Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda uchylił w całości postanowienie Starosty [...] z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wygaśnięcia trwałego zarządu nieruchomości.
Skargę na opisane wyżej postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł Starosta [...], w trybie art. 50, oraz art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Należy przy tym podkreślić, że postępowanie sądowoadministracyjne cechuje zasada kontradyktoryjności przejawiająca się w prowadzeniu sporu przed sądem przez dwa podmioty t.j. podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) oraz organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone.
Tak ukształtowana struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Postępowanie to nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji.
W rozpatrywanej sprawie skargę na postanowienie Wojewody wniósł Starosta [...], który wydał rozstrzygnięcie jako organ pierwszej instancji.
Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w judykaturze dominuje pogląd, iż organy administracji publicznej nie mogą skutecznie wszczynać postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. Organy te nie mogą posiadać uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, ani też postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej, a zatem postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchamiane tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. post. NSA z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 813/08, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle przytoczonych wywodów, Sąd badając dopuszczalność wniesionej skargi uznał, że Starosta [...] nie może kwestionować rozstrzygnięcia wydanego przez Wojewodę.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż te wymienione w pkt od 1-5 powołanego artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a.).
W tej sytuacji skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiocie kosztów orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.