Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. B. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]:
- 1) uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2019 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2017 r.,
- 2) uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz decyzję B. D. z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie nakazania A. R. usunięcie odpadów z nieruchomości nr [...], obr. [...], Gmina D. i umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie nakazania usunięcia ww. odpadów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, względnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Istotą interesu prawnego, o którym mowa w cytowanym powyżej przepisie jest jego związek z konkretną normą prawa, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że organ orzekający w sprawie, niezależnie od tego, w której instancji orzekał, nie ma interesu prawnego w późniejszym kwestionowaniu tego aktu. Decyzja wydana w postępowaniu administracyjnym – co do zasady – nie dotyczy bowiem jego interesu prawnego. Organ nie działa w takiej sytuacji jako "nosiciel interesu w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 p.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje" (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015 r., s. 303 i powołane tam orzecznictwo).
Z akt sprawy wynika, że B. D. – decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. - nakazał A. R. usunięcie odpadów z nieruchomości nr [...], obr. [...], Gmina D.. W wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, ww. decyzja została – wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją SKO w S. - uchylona, zaś postępowanie w przedmiocie usunięcia odpadów – umorzone zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją SKO w S..
Wobec powyższego, nie może budzić wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie B. D. działał - w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji SKO w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. - jako organ I instancji i tym samym nie legitymuje się interesem prawnym, dającym mu uprawnienie do zaskarżenia decyzji SKO w S., uchylającej jego decyzję we wznowionym postępowaniu. Należy w tym miejscu podkreślić, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane przez organy do rozstrzygania sporów zapadłych na tle odmiennych poglądów prawnych pomiędzy organami różnych szczebli. Nie do przyjęcia jest bowiem sytuacja, w której - w zależności od etapu postępowania i załatwienia sprawy – B. D. mógłby zajmować różną pozycję – raz jako organ wydający rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, zaś innym razem jako strona postępowania.
Wydanie przez B. D. decyzji w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów było działaniem, które cechowała kompetencja do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, i która to kompetencja wskazywała na posiadanie po stronie Burmistrza przymiotu organu I instancji. Powyższa okoliczność wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Niniejszy punkt widzenia jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wywodzi się, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (vide: postanowienie NSA z 20 stycznia 2011 r., II FSK 2515/10, LEX nr 687039).
Stanowisko takie zostało uzupełnione i podtrzymane np. w postanowieniu NSA z 27 stycznia 2011 r. o sygn. akt II FSK 2500/10 (LEX nr 742360), gdzie wskazano, że skarżący w postępowaniu sądowoadministracyjnym musi mieć w złożeniu skargi interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi.
Tym samym, w ocenie Sądu, należy stwierdzić, że sam organ, który został powołany do wydania decyzji w postępowaniu administracyjnym, nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i, co za tym idzie – nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w toku postępowania administracyjnego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało odrzucić skargę B. D. z uwagi na brak legitymacji skargowej, określonej w art. 50 § 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).