Uzasadnienie
W dniu [...] r. Z. S., B. S., G. S., M. S., E.S. oraz L. S. złożyli, w jednym piśmie, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, w której ustalono na rzecz B. i R. K. oraz E. i A. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego z usługami na parterze i garażami w części podziemnej, na terenie działek nr [...] położonych w obrębie nr [...] w[...].
Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] odrzucił skargę Z. S., B. S., G. S. i M.S. z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych.
Mając na uwadze powyższe do rozpoznania pozostała skarga E.S. i L. S., w której wnieśli również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Wniosek nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Zważyć jednak należy, że wstrzymanie wykonania decyzji może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, warszawa 2009, str. 378).
Zarówno w literaturze przedmiotu jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn.zm.) ze względu na jej przedmiot nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego.
Nie wywołuje ona skutków materialnoprawnych, nie rodzi bowiem po stronie skarżącego żadnych uprawnień, ani obowiązków. Jest to jedynie promesa uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może stanowić samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych. Decyzja ta nie ma również charakteru konstytutywnego. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. P 37/06 (OTK-A 2007/11/160) wyraził stanowisko, że decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą per se porządku prawnego i nie mają charakteru konstytutywnego, a – nieco upraszczając- przyjąć można, że stanowią szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt, i pod jakimi warunkami, inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji.