Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...]Starosta na podstawie art. 145 § 1, art. 147, art. 149 § 3 oraz art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku A. i R. K. z dnia [...]r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w [...]z dnia [...]r. Nr [...]w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania suszarni położonej w budynku mieszkalnym przy ul. [...]w [...]z przeznaczeniem na mieszkanie.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że odmowa wznowienia postępowania związana jest z nie wskazaniem przez małżonków K. przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 i 145 a Kpa oraz złożeniem wniosku o wznowienie postępowania po terminie.
Pismem z dnia [...]r. A. i R. K. wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji do Wojewody zarzucając, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo. Podnieśli również, że organ I instancji wydał decyzję po terminie określonym w art. 35 Kpa.
Wojewoda decyzją z dnia [...]r. Nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że A. i R. K. nabyli lokal mieszkalny w budynku przy ul. [...]w [...]w dniu [...]r. natomiast zmiany sposobu użytkowania suszarni na mieszkanie dokonano w roku [...]na podstawie decyzji z dnia [...]r. Z tych względów wniosek o wznowienie postępowania został złożony z naruszeniem terminu określonego w art. 148 Kpa, a uchybienie to stanowi, zdaniem organu, dostateczną podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Organ stwierdził również, że wznowienie postępowania naruszałoby art. 16 § 1 Kpa, albowiem w spawie objętej wnioskiem organ wydał ostateczną decyzję administracyjną.
A. i R. K. wywiedli skargę na decyzję Wojewody z dnia [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając, że decyzja ta rażąco narusza prawo.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznając skargę na decyzję administracyjną nie jest związany granicami skargi, ale jedynie jest związany zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, czyli jej zgodności z prawem, władny jest uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja występuje w sprawie niniejszej, gdzie podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.
Decyzja Starosty została wydana w dniu [...]r.
Jak wynika z dowodów zawartych w aktach sprawy, została ona doręczona stronie skarżącej w dniu [...]r.
Termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu [...]r.
Tymczasem skarżący wnieśli odwołanie w dniu [...]r. (data stempla pocztowego na kopercie), a zatem jeden dzień po upływie 14- dniowego terminu określonego w art. 129 § 2 Kpa.
Wojewoda rozpoznał odwołanie wniesione przez skarżących, natomiast okoliczności dotyczące uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego nie były w ogóle przedmiotem oceny przez organ odwoławczy.
W konsekwencji organ ten dokonał oceny w postępowaniu odwoławczym decyzji Starosty z dnia [...]r. która była już decyzją ostateczną.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa, rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa - określone w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, czyli decyzji, która korzysta z ochrony trwałości w myśl art. 16 § 1 Kpa.
W konsekwencji powyższych uchybień prawnych stwierdzić należy, iż decyzja Wojewody dotknięta jest wadą nieważności.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. Zgodnie z art. 152 powołanej wyżej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.