Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a." i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. i A. C. wniesionego od decyzji Burmistrza z dnia [...], nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Opracowanie i wdrożenie innowacyjnej technologii odzysku opon w metodzie ciągłej w ramach budowy zakładu odzysku odpadowej gumy i tworzyw sztucznych" planowanego do realizacji na działkach nr [...] z obrębu [...], umorzyło postępowanie odwoławcze - z uwagi na brak legitymacji odwołujących się do skutecznego wszczęcia postępowania odwoławczego w ww. sprawie. W ocenie Kolegium, w opisanej powyżej sprawie skarżący nie posiadają statusu strony, a jedynie taki podmiot może korzystać ze środków zaskarżenia.
Pismem z dnia [...] A.C., A.C. i G.S., powołując się na art. 50 § 1, 53 § 1, 51 i 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, m.in. art. 138 § 1 pkt 3, 28 i 127 K.p.a. poprzez przyjęcie, że nie posiadają legitymacji do wniesienia odwołania, brak zapewnienia im udziału w postępowaniu, arbitralne wyłączenie ich z udziału w sprawie jako stron. Nadto skarżący zarzucili, że organ II instancji nie uwzględnił, że odwołanie od ww. decyzji Burmistrza z dnia [...] wniosła również G.S. Odpis tego odwołania dołączono do skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wskazać należy, że w każdej sprawie sądowoadministracyjnej, sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest, w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność wniesionej skargi przed sądem administracyjnym, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Tak więc w świetle ww. przepisu, skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny.
Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (vide: postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360). Istotą więc legitymacji skargowej jest uprawnienie podmiotu do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (vide:
M. Jagielska w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz red. R. Hauser i M. Wierzbowski, CH BECK Warszawa 2013, str. 290).
Badając legitymację skarżących do wniesienia przedmiotowej skargi, sąd stwierdził, że o ile A.C. i A.C. - jako adresaci decyzji o umorzeniu postępowania wywołanego ich odwołaniem - posiadają interes prawny w jej zaskarżeniu do sądu, to z kolei G.S. takiego interesu nie posiada.
Należy bowiem wyjaśnić, że osoba, która jest adresatem zaskarżonej decyzji ma prawo wnieść, w ramach interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego, niezależnie od tego, czy posiadała interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a., w danej sprawie administracyjnej, czy też go nie posiadała. Jeżeli więc zaskarżoną decyzją organ umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do A. i A. C. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia z uwagi na to, że nie posiadają oni interesu prawnego w ww. sprawie, to przysługuje im skarga do sądu administracyjnego, w której mogą kwestionować prawidłowość tej decyzji o umorzeniu, w szczególności poprzez wykazanie, że ustalenia organu w zakresie ich interesu prawnego były wadliwe.
Natomiast skarżąca G.S., która nie jest adresatem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego o umorzeniu postępowania odwoławczego wobec A. i A. C. - decyzja ta nie była jej doręczona i nie dotyczy jej praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie reguluje w żaden sposób jej sytuacji procesowej w spornym postępowaniu – nie posiada, zdaniem sądu, interesu prawnego w zaskarżeniu tej decyzji do sądu. Skarżąca nie może więc skutecznie żądać kontroli tego aktu w celu ochrony swoich praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi zaskarżoną decyzją i doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem. Zaskarżona bowiem decyzja rozstrzyga wyłącznie o prawach pozostałych skarżących w zakresie możliwości zaskarżenia przez nich decyzji organu I instancji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań opisanej na wstępie inwestycji. Faktyczne zainteresowanie skarżącej pozytywnym rozstrzygnięciem kwestii statusu strony A. i A. C. w postępowaniu zaskarżonym ich odwołaniem nie może stanowić podstawy do uznania istnienia po jej stronie legitymacji procesowej do zaskarżenia decyzji o umorzeniu postepowania odwoławczego.
Należy też podkreślić, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie występuje instytucja solidarnego wniesienia skargi, albowiem każdy ze skarżących, nawet jeśli skarga wnoszona jest w jednym piśmie, reprezentuje własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa.
W nawiązaniu do treści skargi, wyjaśnić też trzeba, że sąd, w tym postępowaniu dotyczącym sprawy A. i A. C., nie jest władny oceniać i badać, czy G.S. posiada interes prawny w sprawie decyzji Burmistrza o określeniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia z dnia [...] i czy powinna być uznana za stronę w tym postępowaniu. Także kwestią niemającą znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest zarzut skarżącej o nierozpoznaniu jej odwołania od spornej decyzji Burmistrza. Ustawy – K.p.a. oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnych przewidują bowiem odrębne środki prawne służące "zwalczaniu" stanu bezczynności organów administracji publicznej w konkretnych sprawach.
Reasumując, skarga G.S. podlega odrzuceniu, albowiem jako wniesiona przez osobę do tego nieuprawnioną jest niedopuszczalna.
Mając na uwadze powyższe, skargę G.S. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 51 § 1 P.p.s.a., o czym sąd orzekł w punkcie pierwszym postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sąd orzekł w punkcie drugim postanowienia na mocy art. 232 § 2 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od odrzuconego lub cofniętego pisma.