Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. w przedmiocie nałożenia na M. i K. K. kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...]przy ul. [...] - w wysokości [...]zł.
M. i K. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali na kryzys gospodarczy, który spowodował stagnację na rynku. Skarżący zaciągnęli kredyt na spłatę podatku i opłat ZUS. Obciążenie skarżących, na ten moment, dodatkowo karą w wysokości [...]zł doprowadzi nieuchronnie do zawieszenia prowadzonej działalności lub jej upadłości i zwolnienia zatrudnianych osób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Z kolei art. 61 § 3 wskazanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd rozważył okoliczności wskazane przez skarżących, w szczególności wziął pod uwagę fakt, że przedmiotem sprawy jest obowiązek zapłaty kary w wysokości [...]zł. Utrata płynności finansowej firmy, wskutek zapłaty w/w kwoty, jest niewątpliwe znaczną szkodą dla strony i wiąże się z trudnymi do odwrócenia skutkami. Sąd wziął pod uwagę argumenty skarżących odnośnie sytuacji na rynku, która ma wpływ na aktualną kondycję finansową przedsiębiorstwa, które prowadzą skarżący.
Sąd dokonując oceny wniosku stwierdził, że w niniejszej sprawie istnieją ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.