Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...]r., którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na S. O. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł.
Organ II instancji stwierdził na podstawie przedstawionych akt, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał to postanowienie na podstawie art. 119 i 122 ustawy z dnia 17.06.1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), z powodu uchylania się S. O. od wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] r., który polegał na rozbiórce dwóch domków letniskowych oraz ustępu wolnostojącego stanowiących samowolę budowlaną, a znajdujących się na terenie działek nr [...] w [...].
Ponadto z akt administracyjnych wynikało, że w wyniku złożonego odwołania na powyższą decyzję z dnia [...]r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...]r. a Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w [...] wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt [...] oddalił skargę na tę decyzję.
W dalszej części uzasadnienia organ II instancji ustalił, że skarżący mimo upomnień nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku w całości, bowiem dokonał rozbiórki tylko domku letniskowego o wymiarach [...] m.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez S. O. zażaleniem, w którym kwestionował zasadność wymierzenia grzywny, powołując się na decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...]r. umarzającą postępowanie w sprawie budowy domku letniskowego o wym. [...] m na działce [...] w [...], a także podkreślił że domki letniskowe zostały opodatkowane, co według skarżącego świadczy o zalegalizowaniu ich budowy.
Organ II instancji rozpatrując zażalenie szczegółowo przeanalizował etapy postępowania egzekucyjnego, administracyjnego oraz sądowego.
W uzasadnieniu postanowienia podkreślił, że kwota grzywny została prawidłowo naliczona przez organ I instancji, w oparciu o przepis art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z którym kwota ta stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku objętego nakazem rozbiórki i [...] ceny m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ustalonej w tej sprawie za I kwartał 2004r.przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, która wyniosła 2 412 zł. Na podstawie tych danych organ II instancji wyliczył, że powierzchnia zabudowy równa sumie powierzchni zabudowy domku letniskowego o wymiarach [...] m oraz ustępu o wymiarach [...] m wynosi [...] m2, natomiast 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego 1/5 x 2412 wynosi [...] zł w związku z powyższym kwota grzywny (stanowiąca iloczyn tych wartości) wyniosła [...] zł.
Ponadto [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w odpowiedzi na zarzuty zawarte w zażaleniu wyjaśnił, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...]r. umarzająca postępowanie w sprawie domku letniskowego o wymiarach [...] m na działce [...] w [...] nie anuluje decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...]r, która dotyczyła rozbiórki dwóch domków letniskowych i ustępu, bowiem odnosi się do odrębnego obiektu usytuowanego na działce [...] w [...].
Powyższe postanowienie zaskarżył S. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o "zalegalizowanie" drewnianego domku o wymiarach [...] m, bez podmurówki fundamentowej oraz ustępu wolnostojącego z szambem o wymiarach [...] m.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o oddalenie skargi oraz utrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji w granicach określonych przez art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U. Nr 153 poz. 1269 / tj. pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego stanowi podstawę do uznania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.
Grzywnę w celu przymuszenia w rozpoznawanej sprawie nałożono na skarżącego na podstawie art.121 § 4 i 5 cytowanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z którym, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Wysokość grzywny stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny m 2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów /... /.
Sąd rozpoznający skargę podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.12.2002 r. sygn. IV SA 122/01 /ONSA 2004/2/50/, że cytowane przepisy dotyczą tylko sytuacji kiedy egzekucja ma na celu spełnienie przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, mają więc charakter lex specjalis. Pod względem przedmiotowym jeszcze bardziej zawężone działanie ma przepis § 5 tego artykułu, gdyż może on mieć zastosowanie tylko w razie " przymusowej rozbiórki budynku lub jego części".
Definicję budynku zawiera art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane/Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 1157 ze zm./ zgodnie z którym, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji z naruszeniem art. 7, 77, i 80 kpa nie dokonały ustaleń czy domek letniskowy i ustęp wolnostojący jest budynkiem w rozumieniu art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego. Uchybienie powyższych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ma istotny wpływ na wynik sprawy bowiem do obiektów budowlanych lub ich części, których nakazano rozbiórkę, a które nie są budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przy nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie można stosować przepisu art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku przymusowej rozbiórki innego obiektu budowlanego niż budynek, należy stosować art. 121 § 2, 3, i 4 cytowanej ustawy.
Wniosek zawarty w skardze "o zalegalizowanie drewnianego budynku i ustępu wolnostojącego" nie może być rozpoznany ponieważ Sąd dokonuje kontroli legalności zaskarżonego postanowienia wydanego w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W postępowaniu tym zarówno organy jak i Sąd nie są uprawnione do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym /art.29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji/. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że decyzja nakazująca rozbiórkę była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 11.10.2000 r. w sprawie [...] oddalił skargę na decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowych obiektów budowlanych.
Również brak jest podstaw do uznania za zasadne twierdzeń skarżącego, że decyzja z dnia [...] r. nakazująca rozbiórkę;
- - domku letniskowego o wymiarach [...] m. na dz. Nr [...],
- - ustępu wolnostojącego na dz. Nr [...],
- - domku letniskowego o wymiarach [...] m. na dz. Nr [...], została " anulowana" decyzją z dnia [...] r. Tą ostatnią decyzją umorzono postępowanie w sprawie budowy domku letniskowego o wymiarach [...] m. na części działki nr [...]. Dotyczy więc – jak zasadnie podniósł organ II instancji innego obiektu budowlanego niż obiekty co do których została wydana decyzja z dnia [...] r. stanowiąca podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić, czy obiekty budowlane są budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy prawo budowlane i w zależności od dokonanych ustaleń wymierzyć grzywnę w cele przymuszenia na podstawie art.121 § 5 lub na podstawie art.121 § 2,3,4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Z tych względów Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c. art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm. / orzekł jak w sentencji.