Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił W.B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Burmistrza [...] w dniu [...] r. orzekającej o odmowie uchylenia decyzji tego organu dotyczącej wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu położonego w [...]. Postanowienie to wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia skargi do Sądu zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r.
W dniu [...] r. W.B. nadał w urzędzie pocztowym skargę na ww. postanowienie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu [...] r., a w dniu [...] r. Sąd nadał w urzędzie pocztowym skargę do organu administracji publicznej za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona, tj. do Wojewody.
W dniu [...] r. Wojewoda przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Oddanie pisma, a takim pismem jest także skarga, w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 cytowanej ustawy).
Z powyższego wynika, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, nie zaś bezpośrednio do Sądu. Data złożenia skargi w siedzibie organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, albo nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym pod adresem tego organu, jest równoznaczna z wniesieniem jej do sądu.
Następnie, jak wskazano powyżej, organ administracji za pośrednictwem którego skarga została wniesiona, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 powołanej wyżej ustawy).
Jeżeli pismo zostanie wniesione z pominięciem organu, za pośrednictwem którego powinno być wniesione, a wniesione zostało przed upływem terminu do wniesienia pisma, o zachowaniu terminu decyduje data nadania pisma w urzędzie pocztowym pod adresem właściwego organu (por. uch. Połączonych Izb Cywilnej i Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSN 1998, nr 6 poz. 73). Mylne oznaczenie adresata powoduje, że o dokonanej czynności decyduje data nadania pisma pod adresem właściwego organu i nie jest istotne, kto, mianowicie strona czy sąd niewłaściwy do którego będzie przesłane pismo procesowe, złoży je w urzędzie pocztowym, właściwie zaadresowane.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nadał w dniu [...] r. skargę w urzędzie pocztowym, ale bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z pominięciem Wojewody. Dlatego brak jest podstaw do uznania, że skarga została wniesiona do Sądu [...] r. Po wpłynięciu skargi do Sądu w dniu [...]r., w najbliższym kolejnym dniu urzędowania tj. w dniu [...] r. Sąd nadał skargę w urzędzie pocztowym do organu właściwego za pośrednictwem którego powinna zostać wniesiona i ten dzień jest dniem złożenia skargi w niniejszej sprawie.
Tak więc 30 dniowy termin do wniesienia skargi na postanowienie doręczone skarżącemu w dniu [...] r. upłynął z dniem [...] r. Natomiast skarga została wniesiona do właściwego adresata tj. Wojewody w dniu [...] r., a więc po terminie.
Skarga W.B. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest niedopuszczalna, bowiem została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia.
Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu tego przepisu.
Z tych względów na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało odmówić przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi.