Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. [...] Prezydent [...], wydaną w oparciu o art.2,3,5 ust.1,4 i 5, art.6 ust.1 i 10 oraz art.7 ust.1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz.734 z późn.zm.) oraz § 2 ust.1 pkt 2 i ust.2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz.1817), przyznał P J. dodatek mieszkaniowy na okres [...] miesięcy tj. od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł. miesięcznie, w tym ryczałt na zakup opału w wysokości [...]zł.
Od decyzji organu I instancji odwołał się P. J, podnosząc iż odstępuje od uzasadnienia, gdyż nie chce powtarzać znanej argumentacji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania strony w oparciu o całokształt materiału dowodowego oraz obowiązujące przepisy prawa decyzją z dnia [...] r. numer [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podniosło, iż podstawową zasadą sformułowaną w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego jest to, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz.734 z późn.zm.), dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175 % najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku.
Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym (art.6 ust. l ustawy), przy czym jego wysokość łącznie z ryczałtem, nie może przekraczać 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni (art. 6 ust. 10 ustawy).
W oparciu o § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie wydatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz.1817 z późn.zm.) - do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki w wysokości 90 % naliczonych i ponoszonych wydatków.
Cytowany przepis prawa stanowi podstawę prawną do obniżenia kwoty wydatków za lokal mieszkalny, przy obliczeniu dodatku mieszkaniowego. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, w oparciu o przywołane przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, wydatki gospodarstwa na lokal wyniosły [...] zł., zaś wydatki jakie powinno ponosić gospodarstwo domowe wynoszą [...] zł.
W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, słusznie przyznano P. J. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł. miesięcznie.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez P. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący uznał, iż przedmiotem sprawy jest wielkość i czasokres otrzymywania dodatku mieszkaniowego i wniósł o zapytanie przez Sąd Trybunału Konstytucyjnego o zgodność przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych z Konstytucją, a zwłaszcza jej art.2, 30, 32, 37, 47, 67 i 75.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) Sąd właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak więc uchylenie decyzji administracyjnych przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a także do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art.134 § 1 i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn.zm.).
W niniejszej sprawie Sąd uznał skargę za zasadną, choć nie z przyczyn w niej podniesionych.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały między innymi w oparciu o § 2 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz.1817 z późn.zm.).
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. sygn.akt P 4/05 uznał, iż § 2 ust.2 powołanego wyżej rozporządzenia jest niezgodny z art.6 ust.1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz.734 z późn.zm.). Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ogłoszone zostało w Dzienniku Ustaw Nr 84, poz.587 z dnia 18 maja 2006 r.
Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności § 2 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych z art. 6 ust.1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oznacza dla rozpatrywanej sprawy, iż przepis ten nie może być uznany za prawidłową podstawę wydanych decyzji administracyjnych przyznających dodatek mieszkaniowy.
Zgodnie z art.190 ust.4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonym w innych przepisach właściwych dla danego postępowania.
Również art.145a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (przesłanka wznowieniowa).
Zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że skoro stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja, jest podstawą wznowienia postępowania administracyjnego, to taka sytuacja uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (wyrok NSA z 11.08.1999r. sygn.akt II SA 1027/99 Lex 46809, wyrok SN z 4.12. 2002 sygn.akt III RN200/01 OSNP 2003/24/582).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.b w związku z art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o tym, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu wydane zostało w oparciu o art.152 ww. ustawy i rozstrzygnięcie w tym zakresie traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.