Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 30 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania H.L. świadczenia pieniężnego. W pkt. II wyroku Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego R.P. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w I instancji.
W dniu 11 lutego 2013 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku.
W dniu 8 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącej złożył odpowiedź na skargę kasacyjną.
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 670/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu. Z protokołu rozprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej brał udział w rozprawie.
W dniu 24 kwietnia 2014 r. radca prawny R.P. złożył wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy, określa – mające zastosowanie w sprawie z mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c ww. rozporządzenia, stawka minimalna za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50 % stawki minimalnej określonej (w niniejszej sprawie) w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit c na kwotę 240 zł, czyli wynosi 120 zł.
Mając na względzie powyższe, należało przyznać pełnomocnikowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej - za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie - w kwocie 120 złotych powiększone o stawkę należnego podatku VAT.
Z tych względów, orzec należało jak na wstępie, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c wyżej wskazanego rozporządzenia.