Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia wypłaconego zasiłku stałego.
W dniu [...] radca prawny R.G., pełnomocnik skarżącego wyznaczony z urzędu, wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 1367/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania z tej przyczyny, że pełnomocnik skarżącego radca prawny R.G. nie został powiadomiony o terminie rozprawy, zatem strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy, określa – mające zastosowanie w sprawie z mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej (w niniejszej sprawie) w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit c na kwotę 240 zł, czyli wynosi 180 zł.
Ponieważ wyznaczony w dniu 22 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego nie brał udziału w postępowaniu przed Sądem I instancji, a tylko w postępowaniu kasacyjnym, należało przyznać pełnomocnikowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - w kwocie 180 złotych, powiększone o stawkę należnego podatku VAT.
Z tych względów, orzec należało jak na wstępie, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b wyżej wskazanego rozporządzenia.