Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nakazał Gminie Miejskiej usunięcie, w terminie do dnia [...] r., wskazanych w tej decyzji nieprawidłowości w budynku nr [...], zlokalizowanego przy ul. [...], a wynikających z protokołów okresowej kontroli tego obiektu.
W dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystawił przeciwko zobowiązanemu - Gminie Miejskiej tytuł wykonawczy nr [...], w którym jako podstawę prawną obowiązku o charakterze niepieniężnym wskazał orzeczenie z dnia [...], a jako treść obowiązku: "nakazuję Gminie Miejskiej, usunięcie, w terminie do dnia [...]r., n/w nieprawidłowości budynku nr [...], zlokalizowanego przy ul. [...], a wynikających z protokołów, z okresowej kontroli obiektu, tj.: 1. wymienić instalację elektryczną".
Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 3 § 1, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119 § 1, art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. Nr 1015 ze zm.), nałożył na Gminę Miejską grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku wynikającego z opisanej wyżej decyzji PINB z dnia [...] r.
Burmistrz Miasta wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w imieniu Miasta zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz zażalenie na postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia.
Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego – odmówił Burmistrzowi Miasta umorzenia postępowania egzekucyjnego i uznania zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie postanowienia Nr [...] i tytułu wykonawczego Nr [...] za uzasadnione.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza Miasta, postanowieniem z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Nr [...].
Tenże organ odwoławczy, po rozpoznaniu zażalenia Burmistrza Miasta, na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Burmistrz Miasta reprezentowany przez radcę prawnego Z.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na oba wyżej opisane postanowienia.
Skarga na postanowienie ostateczne z dnia [...] r. w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do postępowania egzekucyjnego została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 1335/12.
W tej sytuacji procesowej, w niniejszej sprawie ze skargi na postanowienie ostateczne w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia, postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 41/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej zwaną "P.p.s.a.") uznając, że jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie II SA/Sz 1335/12.
Skarga na postanowienie z dnia [...] r. w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do postępowania egzekucyjnego została rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1335/12, uchylającym zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r. WSA w Szczecinie stwierdził prawomocność powyższego wyroku. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że przyczyną uchylenia przez Sąd postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego było stwierdzenie, że adresatem tego postanowienia organ egzekucyjny "uczynił Burmistrza Miasta [...], mimo że to nie Burmistrz był adresatem decyzji nakładającej obowiązek i to nie Burmistrz został wskazany w tytule wykonawczym jako zobowiązany do wykonania obowiązku".
Wobec powyższego Sąd postanowieniem z dnia 28 czerwca 2013 r. na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a. podjął zawieszone postępowanie w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia.
Skarga w niniejszej sprawie nie wyodrębnia zarzutów, lecz odwołuje się do jej uzasadnienia, z którego wynika, że oparta została przede wszystkim na zarzucie, iż podstawą wydania postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia był wadliwy tytuł wykonawczy. Ponadto skarżący podniósł zarzut równoczesnego zastosowania dwóch środków egzekucyjnych oraz wskazał na rozbieżność uzasadnień organów pierwszej i drugiej instancji w zakresie ustaleń faktycznych co do zakresu niewykonanych obowiązków.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W skardze zawarty został również wniosek dowodowy o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi i omówionych w treści jej uzasadnienia w celu wyjaśnienia istotnych wątpliwości na okoliczność czy skarżący wykonał nałożone na niego obowiązki wynikające z decyzji ostatecznej stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, a w wypadku wątpliwości skarżący wniósł o "zobowiązanie organu administracyjnego do przeprowadzenia z udziałem przedstawiciela skarżącego oględzin dotyczących wykonania obowiązków w zakresie opisanym w uzasadnieniu skargi".
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.
Pismem procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego podniósł, powołując się na wyrok WSA w Szczecinie uchylający postanowienia obu instancji w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do postępowania egzekucyjnego, że wyeliminowanie z obrotu prawnego administracyjnego tytułu wykonawczego skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego także zaskarżonych postanowień.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W toku tej kontroli Sąd, jak stanowi to art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia o nałożeniu środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w wystawionym tytule wykonawczym. Grzywna w celu przymuszenia jest jednym ze środków egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.
Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zasadą jest, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.
Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny doręczając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny.
Z opisanego na wstępie stanu faktycznego wynika, że postanowienie o rozpatrzeniu zarzutów do postępowania egzekucyjnego było sprzeczne z prawem i jako takie, zostało wyeliminowane przez sąd z obrotu prawnego.
Rację zatem ma pełnomocnik skarżącego wywodząc w piśmie procesowym z dnia [...] r., że byt prawny postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia jest powiązany z bytem prawnym postanowienia o rozpatrzeniu zarzutów wniesionych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W przypadku bowiem stwierdzenia przez organ egzekucyjny, na skutek wniesienia przez zobowiązanego zarzutów, że tytuł wykonawczy jest wadliwy lub w razie uchylenia przez sąd postanowienia uznającego zarzuty za nieuzasadnione, postanowienie w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na zastosowany środek egzekucyjny traci racę bytu, gdyż jest co najmniej przedwczesne. W tej sytuacji procesowej, należało uchylić zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające, celem umożliwienia organowi egzekucyjnemu podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionego przez zobowiązanego zażalenia na zastosowany środek egzekucyjny, po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie zarzutów wniesionych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W zaistniałej sytuacji procesowej bezprzedmiotowe jest ustosunkowanie się Sądu do pozostałych zarzutów skargi.
W związku z powyższym, w niniejszej sprawie, należało uchylić zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135 tej ustawy.
Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonego aktu oparte zostało o art. 152 P.p.s.a. Rozstrzygając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd kierował się art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., przy czym ustalając koszty zastępstwa prawnego brał pod uwagę stawkę podstawową wynagrodzenia adwokata (240 zł), a nie uwzględnił złożonego spisu, gdyż w przypadku przedmiotu niniejszej sprawy wpis sądowy jest stały (100 zł od postanowienia i tak został ustalony), a zatem nie ustala się go od wartości nałożonej grzywny, co implikuje brak podstaw do ustalenia wynagrodzenia adwokata od tej wartości.