Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 12 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 753/18

Uzasadnienie

Pismem z dnia 13 czerwca 2018 r. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na czynność Wójta Gminy w przedmiocie odmowy doręczenia decyzji znak [...] dotyczącą m.in. działki nr [...] w M., której jest współwłaścicielem.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga jest niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje

Badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest badaniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 zwaną dalej "P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Jako podstawę żądania skarżący wskazał art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

W ocenie Sądu przedmiot skargi nie mieści się katalogu spraw określonym przez art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przepis ten dopuszcza wniesienie skargi na czynność organu administracji publicznej, ale jednocześnie precyzuje, że musi być to czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków strony wynikających z przepisów prawa. Wobec tego musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a czynnością, która takiego uprawnienia lub obowiązku dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2004 r. sygn. akt OSK 247/04 dostępny w Internecie). Zdaniem Sądu prawa i obowiązki powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, bowiem przyznają one prawa i nakładają obowiązki.

Doręczenie decyzji jest jedynie czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie rozstrzygnięcia, które zapadło w sprawie. Czynność ta nie przyznaje uprawnień ani obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 21 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1882/12, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2015r. sygn. akt VI SA/Wa 1443/15).

Prawidłowość doręczenia decyzji nie może natomiast stanowić przedmiotu odrębnej skargi. Dlatego też przedmiotowa skarga, jako nie należąca do kognicji sądów administracyjnych nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.