Uzasadnienie
Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji nakazującą Z. i i F. W. dokonanie rozbiórki wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia drewnianego domku letniskowego wchodzącego w skład zabudowy letniskowej położonej przy ul. [...] w miejscowości P..
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na obawę wywołania nieodwracalnych skutków jakie powstaną z chwilą rozbiórki domku, który służy skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej.
Postanowieniem z dnia 5 lipca 2019 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
- - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu winny być bowiem oceniane indywidualnie w każdej sprawie.
Przedmiotem niniejszego wniosku jest żądanie wstrzymania wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę drewnianego domku letniskowego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że co do zasady wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu już ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualna szkoda poniesiona wskutek rozbiórki obiektu wiąże się bowiem przede wszystkim z utratą nakładów finansowych poniesionych na jego realizację, a także z poniesieniem nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku (por. postanowienie NSA z 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 385/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że już sam przedmiot wniosku, pomimo jego lakonicznego uzasadnienia, w sposób wystarczający uprawdopodobnia wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy pamiętać, że zaskarżona decyzja dotycząca nakazu rozbiórki została wydana na podstawie przepisów o charakterze sankcyjnym i tworzącym poważne konsekwencje dla strony skarżącej, w szczególności o charakterze ekonomicznym. W przypadku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego zaszłaby konieczność poniesienia przez stronę skarżącą określonych kosztów, a możliwość przywrócenia obiektu do stanu obecnego byłaby znacznie utrudniona.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając w oparciu o przepisy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji