Uzasadnienie
A. S. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Wezwaniem starszego referendarza sądowego z dnia 6 lutego 2018 r. skarżący został zobowiązany do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych na okoliczność wykazania stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2018 r. oświadczył, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy, ponieważ nie jest w stanie dostarczyć we wskazanym terminie wymienionych w wezwaniu dokumentów. Jednocześnie skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł.
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, ustawa nie przewiduje możliwości działania sądu w tym zakresie z urzędu.
Stosownie do treści art. 249a P.p.s.a, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W przedmiotowej sprawie A. S. oświadczył o wycofaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Z tego względu, działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia