Uzasadnienie
Burmistrz [...], po rozpatrzeniu wniosku Województwa [...] złożonego przez pełnomocnika J.S. [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia pn. "Budowa obejścia miasta [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]", określił w decyzji z dnia [...] środowiskowe uwarunkowania realizacji ww. przedsięwzięcia.
Powyższe rozstrzygnięcie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło w całości przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
J.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego jednocześnie uiszczając wpis w kwocie 200 zł (k.[...] akt sądowych).
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący jest wykonawcą umowy o wykonanie dokumentacji projektowej dla "Budowy obejścia miasta [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]". Dalej wywiedziono, że rozstrzygnięcie sprawy przez sąd administracyjny ma decydujące znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności cywilnej wobec inwestora za nieterminowe wykonanie umowy.
W nadesłanej odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania dopuszczalności wniesienia skargi, w tym m.in. czy skarżący jest osobą uprawnioną do złożenia skargi, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Stosownie do tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1), jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Z powyższego przepisu wynika, iż ustawodawca przyznał prawo do skutecznego złożenia skargi m. in. podmiotowi posiadającemu interes prawny.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i doktrynie przyjmuje się, że istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. A zatem związek ten musi istnieć między sferą indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Skarga musi zatem dotyczyć własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. W tej płaszczyźnie więc interes prawny ma charakter materialnoprawny. Jest zatem oparty na normach materialnego prawa administracyjnego, gdzie istnieje norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu.
Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego (zob. postanowienie NSA z 15.04.2011 r. sygn. akt II OSK 660/11; postanowienie NSA z 16.12.2008 r. sygn. akt II OSK 1827/08; wyrok NSA z 24.11.2010 r. sygn. akt II GSK 952/09, por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz T. Woś, H Knysiak –Molczyk, M Roamańska, Wydawnictwo Prawnicze Lexis –Nexis, W-wa 2005 str. 213,214).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu. Niewątpliwie "inną przyczyną", o której mowa w ww. przepisie jest wniesienie skargi przez podmiot nielegitymowany. Orzeczenie o odrzuceniu skargi w formie postanowienia może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§3).
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż skarżący nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody za realizację przedsięwzięcia.
Jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody za realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa obejścia miasta [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]" zostało wszczęte na wniosek Wojewody, zatem to Wojewoda był stroną postępowania. Natomiast skarżący w tym postępowaniu brał udział wyłącznie w charakterze pełnomocnika ww. strony. Występował więc w sprawie w imieniu swojego mocodawcy Wojewody.
Wobec tego należy stwierdzić, iż skoro skarga nie dotyczy jego własnej sprawy administracyjnej, zatem skarżący nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi.
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), stanowiąca podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie przyznała legitymacji skargowej osobie pełniącej funkcję pełnomocnika strony.
Powołanie się w skardze na okoliczność, iż rozstrzygnięcie sprawy przez sąd administracyjny będzie miało decydujące znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności cywilnej wobec inwestora za nieterminowe wykonanie umowy nie przesądza o istnieniu interesu prawnego, lecz faktycznego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym niedopuszczalna jest podejmowana przez skarżącego próba obrony swoich interesów wynikających z umowy o charakterze cywilnoprawnym.
Wobec powyższego należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.