Uzasadnienie
J.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki trzech budynków.
Wraz ze skargą strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nakazanie rozbiórki ww. budynków spowoduje, że ośrodek wypoczynkowy, który prowadzi i który stanowi podstawowe źródło jego utrzymania i miejsce pracy dla kilku osób, nie będzie mógł funkcjonować. Ponadto, nakaz rozbiórki narazi skarżącego na roszczenia odszkodowawcze klientów i spowoduje, że nie będzie mógł ww. budynków odbudować, a nawet jeśli – to będzie to trwało długo i zostanie okupione bardzo dużym nakładem finansowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 2), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd (§ 3).
Sąd może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem rozpatrywanego wniosku jest żądanie wstrzymania wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę trzech budynków konstrukcji drewnianej o funkcji turystycznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że, co do zasady, wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu już ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualna szkoda, poniesiona wskutek rozbiórki obiektu, wiąże się bowiem przede wszystkim z utratą nakładów finansowych poniesionych na jego realizację, a także z poniesieniem nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku (por. postanowienie NSA z 24 lutego 2012 r., II OSK 385/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dlatego, w ocenie Sądu, już sam przedmiot wniosku w sposób wystarczający uprawdopodobnia wystąpienie w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów o charakterze sankcyjnym i tworzącym poważne konsekwencje dla strony skarżącej, w szczególności o charakterze ekonomicznym. W przypadku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego zaszłaby konieczność poniesienia przez skarżącego określonych kosztów, a możliwość przywrócenia obiektu do stanu obecnego byłaby znacznie utrudniona. Nie bez znaczenia jest również okoliczność wskazana w uzasadnieniu wniosku, że nakazanie rozbiórki ww. budynków spowoduje, że ośrodek wypoczynkowy, na terenie którego są usytuowane, i który stanowi podstawowe źródło utrzymania skarżącego oraz miejsce pracy dla kilku osób, nie będzie mógł funkcjonować.
Mając powyższe na uwadze, sąd, działając w oparciu o przepisy art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.