Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...], po ustaleniu, że w roku [...] Z.W. samowolnie wybudowała [...] domki [...] na działce nr [...] nałożył, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), na Z.W. obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanych domków letniskowych do stanu zgodnego z prawem.
Po spełnieniu przez inwestora nałożonych obowiązków Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 123 kpa, zobowiązał Z.W. do uiszczenia opłaty legalizacyjnej w kwocie [...] zł.
Wojewódzki Inwestor Nadzoru Budowlanego , postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
W związku z nie uiszczeniem przez skarżącą nałożonej opłaty legalizacyjnej organ pierwszej instancji wydał w dniu[...]., na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), decyzję nr [...], nakazującą rozbiórkę ww. domków.
Z.W. odwołała się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem art. 64 Konstytucji oraz art. 10 i 9 Kpa.
Wojewódzki Inwestor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił wniesionego odwołania i decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Reasumując stwierdził, że zgodnie z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w przypadku nieziszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej wydaje się decyzję o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego – zgodnie z art. 48 ust. 1 ww. ustawy. A zatem organ pierwszej instancji wydał decyzję zgodnie z prawem.
Skargę na powyższą decyzję złożyła Z.W. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 64 Konstytucji przez pozbawienie skarżącej jako współwłaścicielki możliwości korzystania z własności w zakresie prowadzonej od lat działalności gospodarczej będącej jej jedynym źródłem utrzymania w sytuacji, gdy korzystanie to nie jest sprzeczne z innymi przepisami, zaś wniesienie opłaty legalizacyjnej przekracza możliwości płatnicze skarżącej,
- 2. art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego, który nakazuje miarkowanie obciążeń inwestora, przez wymierzenie opłaty legalizacyjnej w wysokości prawie równej wartości domków letniskowych,
- 3. art. 9 i 10 § 1 Kpa przez uniemożliwienie skarżącej z powodu braku informacji skorzystania z ewentualnych ulg w płatności opłaty i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji.
Wojewódzki Inwestor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego.
Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05, w którym:
- - przepisy art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw uznano za niezgodne z art. 32 Konstytucji RP w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r.,
- - przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane za niezgodne z art. 32 Konstytucji RP w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia [...].
Następstwem powyższego orzeczenia jest utrata mocy obowiązującej przez wymienione przepisy. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny już po wydaniu zaskarżonej decyzji utraty w określonym zakresie mocy obowiązującej wskazanych przepisów musi być kwalifikowana przez Sąd jako wadliwość dająca podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z przepisem art. 145a § 1 Kpa.
W zaistniałej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W związku z tym, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji.
W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 ww. ustawy.