Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. Nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej udzielił odpowiedzi st. chor. w st. spocz. D. A. na jego pismo z dnia [...]. w sprawie odmownego rozpatrzenia wniosku w sprawie zwrotu kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem w związku z przeniesieniem do pełnienia służby w innej miejscowości.
Organ ten poinformował D. A., że przedmiotowa sprawa była rozpatrywana na jego wniosek w [...]. i otrzymał odpowiedź przy piśmie z dnia [...].
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wskazał dalej, że w przedmiotowej sprawie podtrzymuje stanowisko przedstawione we wskazanym piśmie i nadal nie znajduje podstaw do uznania jego roszczenia za zasadne.
Dyrektor wyjaśnił, że D. A. został z dniem [...]. zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowany na stanowisko kierownika Oddziału Zewnętrznego w [...]. Nie zmienił zatem jednostki, bowiem Oddział Zewnętrzny w [...]to część organizacyjna Aresztu Śledczego w [...], a nie odrębna jednostka. Mianowanie funkcjonariusza na stanowisko w Oddziale Zewnętrznym danej jednostki nie powoduje zmiany jednostki, i tym samym nie powoduje przeniesienia funkcjonariusza.
Przepis art. 109 ust.1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761 z późn.zm.) oraz § 13 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie należności przysługujących funkcjonariuszowi Służby Więziennej z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju i przeniesień (Dz.U. z 2003r. Nr 88, poz. 813) – nie mają w tym przypadku zastosowania ponieważ D. A. został mianowany na stanowisko w Oddziale Zewnętrznym w [...], czyli na stanowisko w tej samej jednostce, w której dotychczas pełnił służbę.
W dniu [...]r. – D. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę "na odmowne rozpatrzenie przez Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]i Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] jego wniosków w sprawie zwrotu kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem "w związku z przeniesieniem służbowym do pełnienia służby w innej miejscowości" i wskazał na pisma Dyrektora AŚ w [...]z dnia [...]r. i z [...]r. oraz na pisma Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...]z dnia [...]r. i [...]r.
W uzasadnieniu skarżący podniósł że od [...]r. pełnił służbę w Areszcie Śledczym w [...]. Decyzją personalną z dnia [...]r. został przeniesiony do pełnienia służby w Oddziale Zewnętrznym w [...]i powierzono mu czasowe pełnienie obowiązków Kierownika Oddziału Zewnętrznego w [...]. Następnie decyzją personalną z dnia [...]r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska dowódcy zmiany działu ochrony AŚ w [...]i mianowany na stanowisko Kierownika Oddziału Zewnętrznego w [...].
Według skarżącego decyzją tą został zwolniony z zajmowanego stanowiska dowódcy zamiany, mianowany na stanowisko Kierownika Oddziału Zewnętrznego oraz przeniesiony do pełnienia służby z [...]do [...]tj. do innej miejscowości (art. 6 oraz art. 55 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej z dnia 10 grudnia 1959r.). Skarżący nie składał prośby o przeniesienie (art. 55 ust.2 wskazanej ustawy), a zatem uważa, że przeniesienie do innej miejscowości nastąpiło z urzędu. W związku z tym przeniesieniem musiał dojeżdżać do pracy na własny koszt. Nigdy nie otrzymał równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania oraz nie korzystał z kwatery tymczasowej.
Po odejściu w dniu [...]r. na emeryturę, w dniu [...]r. wniósł do Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]wniosek o zwrot kosztów, o których mowa w art. 109 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej z 26 kwietnia 1996r. oraz w § 13 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 kwietnia 2003r. w wysokości ceny biletu miesięcznego na przejazd środkami publicznego transportu zbiorowego za okres 3 lat (art. 103 ustawy). Pismem z dnia [...]. otrzymał odpowiedź negatywną, na powyższe pismo [...]. złożył zażalenie do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w [...]. W dniu [...]. otrzymał odpowiedź negatywną od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...]. W dniu [...]. ponownie złożył wniosek do Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]o zwrot w/w kosztów. Pismem z dnia [...]. otrzymał odpowiedź negatywną i na tą decyzję złożył skargę do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...]. W dniu [...]. otrzymał odpowiedź negatywną, z którą się nie zgadza ponieważ uważa, że należą mu się uprawnienia do zwrotu kosztów przejazdu funkcjonariusza Służby Więziennej do miejsca pełnienia tej służby w innej miejscowości w ramach tej samej jednostki organizacyjnej. Dlatego nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...]składa niniejszą skargę.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...]odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, przedstawiając stan faktyczny sprawy wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne, które legły u podstaw sposobu załatwiania przez organy obu instancji wniosku D. A. z dnia [...]. W odniesieniu do kolejnego wniosku D. A. z dnia [...]r. zawierającego żądanie zwrotu kosztów dojazdu z [...]do [...]w odpowiedzi na skargę wskazano, że organ I i II instancji poinformował D. A. (pisma z dnia [...]. i [...]r.), iż sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia w [...]. Stosowne pisma strona otrzymała w dniach [...].
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wyjaśnił ponadto, że nie jest prawdą twierdzenie skarżącego, że decyzją z dnia [...]. "będąc mianowanym dowódcą zmiany działu ochrony Aresztu Śledczego w [...]zostałem przeniesiony do pełnienia służby w Oddziale Zewnętrznym w [...]i powierzono mi czasowe pełnieni obowiązków Kierownika Oddziału Zewnętrznego w [...]". Zgodnie bowiem z powyższą decyzją, na podstawie art. 56 ust.1 ustawy z dnia 10 grudnia 1956r. o Służbie Więziennej skarżącemu "powierzono czasowe pełnienie obowiązków Kierownika Oddziału Zewnętrznego w [...]Aresztu Śledczego w [...], a nie przeniesiono z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, co nastąpiłoby na podstawie art. 55 ustawy, nie zaś art. 56 ust.1, jak zapisano w decyzji.
Pisma D. A. traktowane były jako skargi i w trybie skargowym były rozpatrywane. W ustawie o Służbie Więziennej brak jest przepisu stanowiącego materialną podstawę roszczenia o zwrot kosztów przejazdu związanych z powierzeniem obowiązków lub mianowania na inne stanowisko służbowe. Sprawę natomiast kosztów używania samochodu prywatnego do celów służbowych reguluje umowa cywilnoprawna pracownika z pracodawcą, a nie decyzja administracyjna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje.
Zgodnie z art.3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjny obejmuje między innymi orzekanie w określonych punktach 1-4 w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służby zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także z mocy art. 3 § 2 pkt 8 obejmuje orzekanie w sprawach na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a wskazanego przepisu.
Zgodnie zaś z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w rozumieniu tego przepisu i wskazanych w jego § 2-4, a ponadto skargę wnosi się w terminach określonych zgodnie z art. 53 tej ustawy.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia skargi Sąd bada, czy spełnione zostały warunki formalne jej wniesienia określone w wyżej wskazanych przepisach i wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli zachodzi którakolwiek z wymienionych w art. 58 § 1 pkt 1 -6 przyczyn jej niedopuszczalności.
Taka sytuacja uzasadniająca zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i odrzucenie skargi zaistniała w niniejszej sprawie.
Aczkolwiek skarżący we wstępnej części skargi napisał, że skarży "odmowne rozpatrzenie jego wniosków w sprawach zwrotu kosztów przejazdu i wskazał na pisma Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]z dnia [...]. i z dnia [...]. oraz Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...]. i [...]., jednakże takie zakreślenie przedmiotu skargi, jak wynika to ze wskazanych wyżej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może przesądzać o dopuszczalności skargi, skoro nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na całokształt działalności organów administracji publicznej i na jakiekolwiek przejawy tej działalności.
W rozpatrywanej sprawie, co jest niesporne między stronami, D. A. nie wniósł skargi do sądu administracyjnego na akty Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]i Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...]wydane po rozparzeniu jego pierwszego wniosku z dnia [...]. Po otrzymaniu pisma Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...]z dnia [...]. nie zaskarżył ani działalności (art. 3 § 2 pkt 1 lub pkt 4) ani bezczynności (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 lub pkt 4) tego organu.
Złożenie kolejnego wniosku w tej samej sprawie pismem z dnia [...]r. i uzyskanie pisemnego stanowiska organów Służby Więziennej będących organami obu instancji w administracyjnym toku instancji oraz wniesienie do sądu administracyjnego skargi w terminie przewidzianym dla zaskarżenia ostatecznej decyzji administracyjnej nie otwiera drogi do objęcia kontrolą pism tych organów wydanych w wyniku rozpatrzenia pierwszego wniosku strony.
W istocie rzeczy skarga dotyczy pisma Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z dnia [...]. sporządzonego po rozpatrzeniu "skargi" D. A. z dnia [...]r. wniesionej na "odmowne" rozpatrzenie przez Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]pismem z dnia [...]. wniosku "w sprawie zwrotu kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem w związku z przeniesieniem do pełnienia służby w innej miejscowości".
Treść pisma Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...]z dnia [...]r. nie daje podstaw do uznania, że jest to decyzja administracyjna, mimo że tak pismo to traktuje skarżący.
Pismo to ma charakter pisma informującego wnoszącego do tego organu skargę, że jego wniosek był już przedmiotem rozpatrzenia, że otrzymał w tej sprawie odpowiedź, a także że organ podtrzymuje stanowisko przedstawione we wskazanej odpowiedzi (pismo z dnia [...].), i nadal nie znajduje podstaw do uznania roszczenia za zasadne oraz przytacza argumenty prawne przemawiające za takim stanowiskiem.
W świetle wyżej wskazanego art. 3 § 2 pkt 1-4 skarga do sądu administracyjnego na pisma informacyjne nie przysługuje, a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.