Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], wydanym na podstawie art. 2 ust. 1, art. 5, art. 6 ust. 1 art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266), art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 19 i art. 106 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji C. K. i L. S. polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości [...]o powierzchni [...]ha, Starosta uzgodnił negatywnie warunki projektu decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji w zakresie zgodności z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Organ I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia [...]r. zwrócił się do Urzędu Gminy o uzupełnienie w/w wniosku Wójta Gminy o załącznik graficzny do "Analizy warunków i zasad zagospodarowania..." obejmujący wyznaczony do zmiany przeznaczenia zwarty obszar gruntów kl. [...], w którym znajduje się działka nr [...]oraz o informacje, dla których działek sąsiednich wydano ostateczne decyzje o warunkach.
W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe organ I instancji rozpatrzył wniosek na podstawie posiadanego materiału i stwierdził, że przedmiotowa działka znajduje się w zwartym obszarze gruntów rolnych, wynoszącym około [...]ha gruntu [...] klasy pochodzenia organicznego, podzielonym na kilkanaście działek, stąd też został przekroczony limit powierzchni, określony w art. 7 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie wymagający uzgodnienia. Projekt decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanej inwestycji nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ przeznaczenie przedmiotowych gruntów wymaga uzgodnienia z organami wymienionymi w art. 7 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w trybie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zażalenie na postanowienie Starosty wnieśli C. K. i L. S. – właściciele przedmiotowej działki.
Po rozpoznaniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 7 i 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) w związku z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy powyższe postanowienie Starosty wskazując, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie narusza przepisów prawa mającego zastosowanie w sprawie.
Organ odwoławczy wskazał, iż z materiału dowodowego sprawy, wynika, że przedmiotowa działka powstała w wyniku podziału zwartego obszaru gruntów rolnych klasy [...] o powierzchni [...]ha na kilkadziesiąt działek, niewielkie powierzchnie tych działek jednoznacznie wskazują na ich przeznaczenie na cele inne niż rolne czego dowodem jest złożony przez stronę wniosek o ustalenie warunków zabudowy na budowę na działce o powierzchni [...]m2 budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego. Zabudowa zaś zwartego obszaru gruntów rolnych klasy [...] o powierzchni powyżej [...] ha, obiektami o przeznaczeniu innym niż rolne, zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust 2 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymaga uzyskania zgody właściwego organu, a zgodę tę można uzyskać jedynie w trakcie sporządzania przez Wójta Gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W ustaleniach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszar, w którym położona jest działka nr [...]określony jest jako "obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej, grunty orne, bez zabudowy, bez zalesień"
Organ II instancji, mając na uwadze powyższe ustalenia stwierdził, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie narusza przepisów prawa mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Uzupełniając wskazanie podstaw prawnych rozstrzygnięcia Starosty, organ odwoławczy wskazał, iż w myśl przepisów wynikających art.7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zabudowa zwartego obszaru gruntów rolnych klas [...] pochodzenia organicznego jest uwarunkowana zgodą właściwego organu (w niniejszej sprawie - marszałka województwa), a jej uzyskanie jest możliwe jedynie w trakcie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w tym przypadku przez Wójta Gminy) na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z w/w przepisów wynika również, że zgoda taka nie jest wymagana, jeżeli planowana zabudowa zwartego obszaru gruntów rolnych (w skład którego wchodzić może szereg działek) obiektami o przeznaczeniu nierolnym nie przekracza [...]ha dla klasy [...] i [...]ha dla gruntów klas [...].
Ponadto organ zważył, iż określone w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie danego obszaru, skutkuje tym, iż przeznaczenie to jest również obowiązujące dla tego obszaru przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro więc w ustaleniach obowiązującego dla Gminy Studium obszar, w którym położona jest działka nr [...]określono jako obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej, grunty orne, bez zabudowy, bez zalesień w sporządzonym na tej podstawie miejscowym planie nadal będą to grunty rolne, na których obowiązywać będzie zakaz zabudowy.
Zatem, aby kilkudziesięciu właścicieli gruntów rolnych działek położonych w przedmiotowym obszarze i powstałych z podziału działki nr [...] mogło zabudować swoje nieruchomości, koniecznym jest wystąpienie przez wszystkich właścicieli tych gruntów do Wójta Gminy o dokonanie stosownej zmiany zapisów ustaleń dla tego obszaru w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a następnie na podstawie zmienionego już Studium, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Od powyższego postanowienia C. K. i L. S. reprezentowani przez radcę prawnego L. Ż. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie.
Skarżący zarzucili organom wadliwą wykładnię art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 5, art. 6 ust.19, art. 7 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Pełnomocnik skarżących podtrzymał stanowisko, wcześniej prezentowane w zażaleniu, że przedmiotowa działka nie tworzy zwartego obszaru z innymi działkami oraz nie wymaga uzgodnienia wynikającego z art. 7 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z załączonych do akt map, nie dostarczonych do Kolegium, wynika, że cały teren ma ponad [...] ha i jest podzielony na działki. Działka skarżących ma obszar [...]m2 i wniosek gminy dotyczył uzgodnienia warunków tylko dla tej działki.
Zatem powoływanie się przez organ na to, że jest to teren przewidziany w przyszłości na inne cele niż rolne, nie przesądza o niemożliwości uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w aspekcie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ ma obowiązek dokonać uzgodnienia dla każdej indywidualnej działki. Dla obszaru gruntów rolnych do [...]ha, zgodę wydaje Starosta, a dopiero po przekroczeniu tego obszaru ma zastosowanie art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Nadto, pełnomocnik skarżących podniósł, iz organ uzgadniający projekt decyzji nie ma prawa wyjść poza granice złożonego przez gminę wniosku, bowiem jest związany zakresem tego wniosku i konkretnymi przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz sporządzoną analizą funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Rzeczą organu uzgadniającego inwestycje w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych jest ocena tej ochrony w stosunku do istniejącego stanu rzeczy, przy uwzględnieniu przede wszystkim celu tej ochrony i jej wpływu na planowaną inwestycję. Takich ustaleń organ w ogóle nie dokonał.
Nie bez znaczenia jest i argument, że wskazane na mapach tereny w przyszłym planie zagospodarowania przestrzennego będą przewidziane pod zabudowę, o czym świadczy ich przeznaczenie pod zabudowę zagrodową i agroturystyczną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jak również przyjęcie wniosków o przeznaczenie tych gruntów na cele budowlane jako wniosków do planu.
Gdyby organ gminy, który ma władztwo planistyczne, nie przewidywał tam przyszłej zabudowy, nie mógłby wyrazić zgody na dokonanie podziału tego areału oraz wyznaczyć tam drogi. Już z samego faktu podziału działki i przeznaczenia tego terenu pod zabudowę zagrodową i agroturystyczną oraz wyodrębnienia dróg, wynika, że będzie tam ustanowiony teren budowlany, bo drogi służą do dojazdu do zabudowanych już tam gruntów.
Ważnym argumentem w przedmiotowej sprawie jest też fakt, że zostały już wydane pozytywne rozstrzygnięcia przez Starostę Powiatowego dla tego samego areału, a nawet działek sąsiednich jak: działki nr: [...]w zakresie zgodności z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz wydano już decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Fakty te świadczą o tym, że i w tym przypadku uzgodnienie Starosty powinno być pozytywne, gdyż prawo musi być jednakowe stosowane dla każdego obywatela w takiej samej sytuacji faktycznej.
Pełnomocnik wskazał również, że organ II instancji nie wypowiedział się (pomimo podniesienia tych argumentów w zażaleniu), dlaczego organ pierwszej instancji wyszedł poza zakres przedmiotowy swojego uprawnienia, dokonując merytorycznej oceny planowanej inwestycji, która to ocena należy do kompetencji innego organu, a nie dokonał zgodnego z przepisami szczególnymi uzgodnienia, które należy do obowiązków organu uzgadniającego.
Stosownie do obowiązujących przepisów organ może wprowadzić w drodze aktu prawnego prawa miejscowego zakazy lokalizowania inwestycji mogących mieć wpływ na ochronę gruntów rolnych i leśnych, o ile jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi i mienia. Dla terenu omawianej działki takich aktów prawa miejscowego jest brak. Skoro żadnych aktów prawa miejscowego w tym przedmiocie nie ma, a działka skarżących graniczy z istniejącą już tam zabudową, ponadto wydano już szereg decyzji o warunkach zabudowy na omawiany teren, odmowa dokonania uzgodnień w zakresie ochrony gruntów jest bezpodstawna i żadnym prawem nie uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Sz 874/07 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...]r. numer [...].
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej zwaną ustawą), który obliguje organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy od uprzedniego uzgodnienia projektu decyzji z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Ponieważ działka nr [...]stanowi grunt rolny, konieczne było uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych.
Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję, który występując o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy, sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 w/w ustawy).
W niniejszej sprawie Wójt Gminy przesłał Staroście, jako organowi właściwemu w sprawach ochrony gruntów rolnych, projekt decyzji ustalającej na rzecz skarżących warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego, który dotyczył terenu działki nr [...]o pow. [...]ha położonej w obrębie [...]. Do tego właśnie projektu winien odnieść się Starosta dokonując uzgodnienia w zakresie swoich kompetencji.
Tymczasem - jak uzasadnił Sąd - postanowienie uzgadniające Starosty z dnia [...]r. odnosi się do zespołu działek o łącznej powierzchni wynoszącej około [...]ha. W rezultacie Starosta uznał, że zmiana przeznaczenia przedmiotowych gruntów rolnych może dokonać się w trybie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody organów wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.).
Powyższe stanowisko stało się podstawą negatywnego uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji ustalającej skarżącym wnioskowane warunki zabudowy.
Sąd I instancji nie zgodził się z takim stanowiskiem organu uzgadniającego uzasadniając, że przyjęcie przez ten organ jako podstawy swojego rozstrzygnięcia innego terenu planowanej inwestycji niż to wynika z otrzymanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, narusza przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym. Przywołane przepisy, zdaniem Sądu, stanowią podstawę do wypowiedzenia się co do projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej gruntów rolnych, natomiast nie dają Staroście podstawy do rozszerzenia terenu planowanej inwestycji na działki sąsiednie i rozpatrywania nadesłanego mu wniosku w szerszym aspekcie. Podstawa taka nie wynika również z przywołanych przez Starostę przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Starosta zobowiązany był rozpatrzeć sprawę w granicach określonych przez inwestora we wniosku wszczynającym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy.
Końcowo Sąd uznał, że postanowienia naruszają przepisy prawa materialnego oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a. uchylił postanowienia obu instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, reprezentowane przez radcę prawnego M. T., zaskarżyło opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W skardze kasacyjnej organ wskazał, że ochrona gruntów rolnych, w myśl ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, polega przede wszystkim na ograniczaniu przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze. Ustawa dopuszcza przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku, innych gruntów o najniższej przydatności produkcyjnej.
Działka nr [...]jest jedną z kilkunastu działek wydzielonych geodezyjnie w wyniku podziału jednej większej nieruchomości oznaczonej nr [...] o powierzchni [...]ha. Zastosowanie znajduje zatem art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tymczasem Sąd pierwszej instancji skoncentrował się na treści art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pomijając przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z materiału dowodowego wynika, że teren przedmiotowej inwestycji stanowi część zwartego obszaru gruntów rolnych klasy [...], jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie odniósł się do kwestii "zwartego obszaru" gruntów rolnych. Zdaniem skarżącego kryterium obszarowe dotyczy nie tylko powierzchni działki, ale całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, w skład którego wchodzi działka. Tym bardziej, że właściciele innych działek z tego obszaru również wystąpili z wnioskami o ich zabudowę obiektami o funkcji nierolniczej.
Zatem dla zabudowy wskazanego terenu gruntów rolnych obiektami innymi niż rolnicze wymaga uprzednio uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia całego kompleksu gruntów rolnych. Inne stanowisko prowadziłoby do faktycznej zmiany przeznaczenia obszaru gruntów rolnych i obejścia art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt
II OSK 459/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.
Sąd II instancji uznał za zasadny zarzut, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skoncentrował się na treści art. 53 ust. 3 pkt 6 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pomijając przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Uzasadniając powyższe Sąd II instancji wskazał, że działka nr [...]stanowi jedną z kilkunastu działek wydzielonych geodezyjnie w wyniku podziału większej nieruchomości oznaczonej nr [...] o powierzchni [...]ha gruntu [...]klasa pochodzenia organicznego. Grunty te wskutek podziału nie zatraciły swego rolniczego przeznaczenia. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ochrona gruntów rolnych polega między innymi na ograniczaniu przekształcania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Ponieważ w wyniku decyzji o warunkach zabudowy następuje zmiana sposobu zagospodarowania terenu, przez co ipso facto następuje wyłączenie gruntu z przeznaczenia rolniczego, okoliczność ta nie może nastąpić bez pozytywnego uzgodnienia z organem powołanym do ochrony gruntów rolnych, jakim jest generalnie starosta.
Dalej Sąd II instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie ani Starosta, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykluczają możliwości pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. o warunkach zabudowy terenu, jednakże rozstrzygnięcie organu zapadło również z uwagi na braki w materiale nie dające możliwości pozytywnego uzgodnienia projektu tj. brak załącznika graficznego do "Analizy warunków i zasad zagospodarowania" oraz brak informacji dla których działek sąsiednich wydano ostateczne decyzje o warunkach zabudowy. Sąd podkreślił także, że odpisów takich decyzji nie dołączono do akt przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, ani nie dołączono ich do skargi kasacyjnej.
Natomiast z pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...]r. kierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że według posiadanych informacji takich decyzji nie wydano. Ponadto, z pisma tego wynika, że przedmiotowa działka położona jest na obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej, grunty orne bez zabudowy i zalesień, o czym jednoznacznie informuje Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy. Wprawdzie, jak to słusznie podniosło Kolegium, Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego nie ma mocy wiążącej w sprawie, gdyż nie jest aktem prawa miejscowego, wskazuje jednak w jakim kierunku zmierzają opracowania planistyczne, na jaki cel przeznaczona będzie przedmiotowa nieruchomość.
Następnie Sąd II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania obostrzenie wynikające z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z uwagi na wielkość obszaru projektowanego na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klasy [...], co nie wyklucza wymogu pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez właściwy organ (Starostę). Wyłączenie tych gruntów rolnych z ich rolniczego przeznaczenia w zasadzie następuje w drodze uchwały o zmianie planu zagospodarowania terenu, a tylko wyjątkowo w drodze decyzji o warunkach zabudowy, po uprzednim pozytywnym jej uzgodnieniu z właściwymi organami.
W dniu [...]r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie do akt II SA/Sz 74/09 (poprzednio II SA/Sz 874/07) pismo procesowe pełnomocnika skarżących, w którym wyjaśnił, iż na działkach sąsiadujących zostały wydane decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, o czym świadczy pismo Urzędu Gminy z dnia [...]r., które przesyła w załączeniu. Nadto, pełnomocnik skarżących załączył do pisma dokument "część graficzną analizy warunków i zagospodarowania terenu do decyzji nr [...]".
Z treści pisma Urzędu Gminy z dnia [...]r. wynika, że dla terenu dwóch działek sąsiednich względem działki [...]w miejscowości [...]wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy tj. decyzja nr [...]z dnia [...]r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]w miejscowości [...]oraz decyzja nr [...]z dnia [...]r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]w miejscowości [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w ramach ponownego postępowania w niniejszej sprawie, ustalił, iż w/w decyzję o warunkach zabudowy są prawomocne (vide: notatka urzędowa z [...]r. karta [...] akt). Następnie zarządzeniem z dnia [...]r. Sąd zwrócił się do Urzędu Gminy w [...]o nadesłanie faxem do WSA w Szczecinie wyżej opisanych decyzji. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie Urząd Gminy nadesłał do akt sprawy decyzje o warunkach zabudowy, o których mowa wyżej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Przedmiotową sprawę Sąd rozpoznał ponownie, w związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 459/08 poprzednio wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 874/07 i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W wyniku powtórnej analizy niniejszej sprawy, dokonanej w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej na podstawie kryterium legalności, oceniając zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa oraz będąc związany w/w orzeczeniem NSA w Warszawie. Sąd uznał, że skarga C. K. i L. S. zasługuje na uwzględnienie.
Z wywodu Sądu II instancji wynika, że przyczyną uchylenia wyroku WSA w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 874/07 było skupienie się Sądu I instancji na naruszeniu prawa materialnego tj. przepisu art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, a pominięcie przez Sąd kwestii oceny materiału dowodowego przez organ uzgadniający oraz sposobu jego gromadzenia - w kontekście braków w materiale dowodowym sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnił bowiem, że "podstawowy zarzut Kolegium sprowadza się do tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skoncentrował się na treści art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pomijając przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zarzut ten należy uznać za zasadny", a następnie wskazał w treści uzasadnienia: "zważyć należy, iż ani Starosta [...], ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...]nie wykluczają możliwości pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...]r. o warunkach zabudowy terenu, jednakże rozstrzygnięcie zapadło również z uwagi na braki w materiale nie dające możliwości pozytywnego uzgodnienia projektu, a to brak załącznika graficznego do "Analizy warunków i zasad zagospodarowania" oraz brak informacji dla których działek sąsiednich wydano ostateczne decyzje o warunkach zabudowy".
Sąd podkreślił też, iż Sąd I instancji poprzednio orzekający w sprawie nie rozstrzygnął w wyroku kwestii braków w materiale dowodowym, o których mowa wyżej.
W ocenie Sądu I instancji ponownie rozpoznającego sprawę, w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...]r. poprzedzone zostały wszechstronnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku Wójta Gminy o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy.
Skoro bowiem organy obu instancji nie wykluczyły możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy, co wyeksponował Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku, jednakże z powodu dostrzeżonych przez te organy braków w materiale dowodowym tj. braku załącznika graficznego do "Analizy warunków i zasad zagospodarowania" oraz braku informacji dla których działek sąsiednich wydane zostały ostateczne decyzje o warunkach zabudowy zapadło negatywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki skarżących - to znaczy, że organy prowadzące postępowanie były niekonsekwentne i przedwcześnie wydały merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.
Zdaniem Sądu, ten tok rozumowania znajduje oparcie w fakcie, że na żądanie Sądu zostały udostępnione dwie decyzje o warunkach zabudowy, mianowicie decyzja numer [...]z dnia [...]r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]w miejscowości [...]oraz decyzja numer [...] z dnia [...]r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]w tej miejscowości, zaś pełnomocnik skarżących przedłożył w dniu [...]r. do akt sprawy brakujący załącznik graficzny do "Analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu do decyzji nr [...]".
Podzielić należy pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jak i Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie, iż obowiązkiem organu uzgadniającego będzie więc ponowne rozpoznanie wniosku, ale w granicach dotyczących wyłącznie działki o numerze [...].
Starosta rozpozna tenże wniosek (pozytywnie bądź negatywnie) badając zgodność planowanej inwestycji (i tylko tej inwestycji) z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy, na podstawie kompletnego materiału sprawy.
Tak więc, skład sądu ponownie rozpoznający skargę uznał, że zasadniczym powodem obecnego uchylenia postanowień obu instancji jest naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77, 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.