Uzasadnienie
A. C. i E. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia [...]. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji ustalającą na wniosek A. B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr [...]w obrębie [...].
Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej powoływanej jako p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi o taką szkodę która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo złożenie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej czy powoływanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania tych okoliczności z urzędu. Wydanie rozstrzygnięcia oczekiwanego przez wnioskodawcę zależy od spełnienia ustawowych przesłanek oraz od uznania sądu, który może wydać korzystne rozstrzygniecie ale nie musi. Z jednej strony na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o konieczności udzielenia ochrony tymczasowej. Z drugiej strony obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy.
Skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnili, by odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez sąd, powodowała niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by zachodziła konieczność udzielenia ochrony tymczasowej. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca warunki zabudowy, która sama w sobie nie rodzi po stronie inwestora żadnych uprawnień ani obowiązków, nie może zatem powodować takich skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Decyzja ta nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych i choć może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę, sama w sobie nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast ewentualna decyzja o pozwoleniu na budowę, jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego stronom przysługują stosowne środki zaskarżenia.
Ponieważ wnioskodawcy nie wykazali by brak ochrony tymczasowej powodował skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie wynika to także z okoliczności sprawy, sąd orzekł jak na wstępie na podstawie 61 § 3 p.p.s.a.