Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 lipca 2022 r. E. F. (dalej jako: Skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na czynność Komendanta Straży Granicznej w przedmiocie "objęcia kwarantanną w związku z przekroczeniem granicy państwowej w dniu [...] marca 2020 r."
Uzasadniając skargę Skarżący wyjaśnił między innymi, że w dniu [...] marca 2020 r. wracając z [...] przekroczył granicę państwa na przejściu granicznym w K. Przy przekroczeniu granicy został zobligowany do wypełnienia karty lokalizacyjnej. Karta ta została oznaczona literą K - jako karta osoby zakwalifikowanej do odbycia kwarantanny w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] marca 2020 r.
Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie:
- - art. 52 ustęp 1 - 3 Konstytucji RP, a jednocześnie naruszenie art. 2 Protokołu nr 4 z 16.09.1963 r. do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1995 r., nr 36, poz. 175) poprzez ograniczenie wolności poruszania się po terytorium RP i swobody opuszczania terytorium RP bez podstawy ustawowej;
- - art. 31 ustęp 1-3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie wolności i praw uczestnika bez podstawy ustawowej;
- - art. 41 ustęp 1-2 Konstytucji RP poprzez pozbawienie go wolności bez podstawy ustawowej;
- - art. 92 ustęp 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym rozporządzenia wydawane są przez organy wskazane w Konstytucji na podstawie szczegółowego uprawnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania;
- - obrazę art. 104 § 1 k.p.a., art. 109 § 1 k.p.a., art. 14 § 2 k.p.a., art. 7 k.p.a., art.77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a.
Mając powyższe na względzie Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz uznanie jego uprawnienia do swobodnego poruszania się po terytorium RP w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] marca 2020 r.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 12 stycznia 2023 r. Skarżący podtrzymał skargę. Pełnomocnik Organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik wskazał, że skarga została wniesiona po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia. W związku z tym, zdaniem Organu, skarga nie może zostać merytorycznie rozpatrzona. Gdyby Sąd uznał, że skarga może zostać rozpatrzona, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż nie został zachowany termin do jej złożenia.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Opisane wyżej działanie jako wykonywane przez organy administracyjne, z zakresu administracji publicznej i dotyczące obowiązku podmiotu, do którego jest skierowane należy zakwalifikować z punktu widzenia kognicji sądu administracyjnego jako czynność z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skuteczność zaskarżenia tego rodzaju czynności zależy od zachowania trybu zaskarżenia, o którym stanowią przepisy art. 53 § 2 p.p.s.a
Stosownie do treści art. 53 § 2 tej ustawy, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
W niniejszej sprawie – jak wynika z treści skargi i z akt sprawy Skarżący informację o nałożonej na niego kwarantannie uzyskał w dniu [...] marca 2020 r. Skarga na czynność Organu została natomiast wniesiona do Sądu dopiero po ponad dwóch latach – pismem z dnia 12 lipca 2022 r., a więc z uchybieniem terminu ustawowego przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., co obliguje Sąd do jej odrzucenia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W rozpatrywanej sprawie Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a Sąd nie dopatrzył się z urzędu żadnych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że tak znaczne uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez winy Skarżącego.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.