając ocenie zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy uwzględnić charakter sprawy oraz przedmiot decyzji administracyjnej, którego skarga dotyczy. W niniejszej sprawie żądanie wstrzymania dotyczy wykonania decyzji nakazującej skarżącym rozbiórkę obiektu mieszkalno-usługowego. Wykonanie takiej decyzji już ze swej istoty powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wiąże się z likwidacją obiektu budowlanego i poniesieniem znacznych nakładów finansowych. Skutkiem wykonania nałożonego obowiązku byłaby zatem istotna i względnie trwała zmiana rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego nastąpić mógłby po dłuższym okresie po zastosowaniu dodatkowego nakładu sił i środków ze strony skarżących, skoro wykonanie nakazu rozbiórki prowadzi zazwyczaj do zniszczenia części użytych do budowy materiałów budowlanych.
Należy tym samym podzielić pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż rozbiórka obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, z samej istoty tej czynności powoduje trudne do odwrócenia skutki jak i potencjalnie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 276/05, postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 3035/13, postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1805/13, orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego zasadne jest stanowisko skarżących, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zasługuje na uwzględnienie, gdyż ewentualna rozbiórka określonego w decyzji obiektu budowlanego, niewątpliwie może spowodować następstwa, o których mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.