Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia [...] znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał K. W. i O. W. dokonanie rozbiórki trzech komór chłodniczych o wymiarach odpowiednio: 2,8 x 5,9 m, 8,3 x 2,5 m oraz 2,55 x 6,0 m, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, jako rozbudowa obiektu garażu (przebudowanego na cele zakładu przetwórstwa rybnego) na terenie działki nr [...] w M. przy ul. [...].
W związku z niewykonaniem ww. obowiązku, upomnieniem z dnia [...] znak: [...], na podstawie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ powiatowy wezwał zobowiązanych - K. W. i O. W. do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] znak: [...], informując, że w przypadku dalszej zwłoki w wykonaniu nałożonego obowiązku zostanie wszczęte przeciwko zobowiązanym postępowanie egzekucyjne.
Ww. upomnienie zostało skutecznie doręczone K. W. i O. W. w dniu 24 listopada 2014 r., co potwierdzają zwrotne potwierdzenia odbioru.
W dniu 23 marca 2016 r., a następnie w dniu 12 marca 2019 r. pracownicy organu powiatowego przeprowadzili czynności kontrolne mające na celu sprawdzenie wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji PINB w G. z dnia [...]., stwierdzając po raz kolejny, że nałożony obowiązek nie został wykonany.
Z uwagi na niewykonanie przez zobowiązanych obowiązku - PINB w G. w dniu [...] wystawił wobec zobowiązanego O. W. tytuł wykonawczy nr: [...], a następnie postanowieniem z dnia [...] znak: [...], na podstawie art. 2 § 1 pkt 10, art. 119 i art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na O. W. grzywnę w wysokości [...] zł celem przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 11 marca 2014 r. Powyższe postanowienie odebrane zostało w dniu 2 kwietnia 2019 r. - co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru.
Pismem z dnia 8 kwietnia 2019 r. O. W. złożył zażalenie na postanowienie z dnia [...] znak: [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Skarżący zarzucił organowi powiatowemu naruszenie:
- - art. 7, art. 107 § 3 i art. 126 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i nałożenie grzywny w maksymalnej dopuszczalnej wysokości, mimo nie wyjaśniania w decyzji powodów, dla których organ zdecydował się na określenie wysokości grzywny w takiej, a nie w innej wysokości, zwłaszcza w kontekście obowiązku wyważenia interesu strony i interesu społecznego;
- - art. 119 § 1 i art. 120 § 1 u.p.e.a. poprzez nałożenie grzywny wyłącznie na jednego zobowiązanego w sytuacji, gdy z załączonego tytułu wykonawczego wynika, że obowiązek obciąża wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] w M..
Zdaniem skarżącego, organ I instancji, w uzasadnieniu wydanego postanowienia, jedynie lakonicznie odniósł się do powodów nałożenia grzywny w maksymalnej wysokości, wskazując, że oparł się na zasadzie celowości i niezbędności zastosowania środka egzekucyjnego. Takie stanowisko nie może zostać uznane za prawidłowe, albowiem po pierwsze zasady postępowania egzekucyjnego są stałe i uzasadnianie na ich podstawie wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości doprowadziłoby do sytuacji, że analiza konkretnej sprawy byłaby iluzoryczna. Organ I instancji, opierając się mechanicznie na dwóch zasadach - za każdym razem znajdowałby powody do wymierzania grzywien w wysokościach maksymalnych, co nie odniosłoby się w żadnym razie do konkretnej sprawy i pomijałoby również inną z zasad - zasadę zastosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
Skarżący podniósł również, że treść obowiązku wynikającego z decyzji organu powiatowego obciąża zobowiązanego, jak i drugiego współwłaściciela działki nr [...] w m. M., natomiast organ I instancji nałożył grzywnę wyłącznie na niego.
Następnie, pismem z dnia 8 kwietnia 2019 r. O. W. wniósł zarzut polegający na niewykazaniu, że zostało mu doręczone upomnienie oraz zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, jakim jest grzywna w celu przymuszenia w postępowaniu egzekucyjnym, jako podstawę zarzutów wskazując art. 33 § 1 pkt 7 i 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W związku z wniesionymi przez zobowiązanego zarzutami do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., postanowieniem z dnia [...] znak: [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oddalił zarzuty zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji organu z dnia [...] znak: [...], jako niezasadne.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 18, art. 23 § 1, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119, art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) i art.83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść przepisów będących podstawą wydania zaskarżonego postanowienia i wskazał, że w niniejszej sprawie w związku z faktem, że Skarżący uchyla się od wykonania obowiązku od 2014 r. organ powiatowy zobligowany był do powzięcia takich środków prawnych, które miały na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji organu, ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego włącznie.
Organ odwoławczy przypomniał, że PINB w G., już po doręczeniu Skarżącemu upomnienia w dniu 24 listopada 2014 r., pismem z dnia 17 marca 2017 r. przypominał Skarżącemu o ciążącym na nim obowiązku wykonania decyzji organu powiatowego z dnia 11 marca 2014 r., jednakże bezskutecznie. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego, PINB w G., przychylił się do prośby Skarżącego, określonej w piśmie z dnia 21 marca 2017 r., dotyczącej "nieprzeprowadzania dalszych czynności egzekucyjnych w stosunku do chłodni i przetwórni", w których przystąpił "do wygaszania produkcji", jednak wygaszanie produkcji i zwolnienie pracowników zajmie około trzy miesiące, po czym Skarżący miał wykonać wszystkie obowiązki. Mimo to, wbrew swoim twierdzeniom, Skarżący nadal nie wykonał decyzji organu, co potwierdza notatka urzędowa z dnia 12 marca 2019 r. wraz z dokumentacją fotograficzną.
W ocenie organu, powyższe wskazuje, że PINB w G. odraczał egzekwowanie przedmiotowego obowiązku.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z którego wynika, że grzywna w celu przymuszenia, powinna być dla zobowiązanego dotkliwa na tyle by skłonić go do wykonania obowiązku.
Zdaniem organu, określenie przez PINB w G., wysokości grzywny w jej górnej granicy, tj. w kwocie [...]tysięcy złotych znajduje w pełni uzasadnienie z uwagi na długi upływ czasu (od 2014 r. do 2019 r.) oraz postawę Skarżącego i tylko taka wysokość grzywny, tzn. w jej górnej granicy może go skłonić do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...]
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku uzasadnienia kwestii wysokości nałożonej grzywny organ odwoławczy wyjaśnił, że w zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny wystarczająco uzasadnił wysokość nałożonej grzywny. Organ I instancji wskazał bowiem, że nałożona grzywna ma spowodować stan zagrożenia finansowego zobowiązanego, aby wykonał ciążący na nim obowiązek. Organ powołał się na zasadę celowości i niezbędności, tj. zastosowania takiej dolegliwości wobec zobowiązanego, która doprowadzi do realizacji obowiązku. Natomiast powoływanie się przez Skarżącego na zasadę kierowania się słusznym interesem strony (przy określaniu przez organ wysokości grzywny) nie znajduje uzasadnienia w postępowaniu egzekucyjnym przy określaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia.
Odnosząc się do twierdzeń Skarżącego, że grzywnę nałożono na jednego zobowiązanego, tymczasem z załączonego tytułu wykonawczego wynika, że obowiązek obciąża wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] w M., organ wyjaśnił, że obowiązek nakazu rozbiórki rozbudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ciąży na dwóch zobowiązanych, co wynika z treści decyzji organu powiatowego z dnia [...] i tytułu wykonawczego, który w części B, punkt 5, określa treść obowiązku. Organ odwoławczy podkreślił, że organ powiatowy nie ma obowiązku wszczynania egzekucji wobec wszystkich zobowiązanych. Adresatem przedmiotowego postanowienia o nałożeniu grzywny jest tylko Skarżący, a zatem tylko Skarżący jest obowiązany do jej uiszczenia. Obowiązek uiszczenia tej grzywny nie obciąża poza Skarżącym innego podmiotu, w szczególności grzywna ta nie ma charakteru solidarnego.
O. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.. Jednocześnie Skarżący wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
- 1. naruszenie art. 43 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) - dalej K.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2018 r. poz. 1314) - dalej "u.p.e.a." poprzez błędne uznanie, że zobowiązanemu doręczone zostało upomnienie z dnia 19 listopada 2014 r.;
- 2. naruszenie art. 33 § 1 pkt 7, art. 34 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, będące skutkiem błędnego uznania, że podniesiony przez zobowiązanego zarzut niedoręczenia upomnienia jest nieuzasadniony;
- 3. naruszenie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy wydane rozstrzygnięcie naruszało prawo w stopniu uzasadniającym uwzględnienie zażalenia i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a.
Zdaniem Skarżącego, istota sporu dotyczy tego, czy rzeczywiście upomnienie z [...] zostało mu skutecznie doręczone. Analiza akt sprawy oraz znajdującego się w nich dokumentu zwrotnego potwierdzenia doręczenia ww. upomnienia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że do skutecznego doręczenia upomnienia nie doszło.
Skarżący wskazał, że z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że upomnienie z [...] nr [...] zostało zaadresowane na jego prawidłowy adres, a mianowicie: ul. [...], [...]. Upomnienie nie zostało doręczone MU bezpośrednio. Odebrała je bowiem jego siostra K. W. - czego Skarżący nie kwestionuje.
W ocenie Skarżącego, uwadze organu II instancji umknęło natomiast, że doręczenie upomnienia jego siostrze nie nastąpiło pod adresem jego zamieszkania, tj. w miejscowości M.. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, obok podpisu i daty jego złożenia określono miejscowość, w której doręczenie następuje poprzez skrót "T-ów". Jest to powszechnie używany skrót miejscowości "T.", oddalonej od M. o około 10 km. Powyższe potwierdza również użycie skrótu "T-ów" przy okazji odbioru kierowanego do zobowiązanego innego upomnienia – z dnia [...] nr [...] To upomnienie zostało odebrane przez jego matkę M. W., która w 2014 r. nie zamieszkiwała w M., lecz właśnie w T..
Skarżący podkreślił, że zasadą jest, aby doręczenie dla osób fizycznych następowało w miejscu zamieszkania lub pracy, a dopiero w razie niemożności doręczenia w ten sposób, pismo może być doręczone adresatowi w każdym miejscu, gdzie się go zastanie (art. 42 § 1 i 3 K.p.a.). Ta ostatnia sytuacja tyczy się jednakże wyłącznie adresata przesyłki, nie jest więc dopuszczalne doręczenie przesyłki np. domownikowi strony w miejscu innym, niż jego miejsce zamieszkania. Oczywiście, w razie nieobecności adresata w miejscu jego zamieszkania, doręczenie może nastąpić w przedstawiony powyżej tryb z art. 43 K.p.a., przy czym, aby uznać za skuteczne doręczenie pisma dorosłemu domownikowi adresata, doręczenie takie musi nastąpić w miejscu jego (adresata) zamieszkania.
Podsumowując, Skarżący podał, że z art. 43 K.p.a. nie wynika dopuszczalność doręczania pism domownikom strony "w każdym miejscu, gdzie się ich zastanie". O ile doręczenie nie nastąpi w warunkach opisanych w tym przepisie, a więc w miejscu zamieszkania strony, w przypadku jej nieobecności w tym miejscu, to nie może być uznane za skuteczne doręczenie pisma domownikowi strony, który nie jest przedstawicielem bądź pełnomocnikiem strony. Zaznaczył, że taka wykładnia art. 43 K.p.a. i warunków uznania skuteczności dokonania na jego podstawie doręczenia jest powszechnie przyjęta w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jego siostra
K. W. nigdy nie była przedstawicielem, ani jego pełnomocnikiem.
Skoro wiec doręczenie upomnienia z [...] nie nastąpiło do jego rąk, lecz jego siostry i nie w miejscu jego zamieszkania, tylko w miejscowości oddalonej o 10 km (T. to należy przyjąć, że do skutecznego doręczenia ww. upomnienia w rzeczywistości nie doszło. Przesyłka zawierające upomnienie skierowane do niego została zaadresowana na prawidłowy adres, lecz została wydana osobie trzeciej w innym miejscu, co w świetle art. 43 K.p.a. uznać należy za niedopuszczalne. Tym samym wobec niedoręczenia mu upomnienia z dnia 19 listopada 2014 r., do którego organ był bezwzględnie zobowiązany prowadzenie postępowania egzekucyjnego było wadliwe, co powinno skutkować uznaniem jego zarzutów za uzasadnione i w konsekwencji umorzeniem egzekucji.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a".
Stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia według kryterium zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, nakładające na O. W. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] znak: [...] i wzywające zobowiązanego do jej uiszczenia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia, wydane na podstawie art. 18, art. 23 § 1, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119, art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), zwaną dalej "u.p.e.a." i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.).
Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2).
Stosownie natomiast do treści art. 121 cyt. ustawy grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie. Każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba, że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (art. 121 § 4 ustawy).
Wysokość grzywny zależy od uzasadnionego uznania organu egzekucyjnego, który powinien kierować się zasadą celowości i skuteczności. Według art. 122 § 1 i 2 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego i postanowienie o nałożeniu grzywny, które zawiera wezwanie do jej uiszczenia oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.
W rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] nr [...] nałożono na Skarżącego dokonanie rozbiórki trzech komór chłodniczych o wymiarach odpowiednio: 2,8 x 5,9 m, 8,3 x 2,5 m oraz 2,55 x 6,0 m, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, jako rozbudowa obiektu garażu (przebudowanego na cele zakładu przetwórstwa rybnego) na terenie działki nr [...] w M. przy ul. [...]. Bezsporne jest również to, Skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, co zostało stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru budowlanego w dniu 12 marca 2019 r. (por. notatka urzędowa z dnia 12 marca 2019 r.).
W przedmiotowej sprawie zobowiązanym jest osoba fizyczna, więc maksymalna wysokość grzywny mogła wynieść 10.000 zł. Grzywna nałożona na Skarżącego w zaskarżonym postanowieniu mieści się zatem w ww. ustawowym zakresie.
Wskazać też należy, że organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, kieruje się zasadami racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Z wyżej zasad wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Kryterium, jakim kieruje się organ egzekucyjny, ustalając taką, a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia odnośnie wysokości grzywny w celu przymuszenia, jest więc ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanego do wykonania obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 235/09, LEX nr 602159).
W ocenie Sądu organ egzekucyjny w przedmiotowej sprawie zastosował wobec Skarżącego taką dolegliwość, która jest niezbędna do przymuszenia go do realizacji ciążącego na nim obowiązku. Słusznie przy tym organ, ustalając wysokość grzywny, wziął pod uwagę fakt, że Skarżący uchylał się od wykonania ciążącego na nim obowiązku od 2014 r. Zgodzić się zatem należy, że znaczny upływ czasu uzasadniał nałożenie grzywny w celu przymuszenia.
Sąd podziela również argumentację organu odwoławczego w zakresie, w jakim wskazuje on, że grzywna musi stanowić pewne zagrożenie finansowe, motywujące zobowiązanego do wykonania zobowiązania. Grzywna w celu przymuszenia nie jest bowiem karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się, stąd nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że organy egzekucyjne ustalając wysokość grzywny nie naruszyły granic uznania administracyjnego wyznaczonego przez powołane wyżej przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły również przesłanki, które zdecydowały o wymierzeniu grzywny w tej, a nie w innej wysokości.
Nadto wyjaśnić należy, że do zarzutów dotyczących kwestii skutecznego doręczenia upomnienia wierzyciela Sąd odniósł się w postępowaniu ze skargi O. W. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (sygn. akt II SA/Sz 653/19). W sprawie tej wyrokiem z dnia 24 października 2019 r. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.