Uzasadnienie
B.S. i K.S. pismem z dnia [...] zwrócili się do Wójta Gminy P. o wycofanie z obrotu prawnego, jako nie mającej mocy prawnej, decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...], nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla firmy A. Wnioskodawcy, wskazując na zarządzenie Wójta Gminy P. z dnia [...] w sprawie upoważnienia Zastępcy Wójta do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, stwierdzili, że ww. decyzja podpisana została przez osobę nieuprawnioną do podpisywania decyzji z zakresu ochrony środowiska, co czyni ją nieważną.
Wójt Gminy P. wniosek B.S. i K.S. przekazał do rozpatrzenia według właściwości Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej "K.p.a."), odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...], znak: [...], w sprawie określenia Spółka A. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na odbudowie hali produkcyjnej z zapleczem socjalnym na działkach nr [...] w m. P..
B.S. i K.S., nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, złożyli do Kolegium wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...].
Organ II instancji decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].
W uzasadnieniu Kolegium podało, że fakt, iż obowiązujące przepisy wprowadzają (jako zasadę) wydawanie decyzji administracyjnych przez wójtów, nie oznacza wcale, że kompetencje te muszą oni wykonywać osobiście. Przepis art. 46 ust. 7 pkt 4 obowiązującej wówczas w [...] ustawy Prawo ochrony środowiska stanowił, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach - co do zasady - wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Jednak przewidziane w art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (art. 39 ust.
1) oraz art. 268a K.p.a. regulacje potwierdzają, iż wójt - tak jak uczynił to w analizowanej sprawie - może upoważnić swoich zastępców oraz innych pracowników urzędu gminy do wydawania takich decyzji w jego imieniu. Bez względu więc na to, kto będzie wydawał decyzje w zakresie udzielonego mu przez wójta upoważnienia, działać będzie na jego rachunek i na jego odpowiedzialność, co ma ten skutek, że wójt będzie związany decyzjami wydanymi z jego upoważnienia. Jedyną natomiast wskazówką potwierdzającą wydanie decyzji z upoważnienia wójta w samej treści decyzji będzie podpis pod decyzją upoważnionego urzędnika z klauzulą "z upoważnienia wójta". Nie ulega więc w takim przypadku zmianie oznaczenie organu wydającego decyzję, którym pozostaje zawsze wójt, a nie konkretny pracownik czy "urząd gminy". Dokumentem potwierdzającym istnienie upoważnienia może być np. oryginał lub uwierzytelniony odpis takiego upoważnienia, lub odpis ustalonego przez wójta zakresu czynności danego pracownika, sporządzony także w formie elektronicznej.
Dalej Kolegium podało, że niekwestionowanym jest, iż M.S., w dniu [...] powołany został na stanowisko zastępcy wójta i w tym samym dniu Z.G. - ówczesny Wójt Gminy P., określił mu zakres obowiązków obejmujący między innymi kompleksowe rozwiązywanie problemów wynikających z zadań własnych i zleconych gminie w zakresie: inwestycji, gospodarki gruntami oraz gospodarki komunalnej, ochrony środowiska, bezrobocia, ochrony zdrowia; wykonywania zadań powierzonych przez wójta, zgodnie z jego poleceniami i wskazówkami; zastępowanie wójta w razie nieobecności lub niemożności pełnienie przezeń obowiązków i współdziałanie z Radą Gminy i jej komisjami w zakresie swego działania.
Nadto, zarządzeniem nr [...] z dnia [...] na podstawie przepisu art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Z.G. - Wójt Gminy P. upoważnił M.S. do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, w ramach powierzonych zakresem obowiązków kompetencji (w tym także spraw z zakresu ochrony środowiska).
Kolegium stwierdziło również, że badana decyzja nie jest dotknięta którąś z pozostałych wad nieważności wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.
B.S. i K.S. zaskarżyli ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej, a także decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...], nr [...] (powinno być [...]), jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi wskazali, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż decyzja podpisana przez osobę nieupoważnioną do jej wydania w imieniu organu dotknięta jest wadą nieważności kwalifikowaną jako naruszenie przepisów o właściwości lub rażące naruszenie prawa, bądź jako wydanie aktu bez podstawy prawnej.
Według skarżących w przedmiotowej sprawie nie istniało upoważnienie dla Zastępcy Wójta Gminy P. do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach "środowiskowych". Zarządzenie Wójta Gminy P. z dnia [...], Nr [...] upoważniało Zastępcę do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, w tym do wydawania decyzji w sprawach: dodatków mieszkaniowych i wymiaru podatku. W upoważnieniu tym nie ma mowy o decyzjach z zakresu ochrony środowiska. Skarżący podnieśli, że twierdzenie Kolegium o istnieniu zakresu kompetencji Zastępcy Wójta jest nadinterpretacją zakresu obowiązków.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżących, ustanowiony na zasadzie prawa pomocy, poparł skargę i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pk1 1 lit. c).
W wyniku tak przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o odmowie stwierdzenia, na wniosek skarżących, nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...], znak: [...], określającej Spółce A. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na odbudowie hali produkcyjnej z zapleczem socjalnym na działkach nr [...] w m. P., nie narusza praw w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, ani w żaden inny.
Jak wynika z treści pism skarżących, w tym skargi, strony wniosły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji środowiskowej zarzucając, że podpisana została przez osobę nieupoważnioną do jej wydania. Według skarżących zawiera zatem wadę nieważności określoną w przepisach art. 156 § 1 pkt 1 oraz 2 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1) oraz wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2).
Zdaniem Sądu, kontrolowana w ramach trybu nadzwyczajnego decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest dotknięta wskazywaną przez skarżących wadą. Wbrew stanowisku skarżących analiza treści zarządzenia Wójta Gminy P. z dnia [...] Nr [...] w sprawie upoważnienia Zastępcy Wójta Gminy do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej w powiązaniu z opatrzonym tą samą datą pismem Wójta powierzającym M.S. obowiązki Zastępcy Wójta Gminy P. i określającym ich zakres, pozwala na stwierdzenie, że Zastępca został upoważniony do wydawania w imieniu Wójta decyzji administracyjnych również w sprawach z zakresu ochrony środowiska. Nie jest bowiem trafne stanowisko skarżących, że upoważnienie dla Zastępcy obejmuje wyłącznie decyzje w sprawach wymienionych w zarządzeniu, tj. dodatków mieszkaniowych oraz wymiaru podatku. Wydawanie decyzji w sprawach w tych dwóch przedmiotach zostało Zastępcy dodatkowo powierzone w zarządzeniu, ponad decyzje w sprawach przekazanych do załatwiania przez zastępcę a wyliczonych w piśmie z dnia [...].
Wskazuje na to treść zarządzenia upoważniającego, w szczególności fragment: "...do wydawania w ramach jego kompetencji decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej..." Ta część upoważnienia odnosi się do spraw powierzonych zastępcy do załatwienia, wśród których znalazły się sprawy z zakresu ochrony środowiska.
W związku z powyższym słusznie uznało Kolegium, że w tej sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., ponieważ Zastępca Wójta Gminy P., był upoważnionym do wydania decyzji w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na odbudowie hali produkcyjnej z zapleczem socjalnym na działkach nr 373/2, 373/3 i 373/5 w m. P..
Sąd całkowicie podziela stanowisko organu, że w tej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki warunkujące konieczność stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P.. Dlatego też skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.
W przedmiocie wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego w ramach pomocy prawnej orzeczono zgodnie z art. 250 § 1 P.p.s.a. w związku § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).