Uzasadnienie
Z. Ch. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu gospodarczego o wymiarach [...]i powierzchni zabudowy [...] zlokalizowanego na działce nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s.190).
W rozpatrywanej sprawie skarżący wprawdzie nie wskazał konkretnie, jakie skutki – trudne do odwrócenia – spowoduje rozebranie przedmiotowego obiektu gospodarczego, biorąc jednak pod uwagę koszty z tym związane, które poniósłby sam skarżący, jak i trudności z przywróceniem rzeczy do pierwotnego stanu w przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, uznać należy wniosek skarżącego za uzasadniony.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej wyżej ustawy, orzeczono, jak w sentencji.