Uzasadnienie
Wojewoda postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – zwanej dalej "K.p.a."), po rozpatrzeniu ponaglenia F. D., w punkcie pierwszym - stwierdził bezczynność Prezydenta Miasta S. w sprawie rozpatrzenia wniosku E. D. oraz F. D. z 7 lutego 2020 r., w punkcie drugim - nie stwierdził rażącego naruszenia prawa w wyniku zaistniałej bezczynności, a w punkcie trzecim - wyznaczył Prezydentowi Miasta S. dodatkowy termin załatwienia sprawy przedmiotowego wniosku do 26 czerwca 2020 r. W pouczeniu organ wskazał, że wyczerpanie środków zaskarżenia w trybie ponaglenia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w sprawie na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania.
F. D., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie powyższe postanowienie w części dotyczącej pkt 2.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a.").
Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3).
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Zdaniem Sądu, kwestionowane postanowienie, jako wydane w trybie art. 37 K.p.a., tj. po rozpatrzeniu ponaglenia wniesionego przez skarżącego na bezczynność organu, nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego.
W myśl ww. przepisu stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Przy czym organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, o którym mowa w art. 37 § 6 K.p.a., w którym m.in. wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższego uregulowania wynika, że ponaglenie stanowi środek mający na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zaś postanowienie je rozpoznające nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, albowiem dotyczy jedynie kwestii wpadkowej związanej z nieterminowym załatwieniem sprawy przez organ administracji publicznej. Poza tym postanowienie to nie podlega zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji, gdyż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości złożenia na nie zażalenia. Omawiana instytucja odnosi się więc wyłącznie do kwestii ściśle procesowej i incydentalnej, stąd postępowanie prowadzone wskutek wniesienia ponaglenia na podstawie art. 37 K.p.a., nie ma cech samodzielnego i nowego postępowania administracyjnego.
Co więcej wyczerpanie przez stronę trybu ponaglenia warunkuje skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (art. 52 P.p.s.a.), o czym skarżący został pouczony w postanowieniu.
Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie należy do postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a z oczywistych względów nie jest również objęte dyspozycją art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Możliwości zaskarżenia takiego aktu do sądu administracyjnego nie przewidują także przepisy szczególne.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.