Uzasadnienie
A. M., R. M., D. P. i M. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję Burmistrza G. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu na rzecz inwestora A. i R. M. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-gastronomicznego z salą bankietową oraz dwóch pawilonów będących zapleczem noclegowym – pokoje gościnne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] w obr. geodezyjnym M. Wraz ze skargą strony wniosły o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 204). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego zarówno doktryna, jak i orzecznictwo, rozumie spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76).
Przymiotu wykonalności nie mają zaś akty o charakterze odmownym tj. odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 213/13, dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl).
Co więcej, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie podlegają wykonaniu, bowiem polegają one na stwierdzeniu istnienia stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do zagospodarowania terenu, mają charakter deklaratoryjny i tym samym nie rodzą po stronie adresata i uczestników postępowania żadnych nakazów lub zakazów określonego zachowania się (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 1250/13, dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). Mają one jedynie charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i nie upoważniają do rozpoczęcia prac budowlanych.
Tym samym nie mogą one powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Już z tego powodu wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.
Ponadto wskazać należy, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004r. sygn. FZ 65/04). Przy czym, sąd nie jest zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1522/12, LEX nr 1225721). Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawili takich okoliczności, co nie pozwala przyjąć, jak już wyżej wskazano, że wystąpiły przesłanki do przyznania im ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.