Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. Z. B., reprezentowany przez adwokata D. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r o wymeldowaniu Z. B. z pobytu stałego z lokalu położonego w S. przy al. [...]
Jednocześnie ze skargą skarżący uiścił na konto sądu kwotę 100 zł tytułem wpisu od ww. skargi.
Na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r., pełnomocnik skarżącego, działając w jego imieniu, złożył w oparciu o art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oświadczenie o cofnięciu w całości przedmiotowej skargi.
Jak wynika z treści ugody sądowej zawartej przed Sądem Rejonowym w dniu [...] r. (nadesłanej przez uczestniczkę L. B.), Z. B. i L. B. dokonali podziału majątku w ten sposób, że prawo najmu lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w S. przy al.[...], o powierzchni [...] m2 wraz ze znajdującymi się w nim ruchomościami przyznali L. B., a prawo do ogrodu działkowego znajdującego się na terenie R. " przyznali Z. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie znalazł podstaw do uznania cofnięcia skargi w niniejszej sprawie za niedopuszczalne.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając na względzie powyższe, sąd na postawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania sądowego.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Dlatego też, wobec uiszczenia przez skarżącego wraz ze skargą wpisu sądowego w wysokości 100 zł, należało orzec w pkt II postanowienia o zwrocie tej kwoty na rzecz skarżącego.