Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 51 ust. 3 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w K. z dnia [...] nr [...], stwierdzającej wykonanie obowiązku - cyt.: "nałożonego na Pana S. M. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w K. z dnia [...] znak: [...]. [...], polegającego na dostarczeniu do inspektoratu oceny technicznej robót budowlanych dotyczących budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...], obręb nr [...], przy ul. [...] w K., w zakresie ich zgodności z obowiązującymi przepisami techniczno - budowlanymi, w tym warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności przepisami przeciwpożarowymi" – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Przedmiotowa decyzja została doręczona B. K. w dniu 31 maja 2019 r. z pouczeniem o prawie zaskarżenia jej do WSA w Szczecinie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji - co wynika z akt administracyjnych sprawy.
W dniu 11 lipca 2019 r. B. K. nadał skargę wniesioną na ww. decyzję (pismo z dnia 10 lipca 2019 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie za pośrednictwem organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wniesienie skargi w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwaną dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym datą wniesienia skargi do sądu jest data złożenia jej bezpośrednio w organie, bądź nadania w urzędzie pocztowym do właściwego organu.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona doręczona skarżącemu w dniu 31 maja 2019 r. Trzydziestodniowy termin zatem do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, przewidziany w art. 53 § 1 p.p.s.a., upływał skarżącemu w dniu 30 czerwca 2019 r. w niedzielę, czyli za ostatni dzień do wniesienia skargi należało przyjąć następny dzień roboczy tj. 1 lipca 2019 r. (poniedziałek).
Tymczasem, skarżący nadał skargę do Sądu za pośrednictwem organu II instancji w dniu 11 lipca 2019 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem wskazanego w ustawie terminu do wniesienia skargi.
W świetle powyższego, Sąd stwierdził, że skarga jako spóźniona jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.