Uzasadnienie
Starosta, decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.a i art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art.2 ust.1 pkt 2 lit.c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz.674 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", orzekł o utracie przez K.S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż jak wynika z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nabyła ona prawo do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Od decyzji tej K.S. wniosła odwołanie nie zgadzając się z takim załatwieniem sprawy i podnosząc, że uzasadnienie decyzji zostało sporządzone niezgodnie z wymogami.
Wojewoda decyzją z dnia [...], numer [...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalił, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] przeliczył K.S. prawo do renty rodzinnej, która przysługuje jej na stałe, od dnia [...] w wysokości [...] zł. Do dnia [...] do renty rodzinnej uprawniony był również syn K.S., który jednak z dniem [...] utracił to prawo, w związku z czym jedyną osobą uprawnioną do pobierania świadczenia pozostała K.S.
Zdaniem organu, w 2014 r. połowa minimalnego wynagrodzenia za pracę to 840 zł – minimalne wynagrodzenie za prace wynosi 1600 zł – tak więc strona nie spełnia warunków do posiadania statusu osoby bezrobotnej, gdyż nabyła prawo do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ dodał także, że podczas rejestracji jako osoba bezrobotna strona zapoznała się z tym warunkiem podpisując stosowną informację, na co dowód znajduje się w aktach sprawy.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w ocenie organu, ma treść art. 2 ust.1 pkt 2 lit.c ustawy o promocji zatrudnienia. Organ zacytował ten przepis i stwierdził, że wynika z niego jasno, iż osobą bezrobotną nie może być osoba, która nabyła prawo do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zgodnie z decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych K.S. nabyła od [...] prawo do renty rodzinnej w wysokości [...] zł, a połowa minimalnego wynagrodzenia za pracę to 840 zł brutto. Tak więc kwota renty przewyższa połowę kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Dodał też, że jedynym dowodem w sprawie była znana stronie i do niej skierowana decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...].
W świetle ustalonego stanu faktycznego Starosta miał obowiązek zastosować art.33 ust.4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i pozbawić K.S. statusu osoby bezrobotnej.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez K.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej stwierdzając, między innymi, że organ wskazał błędnie kwotę minimalnego wynagrodzenia, a ponadto renta rodzinna przekracza tylko o 4,50 zł połowę kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie organ prawa nie naruszył.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego.
Na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 (przepis ten nie ma zastosowania do skarżącej, bowiem dotyczy wyjazdu za granicę lub innego braku gotowości do zatrudnienia, w okresie do 10 dni w ciągu roku), pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Dodać należy, że art. 2 ust. 2 pkt 12a ustawy o promocji zatrudnienia zawiera również definicję legalną minimalnego wynagrodzenia za pracę stanowiąc, że oznacza ono kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314). W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r. (Dz. U. z 2013 r., poz.1074), wydanym właśnie w wykonaniu ww. ustawy ustalono, że od dnia 1 stycznia 2014 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 1.680 zł.
Jak wynika z powyżej przedstawionego stanu prawnego, K.S. uzyskując z dniem [...] rentę rodzinną w wysokości [...] zł, a więc przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, tj. 840 zł, przestała spełniać, określone w art. 2 ust.1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia, przesłanki uznania za osobę bezrobotną, co z kolei stanowiło podstawę do zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i orzeczenia przez Starostę o utracie statusu bezrobotnego.
Bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji pozostaje fakt popełnienia w treści uzasadnienia błędu przy przytoczeniu wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r. (podano 1600 zł), gdyż połowa minimalnego wynagrodzenia, od przekroczenia której zależy utrata statusu bezrobotnego, zastosowana została w prawidłowej wysokości, tj. 840 zł.
Fakt, że wysokość uzyskiwanej przez K.S. renty rodzinnej przekracza tylko o [...] zł połowę minimalnego wynagrodzenia również nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, wobec jednoznacznego ustalenia progu wysokości uzyskiwanej renty rodzinnej i braku możliwości organu odstąpienia od zastosowania przepisów ustawy o promocji zatrudnienia. Dodać także należy, że dochód, który brany jest pod uwagę przy ustalaniu wysokości przekroczenia wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, orzekające w sprawie organy prawidłowo uwzględniły w kwocie brutto, tj. łącznie z podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bowiem przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie wskazują na inny sposób jego obliczania.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.