Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. znak [...] (błędnie nazwaną postanowieniem) wydaną na podstawie art. 149 § 3, w związku z art. 148 oraz art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku K. G. (działającej z upoważnienia J. W.) z dnia [...] r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] r. znak [...] o pozwoleniu na użytkowanie budynku gospodarczo – garażowego, położonego w [...] nr [...], na terenie działki nr [...], gmina [...], wydanej dla Państwa A. S. - C. i K. C., Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w/w wniosek z dnia [...] r., o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] r. znak [...] oparty był na zarzucie, iż w/w decyzja z dnia [...] r. wydana została w wyniku przestępstwa – tj. w oparciu o sfałszowanej dokumenty geodezyjne dotyczące granic nieruchomości, (czyn przestępczy z art. 270 § 1 kk).
Stosownie do art. 148 § 1 i § 2 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.
Z akt sprawy, wynika, że K. G. wiedziała o w/w okolicznościach już w chwili składania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Starosty z dnia [...] r. znak [...], tj. w dniu [...] r. Ponadto przestępstwo, o którym pisze we wniosku K. G., musi zostać stwierdzone w postępowaniu karnym, a złożone przez stronę w [...] r. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa zakończyło się wydaniem postanowienia o umorzeniu śledztwa przez Prokuraturę Rejonową w [...] (sygn. akt [...]), które zostało załączone przez K. G. do wniosku.
W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik J. W. – K. G. podniosła, iż dnia [...] r. wystąpiła z kolejnym wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] r. znak [...], o pozwoleniu na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo – garażowego, zlokalizowanego w [...] nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 kpa. Pierwszy raz wniosek o wznowienie postępowania na tej podstawie napisała dnia [...] r. i do tej pory postępowania nie wznowiono. Również późniejsza jej prośba o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa nie została uwzględniona. Do złożonego obecnie wniosku dnia [...] r. dostarczyła postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...].
Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. znak [...] wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1, art. 149 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 2 i art. 148 § 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, iż w myśl art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Stosownie do art. 148 § 1 i § 2. kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] r. Pani K. G. w imieniu Pani J. W. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] r., znak: [...], o pozwoleniu na użytkowanie budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego w [...] nr [...], wybudowanego na terenie działki nr [...], gm. [...], wydanej dla Państwa A. S.-C. i K. C., na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu powyższego wniosku wnioskodawczyni wskazała, iż "decyzja z dnia [...] r. została zakończona na podstawie dokumentów, które zostały sfałszowane w wyniku przestępstwa. Na mapie zasadniczej została wydrapana prawidłowa granica, co zostało udowodnione przez Prokuraturę i Sąd Rejonowy. Przy prawidłowej granicy pomieszczenie gospodarczo-garażowe w [...] należące do sąsiadów leży w [...] powierzchni na naszej działce." Zdaniem organu odwoławczego - z akt sprawy, wynika, iż zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na szkodę J. W. poprzez przerobienie dokumentacji geodezyjnej oraz poświadczenie nieprawdy K. G. (mąż pełnomocniczki) złożył w Komendzie Powiatowej Policji w [...] w dniu [...] r.
Postanowienie o umorzeniu śledztwa, w sprawie wszczętej w związku z w/w wnioskiem, Prokuratura Rejonowa w [...] wydała w dniu [...]r. Odpis postanowienia został doręczony K. G. w dniu [...] r.
Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał powyższe postanowienie Prokuratora Rejonowego w mocy.
Natomiast postępowanie w sprawie rozgraniczenia działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] (droga) zakończone zostało postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] w dniu [...] r.
W aktach sprawy znajduje się pismo K. G. z dnia [...] r., w którym wnosi ona o unieważnienie decyzji Starosty z dnia [...] r., z uwagi na fakt, iż zalegalizowania obiektu dokonano na sfałszowanych dokumentach. W załączeniu przedłożyła ww. postanowienie Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] r.
Natomiast przy piśmie z dnia [...] r., stanowiącym odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] r. K. G. załączyła kopię postanowienia Prokuratora Rejonowego w [...] o umorzeniu śledztwa, z dnia [...] r.
Pismem z dnia [...] r., K. G. - jako pełnomocnik J. W. - wniosła o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] r., podnosząc, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, w szczególności z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 kpa, oraz wskazując na naruszenie prawa z powodu:
- 1. nieuwzględnienia w postępowaniu, jako strony pokrzywdzonej, J. W. (art. 10 i 61 § 4 kpa)
- 2. decyzję wydano uwzględniając w niej sfałszowane dokumenty geodezyjne dotyczące granicy nieruchomości tj. czyn przestępczy z art. 270 § 1 kk,
- 1. decyzję wykorzystano do wpisu w księgach wieczystych (art. 270 § 1 kk)
- 3. podstępnie uzyskano pozwolenie na użytkowanie poprzez wprowadzenie w błąd urzędnika administracji państwowej tj. czyn przestępczy art. 272 kk. i 273 kk,
- 4. opinie stwierdzające zdatność przedmiotowego obiektu do użytkowania wydała osoba, która nie ma stosownych uprawnień.
Organ odwoławczy wskazał, iż podstawa wznowienia, określona w art. 145 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy dojdzie do popełnienia przestępstwa w rozumieniu Kodeksu karnego, popełnienie przestępstwa stwierdzone jest orzeczeniem sądu lub innego organu, a ponadto rozstrzygnięcie pozostaje w związku przyczynowym z tym przestępstwem. Skoro strona już w dniu [...] r. (data doręczenia odpisu w/w postanowienia o umorzeniu śledztwa) wiedziała o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 1 pkt 2 kpa, a dopiero pismem z dnia [...] r. wniosła o wznowienie postępowania, to za słuszne należy uznać stanowisko organu I instancji, iż wniesienie podania nastąpiło z naruszeniem art. 148 § 1 kpa, stanowiącym, iż podanie w sprawie wznowienia postępowania wnosi się terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Ustosunkowując się do twierdzenia skarżącej dotyczącego złożenia wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] r. organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z pisma INB z dnia [...] r. kierowanego do K. G., w dniu [...] r. do tego organu wpłynął wniosek w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego legalizacji garażu położonego w [...] nr [...]. Załącznikiem do wniosku i podstawą żądania było nieprawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...] w sprawie rozgraniczenia działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] (droga), a nie wydane później postanowienie Prokuratora Rejonowego w [...] o umorzeniu śledztwa z dnia [...] r., na które powołuje się strona w niniejszym postępowaniu, jako orzeczenie potwierdzające popełnienie przestępstwa, a zatem stanowiące, zdaniem skarżącej, podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 1 pkt 2 kpa.
Natomiast postępowanie w sprawie wniosku o wznowienie postępowanie w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa jest osobnym postępowaniem i nie może być przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia.
Powyższą decyzję pełnomocnik J. W. – K. G. (matka) zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia.
W uzasadnieniu skargi podniosła, iż organy obu instancji dopuściły się w niniejszej sprawie karygodnych zaniedbań, których efektem była odmowa wznowienia wskazanego w sprawie postępowania, którego rezultatem była legalizacja samowoli budowlanej na gruncie należącym do skarżącej. Wskazała też, iż w dniu [...]r. po raz kolejny wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] r., znak [...] o pozwolenie na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego w [...], bowiem już dnia [...] r. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie przedmiotowej legalizacji i dołączyła do niego Postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r., sygn. akt. [...], które nie było jeszcze prawomocne. Kiedy się uprawomocniło - niezwłocznie dostarczyła dokument do INB a także dołączyła postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] r. o umorzeniu śledztwa.
Pani Inspektor nie chciała w tej sprawie rozmawiać ze stroną. Dała [...] tygodnie na uzupełnienie prawomocnego wyroku Sądu, wiedząc że sprawa jest w toku, gdyż Państwo A. i K. C. odwołali się od niekorzystnego dla nich wyroku do wyższej instancji. Skarżąca uważa, że dostarczyła niezbędne dokumenty, zaraz jak nabrały mocy prawnej.
Potwierdziło się przypuszczenie skarżącej, że prawidłowe granice działek były w innym miejscu. Na podstawie przypuszczeń nie mogła niczego zrobić. Dopiero na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w [...] mogła wystąpić o wznowienie postępowania w sprawie legalizacji wyżej opisanej samowoli budowlanej.
Prokuratora Rejonowa w [...] w postanowieniu z dnia [...] r., które dostarczone zostało natychmiast do INB, przyznała, że przestępstwo zaistniało, ale nie wykryto sprawcy.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, iż w dniu [...] r. Burmistrz Gminy – na jej wniosek - postanowił wszcząć postępowanie rozgraniczeniowe działek. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz umorzył postępowanie i przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w [...] o sądowne rozgraniczenie działek. W tym samym czasie Pani H. K. (Inspektor Nadzoru Budowlanego) w tajemnicy wykonywała z czynności prowadzące do legalizowalizacji samowoli budowlanej (m in. wizję lokalną) dotyczącej budynku gospodarczo-garażowego sąsiadów który – jak się okazało - znajdował się w [...] na powierzchni działki skarżącej ([...]). Skarżąca nie była poinformowana o legalizacji samowoli budowlanej. O zalegalizowaniu w/w obiektu dowiedziała się w Sądzie, na rozprawie o rozgraniczenie.
Okazało się wówczas, że doszło do sfałszowania map geodezyjnych, co posłużyło do uzyskania legalizacji. Budynek ten wznoszony był na terenach rolnych a nie - jak przedstawiono w zaświadczeniu - były to tereny budowlane. Budynek ten powstał bowiem w [...] r., wcześniej niż budynek mieszkalny, którego budowę zakończono po roku [...].
Właściciele sąsiedniej nieruchomości - Państwo C. bardzo dobrze orientowali się w sytuacji prawnej kupowanej przez nich nieruchomości. Do zakupu doszło z końcem [...] r. Z początkiem [...] r. przepisali na siebie pozwolenie na budowę domu, przyjęli dokumentację i z niej wiedzieli gdzie przebiega granica, oraz że budynek gospodarczy nie jest ujęty w pozwoleniu na budowę, więc stanowi samowolę budowlaną. Pozwolenie na budowę zostało przepisane z Pana K. na Państwa C. Pan K. jest bardzo dobrym znajomym Pani Inspektor H. K. Cały proceder fałszowania dokumentacji i legalizacji nie byłby możliwy bez pomocy urzędników Starostwa, Nadzoru Budowlanego oraz Gminy [...]. Wszyscy urzędnicy bardzo dobrze się znają i pomagali sobie nawzajem, o czym świadczy fakt, że z archiwum Gminy [...] wyniesiono archiwalne egzemplarze dokumentacji budowlanej, dotyczącej inwestycji prowadzonej na działce Państwa C., na podstawie których można było udowodnić jak przebiegały granice, na jakie obiekty były pozwolenia budowlane. W tym samym wydziale wydano nieprawdziwe zaświadczenia co do przeznaczenia gruntu, które konieczne były do legalizacji samowoli budowlanej.
Skarżący prosili Panią Inspektor Nadzoru Budowlanego H. K. o wznowienie postępowania w sprawie zalegalizowania samowoli budowlanej z naruszeniem prawa. Pani Inspektor jednak robiła wszystko by do tego nie doszło. Najpierw twierdziła, że nie ma wyroku Sadu Rejonowego w [...] o prawidłowej granicy miedzy działkami, a potem że wyrok jest nieprawomocny. Wnosili również pisma odnośnie wszczęcia postępowania, które zostały "zagubione". Zostało to udowodnione w wyniku kontroli Głównego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego.
Postanowienie Sądu sygn. akt [...] z dnia [...] r. które wskazało prawidłową granicę, czyli że sporny obiekt leży w [...] swojej powierzchni na działce skarżącej, stało się prawomocne z dniem [...] r. Pismo skarżącej z dnia [...] r. do INB znak [...] jednoznacznie pokazuje, że termin był utrzymany i tylko zła wola urzędnicza spowodowała nie wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego legalizacji przedmiotowego garażu. Prawomocny wyrok dostarczyła kiedy tylko go otrzymała z Sądu Okręgowego w [...].
Sama wiedza o nieprawidłowej granicy nie mogła być podstawą do wszczęcia postępowania. Dopiero w/w postanowienie Sądu dało skarżącej taką możliwość. Mimo to wnioski skarżącej do Inspektoratu były oddalane.
Pani H. K. nie respektowała postanowienia Prokuratury Rejonowej w [...], która umorzyła śledztwo w sprawie sfałszowania map geodezyjnych, stwierdzając, że przestępstwo zostało popełnione przez wydrapanie prawidłowej granicy na mapie geodezyjnej, lecz nie ustalono kto to zrobił.
Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Budowlany wniósł o jej oddalenie, wskazując iż, w skardze nie podniesiono nowych dowodów i argumentów, nieznanych organowi.
O oddalenie skargi wniosła również uczestniczka postępowania A. S. – C. wskazując, iż zgodnie z § 2 art.148 kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania - w przypadku, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4) - biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Tymczasem z materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika niezbicie, że pełnomocnik skarżącej już w dniu [...] r., tj. w dniu wydania postanowienia Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] (sygn. akt [...]), wiedziała o okolicznościach stanowiących – jej zdaniem - podstawę do wznowienia postępowania.
Zbadanie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest bezwzględnym obowiązkiem organu, albowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, jako godzące w ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.
Jednomiesięczny termin do złożenia żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Przestępstwo, na które powołuje się skarżąca, winno być stwierdzone w postępowaniu karnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Tymczasem postępowanie wszczęte wskutek zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na szkodę p. J. W., złożone w dniu [...] r. do Komendy Powiatowej Policji w [...], zakończyło się wydaniem przez Prokuraturę Rejonową w [...] postanowienia z dnia [...] r. o umorzeniu śledztwa, sygn. akt [...], które Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] postanowieniem z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) utrzymał w mocy, uznając zażalenie K. G. za nieuzasadnione.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w piśmie procesowym skarżącej z dnia [...] r. uczestniczka stwierdza, iż kategorycznie zaprzecza zawartym w nim nieprawdziwym twierdzeniom. Pismo K. G. jest pełne pomówień i stwarza fałszywy obraz sytuacji, nieadekwatny do zaistniałych zdarzeń.
Zarzut posługiwania się sfałszowanymi dokumentami geodezyjnymi jest nieprawdziwy i zniesławiający. Mapy geodezyjne, którymi posługiwali się w procesie legalizacyjnym budynku gospodarczego są pełnoprawnymi dokumentami, wydanymi przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...], opieczętowanymi i podpisanymi przez Geodetę oraz Starostę. Nie było żadnych powodów, by wątpić w ich treść.
Przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany ponad [...] lat temu, a wpisany do Księgi Wieczystej pod nr [...] przez poprzednich właścicieli tej nieruchomości. Uczestniczka i jej mąż są już trzecim właścicielem tego budynku.
Przedmiotowy budynek gospodarczy został zakupiony na mocy aktu notarialnego rep. [...] nr [...] z dnia [...] r.
W momencie zakupu, poprzedni właściciel nieruchomości wskazał płoty graniczne i nie było żadnych wątpliwości, że przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy znajduje się w granicach tej nieruchomości.
Wniosek o legalizację przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego został przez nich złożony dnia [...] r. Na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] r. otrzymali pozwolenie na jego użytkowanie. Pozostawali wówczas w pełni usprawiedliwionym przekonaniu, iż prawo własności budynku gospodarczego jest zgodne ze stanem posiadania. W oparciu o istniejącą dokumentację zarówno uczestnicy jak i Nadzór Budowlany mieli przekonanie, iż budynek gospodarczy znajduje się w całości na ich nieruchomości.
W związku z zaistniałą sytuacją, dnia [...] r. uczestnicy złożyli do Sądu wniosek o wykup gruntu pod przedmiotowym budynkiem gospodarczym. Postępowanie cywilne z art. 231 k.c. toczy się do dnia dzisiejszego w Sądzie Rejonowym w [...].
Pokrzywdzonymi w tej sprawie są zatem uczestnicy, uwikłani w wieloletnie postępowania i procesy, co uniemożliwia im normalne funkcjonowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki wskazane w w/w ustawie, Sąd uchyla zaskarżony akt w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Kierując się powyższymi zasadami i kryteriami oceny legalności zaskarżonego aktu Sąd uznał zasadność skargi, choć zasadniczo z argumentacją skargi nie można się zgodzić. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach dawnej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.
Oznacza to, że Sąd z urzędu bierze pod uwagę dostrzeżone uchybienia w prowadzonym postępowaniu administracyjnym bądź w wydanym w danej sprawie rozstrzygnięciu.
Granice każdej sprawy, rozpatrywanej w postępowaniu administracyjnym na wniosek strony określa m.in. jej przedmiot, wskazany we wniosku.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest zagadnienie procesowe, związane z uregulowaną w art. 145-152 Kodeksu postępowania administracyjnego instytucją wznowienia postępowania. Instytucja ta, stanowiąc odstępstwo od określonej w art. 16 kpa zasady trwałości decyzji ostatecznej stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, załatwionej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, była dotknięte kwalifikowana wadliwością, wskazaną w art. 145 § 1 kpa. Zawarty w tym przepisie wykaz przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego jest wyczerpujący.
Każda z wskazanych w tym przepisie wad postępowania może stanowić odrębną przesłankę uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego. jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Jednakże wyjątkowy i nadzwyczajny charakter instytucji wznowienia postępowania administracyjnego zobowiązuje organ, rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania, do szczególnie wnikliwego zbadania wszystkich okoliczności i przesłanek, na które powołuje się wnioskodawca, oraz rozpatrzenia ich w aspekcie regulacji wynikających z art. 146 – 149 kpa.
Z zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 kpa) wynika też, iż w oparciu o tę samą przesłankę faktyczną i prawną można domagać się wznowienia tylko jeden raz.
W granicach niniejszej sprawy Sąd ocenia zatem jedynie legalność (zgodność z obowiązującym prawem) zaskarżonej decyzji, w której właściwy organ odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia [...] r. o wydaniu na rzecz Państwa C. pozwolenia na użytkowanie wybudowanego bez pozwolenia na budowę na nieruchomości, którą władali, budynku garażowo - gospodarczego. W postępowaniu tym Sąd bada, czy prowadząc postępowanie w związku ze złożeniem wniosku wznowienie postępowania organ ustalił i właściwie ocenił okoliczności wskazane jako podstawa wznowienia postępowania i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w tym zakresie.
Rozpatrując zatem niniejszą skargę i będąc związany granicami sprawy, Sąd nie może wypowiadać się w kwestiach merytorycznych, związanych z wydaniem decyzji legalizacyjnej z dnia [...] r. ani innych postępowań wszczynanych przez skarżącą. Jak wynika bowiem z akt sprawy w sprawie z wniosku skarżącej toczyły się już prawomocnie i ostatecznie zakończone postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji legalizacyjnej z dnia [...] r. jak i postępowanie wznowieniowe oparte na przesłankach z art. 145 § 1 i 4 kpa.
W dniu [...] r. skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w tej samej sprawie, powołując się na przesłankę z art. 145 § 2 pkt 2 kpa, tj. podnosząc zarzut, że przedmiotowa decyzja z [...] r. została wydana w wyniku przestępstwa, polegającego na wydrapaniu granic nieruchomości na mapce geodezyjnej, która stanowiła jeden z dokumentów przyjętych przez organ do wydania przedmiotowej decyzji legalizacyjne z dnia [...] r.
Jako podstawę niniejszego rozstrzygnięcia, polegającego na wydaniu decyzji o odmowie wznowienia postępowania, organy obu instancji wskazują art. 148 § 1 kpa, stanowiący, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzją w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, przyjmując, że skarżąca złożyła podanie, o którym mowa, w dniu [...] r.
Jednocześnie organ II instancji w swej decyzji przyznał już w dniu [...]r. do tego organu wpłynął wniosek strony w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego legalizacji budynku gospodarczego (garażu) położonego w [...] nr [...], którego podstawą było nieprawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...] w sprawie rozgraniczenia działek [...] oraz [...] i [...], nie zaś wydane później postanowienie Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia [...] r., na które powołuje się strona w niniejszym postępowaniu, jako orzeczenie potwierdzające popełnienie przestępstwa, a zatem stanowiące podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 2 kpa.
W aktach administracyjnych brak jest pisma skarżącej z dnia [...] r., do którego odwołuje się ona w swej skardze. Jak wynika jednak z treści powołanego wyżej pisma INB z dnia [...] r. zawierało ono wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. w oparciu o zarzut popełnienia przestępstwa sfałszowania mapy określającej granice między działkami [...] i [...], a zatem mógł być oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 2 kpa co skarżąca podnosi obecnie w swej skardze. Ta sama podstawa wskazana została również we wniosku z dnia [...] r. Bezsporne jest, iż ów wniosek skarżącej z dnia [...] r. nie został dotychczas rozpatrzony. Odrębnie toczyło się postępowanie z wniosku skarżącej o wznowienie postępowania na podstawie przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 4 kpa. Kwestie związane z tym postępowaniem stanowią odrębną sprawę i - jak trafnie stwierdza organ odwoławczy – nie mogły być przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Rozstrzygając obecnie w przedmiocie wniosku skarżącej dnia [...] r. organ administracji nie miał zaś podstaw do orzekania w przedmiocie wniosku z [...] r. i stwierdzenia – wbrew twierdzeniu skarżącej - iż nie dotyczył on przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 2 kpa.
W tej sytuacji uznać należy, iż wydanie skarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, dotyczącego wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 kpa i oparcie go na treści art. 148 § 1 kpa, przez przyjęcie, że wniosek w tej sprawie skarżąca złożyła w dniu [...] r. bez uprzedniego zbadania i dokonania prawnej oceny jej wniosku z dnia [...] r. uznać należy za przedwczesne.
Stanowi to rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego, wskazanych w art. 7,8 a także art. 9 i art. 149 kpa, mogące mieć w tym wypadku istotny wpływ na wynik sprawy.
Wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 148 § 1 kpa może nastąpić jedynie w sytuacji, kiedy naruszenie przez stronę żądającą wznowienia postępowania terminu, wskazanego w tym przepisie, jest oczywiste i nie budzące wątpliwości w świetle okoliczności sprawy.
W przeciwnym przypadku organ zobowiązany jest w oparciu o art. 149 § 2 kpa przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Podnoszone przez skarżącą i przytoczone wyżej okoliczności wskazują na konieczność przeprowadzenia postępowania w tym zakresie, a w szczególności zbadania, czy kolejny wniosek skarżącej o wznowienie postępowania z dnia [...] r. oparty jest na tej samej podstawie faktycznej i prawnej co wniosek z dnia [...] r.
Od tej kwestii zależy bowiem możliwość odwołania się w sprawie do treści art. 148 § 1 kpa.
Przeprowadzenie takiego postępowania wymaga również przyjęcie oceny, czy rzeczywiście w sprawie istnieje przesłanka określana w art. 145 § 1 pkt 2 kpa, na która powołuje się skarżąca.
Zgodnie z zasadą praworządności, wynikającą z art. 7 kpa oraz z mocy art. 147 kpa organ również z urzędu zobowiązany jest do rozważenia, czy nie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania.
Wobec powyższych uchybień, mogących mieć wpływ na wynik postępowania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.