Uzasadnienie
Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm., zwanej dalej: "u.s.g."), stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta K. dla terenów niezabudowanych położonych na zachód od ul. [...] (zwanego dalej: "m.p.z.p.").
Wojewoda wskazał, że ustalenia dla terenów niezabudowanych położonych na zachód od ul. [...], których granica określona została w załączniku do uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta K. dla terenów niezabudowanych położonych na zachód od ul. [...], nie są zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. określonymi w uchwale Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K., zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K..
Organ nadzorczy podniósł, że w m.p.z.p. cały obszar objęty opracowaniem oznaczony został symbolem ZN - teren zieleni naturalnej, podczas gdy w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego na przedmiotowym obszarze przewidziano trzy kierunki rozwoju o symbolach: TO-9 - tereny otwarte bez prawa zabudowy, MN-21 - tereny obecnie niezainwestowane, możliwość wprowadzenia następujących preferowanych funkcji: mieszkaniowa jednorodzinna, usługowa (na potrzeby lokalne) i gastronomiczna oraz UE-2 - tereny bez prawa zabudowy.
Takie ustalenie jest odejściem od przewidzianej w studium polityki przestrzennej i zasad zagospodarowania tego obszaru, który wcześniej wyznaczyła Gmina, co w kontekście art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., zwana dalej: "u.p.z.p.") stanowi istotne naruszenie przepisów art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 tej ustawy, które jest przesłanką do stwierdzenia nieważności planu miejscowego.
Gmina Miasto K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. wnosząc o jego uchylenie w całości.
Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że zakwestionowana uchwała jest niezgodna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu skargi wnosząca ją podniosła, że w związku z podjęciem ww. uchwały z [...] maja 2020 r., Wojewoda w trybie nadzoru zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] z prośbą o ustosunkowanie się do zawartych w opinii z dnia 1 czerwca 2020 r. szeregu uwag, w tym tej wskazującej na niezgodność projektu planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Kołobrzeg, stanowiącej przesłankę stwierdzenia nieważności uchwały. Pismem z dnia 5 czerwca 2020 r. Przewodniczący Rady Miasta [...] przekazał wyczerpujące wyjaśnienia, podważając zasadność każdej z uwag, w tym również tej stanowiącej przesłankę stwierdzenia nieważności uchwały w ww. rozstrzygnięciu nadzorczym.
Według skarżącej, Wojewoda w swoim rozstrzygnięciu poza ogólnymi sformułowaniami i odniesieniem do wyroku WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 915/16, w żaden sposób nie odniósł się do argumentów strony wywodzących, że zgodnie z obowiązującym od 21 października 2010 r. brzmieniem art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, a nie jak zgodnie z zapisem tegoż artykułu ustawy w brzmieniu z okresu obowiązywania od 11 lipca 2003 r. do 20 października 2010 r., po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Wojewoda nie wskazał również, jaka argumentacja ww. wyroku ma znaczenie dla niniejszej sprawy.
Argumentowała dalej za wyrokiem NSA z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2525/18, że cyt.: "użyty zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego a treścią uchwalonego planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność - wystarczy, aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami. Pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza stopień związania silniejszy niż we wcześniej używanych terminach normatywnych: "spójność", czy "niesprzeczność" (np. wyroki NSA z: 7 maja 2008 r. II OSK 114/08, 27 września 2007 r. II OSK 1028/07, 24 stycznia 2018 r. II OSK 1429/17, 5 stycznia 2019 r. II OSK 2545/17, 30 lipca 2019 r. II OSK 1794/18).’’.
Skarżąca podała, że nie bez powodu przywołała w swoich wyjaśnieniach ww. wyrok NSA. Okoliczności sprawy rozstrzygniętej tym wyrokiem są analogiczne do niniejszej. Pozwala to uznać, za uzasadnione stwierdzenie, że plan nie narusza ustaleń studium, jeżeli uwzględni się sformułowania studium czytane w całości a nie fragmentarycznie, tj. wyłącznie kierunek rozwoju konkretnego terenu elementarnego.
Jak podniosła skarżąca, w rozdziale 8 "Tereny rozwojowe i obszary strategiczne. Kierunki zmian w przeznaczeniu terenu", w części poprzedzającej opis poszczególnych terenów i wskazanych dla nich kierunków rozwoju (str. 249), znajduje się następujący zapis: "Kierunki zagospodarowania terenu zostały skonstruowane w taki sposób, aby uzupełnienie podstawowej funkcji terenu stanowiły funkcje uzupełniające, będące dopełnieniem funkcji podstawowej. Funkcje uzupełniające powinny zapewniać właściwe funkcjonowanie elementarnego obszaru lub kilku sąsiadujących ze sobą obszarów." Dlatego dla poszczególnych terenów, oznaczonych symbolami alfanumerycznymi, wskazano funkcje podstawowe i uzupełniające.
Dla terenu elementarnego MN-21, funkcja podstawowa to "tereny obecnie niezainwestowane", zaś funkcje uzupełniające to: mieszkaniowa jednorodzinna,
- - usługowa (na potrzeby lokalne),
- - gastronomiczna. Zapis w studium dla tego terenu w przypadku realizacji nowej zabudowy należy przeprowadzić badania gruntowo-wodne oraz zachować lub przebudować istniejącą strukturę sieci instalacji drenarskich." świadczy o tym, iż lokalizacja ewentualnej zabudowy, dopuszczonej jako kierunek uzupełniający, nie jest bezwarunkowa i jej lokalizacja na etapie realizacji ww. kierunku może być podważona na etapie oceny uwarunkowań gruntowo-wodnych.
Ponadto argumentowała, że w studium, wyżej cytowany zapis wyjaśniający konstrukcję kierunków kontynuowany jest zapisem: "W związku z powyższym poniższe oznaczenia określają funkcje dominujące, a więc nie jedyne na danym obszarze. Poszczególne oznaczenie wskazuje na generalny kierunek zmian w zagospodarowaniu przestrzennym. Dopuszczalne jest więc zachowanie istniejących funkcji nie kolidujących z funkcją kierunkową i lokalizacją nowych funkcji o charakterze uzupełniającym w tym także dla potrzeb niezbędnego wyposażenia w infrastrukturę techniczną." Aktualnie jest to teren niezainwestowany i podstawowy kierunek w studium to tereny niezainwestowane, a lokalizacja nowej funkcji mieszkaniowej o charakterze uzupełniającym stanowiłaby zagrożenie dla właściwego funkcjonowania terenu i sąsiadujących z nim również niezainwestowanych, cennych przyrodniczo terenów (patrz opinie i uzgodnienia), nie można twierdzić, że brak realizacji funkcji mieszkaniowej stanowi naruszenie kierunku rozwoju określonego w studium.
Wobec powyższego skarżąca uważa, iż niezasadne jest stwierdzenie, że plan jest niezgodny ze studium i narusza w ten sposób przepis art. 9 ust. 4 oraz art. 15 ust. 1 u.p.z.p.
Jak podniosła skarżąca, w uzasadnieniu uchwały - m.p.z.p., trzykrotnie odniesiono się do kwestii nienaruszalności ustaleń studium przez plan, wskazując m.in. na przyjęte w planie przeznaczenie ww. terenu ze względu na ochronę terenów niezabudowanych z uwagi na występowanie siedlisk przyrodniczych będących przedmiotem obszaru ochrony Natura 2000, o co wnioskowały organy i instytucje w ramach opiniowania i uzgadniania projektu planu miejscowego.
W nawiązaniu do uzasadnienia ww. wyroku o sygn. akt II SA/Kr 915/16, skarżąca podniosła, że Rada Miasta K. w piśmie, kierowanym do organu nadzoru z dnia 5 czerwca 2020 r., skrupulatnie wyjaśniła dlaczego podważone przez organ nadzoru zapisy planu miejscowego w jej ocenie nie naruszają ustaleń studium. Przedstawiła logiczne argumenty, poparte zapisami studium. Konieczna dla realizacji nowej zabudowy przebudowa występującej na terenach objętych planem sieci drenarskiej wiązałaby się z zagrożeniem sąsiadujących ze wskazanymi na załączniku graficznym terenów siedlisk Natura 2000, co było przesłanką do tego, aby w projekcie planu miejscowego tereny te pozostały jako tereny niezainwestowane. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w swojej opinii i uzgodnieniu do projektu planu miejscowego stwierdził, że teren objęty projektem planu miejscowego posiada bardzo wysokie walory przyrodnicze, w tym potwierdzono występowanie siedlisk przyrodniczych będących przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000. Realizacja ustaleń projektu, proponującego tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (M,N,U), pomimo postulowanych licznych obostrzeń związanych z realizacją ww. funkcji niesie ze sobą duże niebezpieczeństwo związane z utraceniem cennych siedlisk przyrodniczych, poprzez możliwą zmianę stosunków gruntowo-wodnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in., stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.
Nadto wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) – na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Kontrola przedmiotowej sprawy, sprawowana przez Sąd według ww. kryterium legalności nie wykazała zasadności wniesionej skargi.
Kompetencje nadzorcze wojewody określone są w przepisach ustaw ustrojowych, w przypadku gminy – w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm., zwanej dalej "u.s.g."). Nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem (art. 85 u.s.g.). Organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami (art. 87 u.s.g.). W ramach nadzoru wojewoda orzeka o nieważności uchwały w całości lub w części, gdy stwierdzi ich sprzeczność z prawem (art. 91 ust. 1 u.s.g.).
Podstawą prawną uchwały, objętej nadzorem Wojewody, jest art. 20 ust. 1 u.p.z.p.". Stosownie do wskazanego przepisu, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.
W myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W planie miejscowym następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ww. ustawy).
Zgodnie z art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem.
Według organu nadzoru, przyjęte w ww. uchwale ustalenia dla terenów niezabudowanych położonych na zachód od ul. [...], nie są zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Rady Miasta K. Nr [...]. Skarżąca nie zgadza się z takim stanowiskiem organu nadzoru podnosząc, za art. 20 ust. 1 u.p.z.p., że użyty w tym przepisie zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego a treścią uchwalonego planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność, wystarczy aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami, i taka sytuacja wystąpiła w przypadku spornego planu miejscowego.
W zaistniałym sporze Sąd przyznaje prawidłowość stanowiska Wojewody przedstawionego w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym.
Jak wynika z ustaleń powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, w planie miejscowym przyjętym uchwałą Nr [...] cały obszar objęty opracowaniem przeznaczony został na teren zieleni naturalnej (ZN), w studium zaś dla przedmiotowego obszaru przewidziano trzy kierunki rozwoju o symbolach:
- 1) TO9 – tereny otwarte bez prawa zabudowy,
- 2) MN-21 – tereny obecnie niezainwestowane, możliwość wprowadzenia następujących preferowanych funkcji – mieszkaniowa jednorodzinna, usługowa (na potrzeby lokalne) i gastronomiczna,
- 3) UE-2 – tereny bez prawa zabudowy.
W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe bez wątpienia przyjęte w planie miejscowym ustalenie dla obszaru objętego opracowaniem stanowi odejście od ustalonej w studium polityki przestrzennej, w stopniu istotnym w świetle art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p.
Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stopień związania planów ustaleniami studium zależy w znaczącej mierze od brzmienia ustaleń studium, przy czym plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację czy całkowitą zmianę (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 43/20, opubl. w Legalis nr 2502120). Uprawnienie do uszczegółowienia zapisów studium w miejscowym planie nie może zmierzać do wprowadzenia zakazów, które wykraczają poza wiążące wytyczne studium. Jako sprzeczne ze studium traktuje się ustalenia planu wprowadzające zabudowę na terenach objętych w studium stanowczym zakazem i odwrotnie – zakazujące w miejscowym planie zabudowy terenów określanych w studium jako zurbanizowane lub wskazane do zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1700/18, opubl. w 2232706).
Jak podnosi się w literaturze, zarazem trzeba pamiętać, że w niektórych studiach mogą być pozostawione dla planów miejscowych alternatywne warianty do realizacji. Oczywiste jest więc, że treść planów, zarówno w takich, jak też wielu innych sytuacjach, nie będzie stanowiła pewnego odwzorowania treści studiów. Na tym etapie organy gminy nie mogą stwierdzać, że dana część studium jest nieaktualna i w związku z powyższym nie znajduje zastosowania. Byłoby to bowiem zbyt arbitralne. W takiej sytuacji konieczna jest uprzednia aktualizacja studium i porównywanie – w trakcie procedury związanej ze sporządzaniem planu miejscowego – projektu planu z treścią znowelizowanego studium (patrz. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. N.J. Nowak. Warszawa 2020. Wyd. C.H.Beck. Komentarz do art. 20 ustawy).
Uwzględniając powyższe wywody, Sąd na gruncie tejże sprawy uznaje, iż określenie, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium, oznacza kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu (doprecyzowaniu) w planie miejscowym. Zmiana istotna ustaleń studium będzie miała miejsce w przypadku odstąpienia od ustalenia co do przeznaczenia i funkcji terenów w planie miejscowym, względem ustaleń określonych w studium. Należy mieć przy tym na względzie, że w studium nie tylko dokonuje się kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia, ale również określa się m.in. minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, co wynika wprost z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233).
Wprawdzie studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją tego jest, że plan miejscowy nie może wprowadzić zmian w zakresie kierunków zagospodarowania i zasad zagospodarowania, a jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji.
W ocenie Sądu ww. sytuacja wystąpiła w przypadku miejscowego planu przyjętego uchwałą poddaną nadzorowi w ramach zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Skoro bowiem zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w przedmiotowym obszarze przewidziano oprócz funkcji głównej terenów bez prawa zabudowy także teren o preferowanych funkcjach – mieszkaniowa jednorodzinna, usługowa (na potrzeby lokalne) i gastronomiczna, to całkowite wyeliminowanie tych funkcji w planie miejscowym oznacza, że nie doprecyzowano zasad przeznaczenia terenu w sposób nienaruszający postanowień studium, ale w istocie odstąpiono od dopuszczonego w studium kierunku zagospodarowania danego obszaru gminy. Odstępstwo w planie miejscowym od zasad wyznaczonych w studium gminnym, prowadzące do naruszenia polityki przestrzennej określonej w studium, aby było dopuszczalne winno być poprzedzone nowelizacją uchwały w sprawie studium.
Dopuszczenie danej funkcji w studium oznacza współistnienie jej z innymi funkcjami. Całkowite zaś pominięcie w planie miejscowym funkcji dopuszczonej w studium winno być kwalifikowane jako istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jego nieważności w całości lub części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Na gruncie sprawy, istotność powyższych naruszeń przyjętym planem miejscowym należy powiązać z dopuszczeniem się przez Radę Miasta odstępstwa od bezwzględnego wymogu spełnienia dyspozycji: art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p.
Prezentowane w uzasadnieniu skargi stanowisko NSA z wyroku z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2525/18 ww. twierdzenia nie podważa. Wręcz przeciwnie, NSA w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał, że ustalenia studium w świetle art. 9 ust. 4 u.p.z.p. są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, co oznacza, że regulacje planu nie mogą prowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć.
Podnoszone przez skarżącą względy ochrony terenów siedlisk Natura 2000 sąsiadujących z terenami objętymi planem miejscowym nie mogły więc stanowić wystarczającej przyczyny odstępstwa od postanowień studium. Argumentacja dotycząca potrzeby ochrony środowiska z uwagi na zagrożenia siedlisk Natura 2000 bez głębszej analizy możliwych oddziaływań nowej zabudowy nie może stanowić wystarczającej przeszkody do niedopuszczenia w planie miejscowym funkcji terenu dopuszczonej w studium. Nie można bowiem wykluczyć, że przy uwzględnieniu określonych prawem standardów ww. funkcje ujęte w studium mogą koegzystować z obszarami chronionymi, co jest zadaniem do określenia w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko.
Podsumowując przyjęte ustalenia przeznaczenia terenu w planie miejscowym, jako że nie respektują postanowień studium, spotkały się z prawidłową reakcją organu nadzoru w postaci wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności uchwały. Zarzuty i argumentacja skargi nie podważyły skutecznie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.
Z tych względów, stosownie do art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.