Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowalny i udzielił "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w S. pozwolenia na budowę zewnętrznych przewodów wentylacyjnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] front w S. (działki nr [...], obręb [...]).
W. M. w piśmie z dnia 31 maja 2019 r. wniósł skargę na wskazaną decyzję.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Organ powołując się na zapisy w księdze wieczystej wyjaśnił, że Skarżący jest wieczystym użytkownikiem z udziałem 48/1000 do gruntu działki nr [...] z obrębu [...] oraz właścicielem mieszkania nr [...] w budynku przy ul. [...]. Na nieruchomości przy ul. [...] utworzona jest duża wspólnota mieszkaniowa, której zarząd reprezentował W. M. w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydanej decyzji z dnia [...] r. nr [...] o pozwoleniu na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność złożonej skargi.
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Z powołanego przepisu wynika wprost, że poza podmiotami, które działają w interesie innych osób lub interesie publicznym (prokurator, rzecznicy, organizacja społeczna) jak i upoważnionymi z mocy prawa, każdy inny podmiot występujący ze skargą do sądu, musi mieć w jej złożeniu interes prawny. Przy czym pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć istnienie obowiązku między sferą indywidulanych praw i obowiązków wnoszącego sprzeciw, a zaskarżonym aktem lub czynnością.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że W. M. nie przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi na wskazaną decyzję, gdyż nie posiada interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu, bowiem jak wynika z akt administracyjnych nie był stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę, a w rezultacie nie otrzymał decyzji z dnia [...] r. nr [...], zatem złożona przez niego skarga jest niedopuszczalna. Ponadto za niedopuszczalnością skargi przemawia fakt, że jej przedmiot stanowi decyzja organu I instancji.
Mając powyższe na względzie skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.