Uzasadnienie
M.K., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...] w sprawie ustalenia M.K. opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej.
W skardze, M.K. zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka K.K. w rodzinie zastępczej do czasu rozpoznania niniejszej skargi. Podniosła, że wynikająca z ww. decyzji, łączna kwota należności do [...] (bez odsetek), wyniosła [...] zł. Argumentowała, że obecnie obiektywnie nie ma możliwości zapłaty tak znacznej kwoty ani jednorazowo, ani nawet w ratach. Jest osobą bezrobotną, utrzymuje się z prac dorywczych, a okoliczności te mają potwierdzać akta przedmiotowej sprawy. Podała, że uwzględnienie wniosku uchroniłoby ją przed skutkami naliczania odsetek od należnej opłaty i przekazania informacji o zaległości do biura informacji gospodarczej (art. 193 ust. 7a oraz ust. 8 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania może dotyczyć aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Dotyczy to również decyzji, jak w przedmiotowej sprawie, wydanej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczyło się postępowanie nadzwyczajne.
Objęcie strony tymczasową ochroną z art. 61 § 3 P.p.s.a., stanowi wyjątek od zasady wykonalności aktów administracyjnych. Pozytywne rozpatrzenie wniosku, o którym wyżej mowa, uzależnione jest od wskazania konkretnego zagrożenia płynącego z wykonania aktu lub czynności. Sąd administracyjny jest zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o analizę wniosku strony oraz dokumentów zebranych w aktach sprawy. Obowiązek taki wynika z systemowego odczytania art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 166 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14 opubl. w Lex nr 1551061).
Oceniając zasadność przedmiotowego żądania skarżącej, w świetle przedstawionych wyżej kryteriów, sąd wziął pod uwagę łączną wysokość należności [...] zł, do uregulowania której skarżąca jest zobowiązana mocą decyzji objętej jej wnioskiem oraz powołaną we wniosku sytuacją materialno-bytową skarżącej, tj. status bezrobotnego (bez prawa do zasiłku), brak majątku i stałych środków do koniecznego utrzymania, znajdującą potwierdzenie w dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy. Sąd uznał, że poniesienie ww. kosztów przed rozpoznaniem skargi, w okolicznościach, w jakich znajduje się skarżąca, może wyrządzić jej szkodę o rozmiarze przekraczającym zwykłe następstwa zapłaty powołanej kwoty.
Mając powyższe na względzie, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.