Uzasadnienie
P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji zezwalającą Spółce A. na czasowe zajęcie nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] o pow. [...] ha położonej w obrębie ewidencyjnym w gminie na okres nie dłuższy niż miesięcy, w celu dokonania naprawy linii napowietrznej [...].
W dniu 6 listopada 2014 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że planowane prace spowodują ogromne zniszczenia w uprawach, co wiąże się ze stratami finansowymi. Wnioskodawca wyjaśnił, że ma złe doświadczenia Spółka A., która naraziła go na ogromne starty finansowe swoimi wcześniejszymi pracami i do dnia dzisiejszego nie zapłaciła odszkodowania, mimo zapewnień, że tak się stanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co oznacza, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przytoczył takich okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenie, że nieruchomość na której parce mają być przeprowadzone jest uprawiana, a przeprowadzenie napraw linii spowoduje ogromne straty w uprawach, nie jest wystarczające do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 126 ust. 1-4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), który upoważnia starostę do wydania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości na okres nie dłuższy niż miesięcy, w przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody. Z zaskarżonej decyzji wynika, że nagła potrzeba wykonania prac naprawczych spowodowana jest bardzo złym stanem technicznym słupa linii zagrażającym zdrowiu i życiu ludzkiemu z uwagi na duże ubytki betonu, co może spowodować złamanie słupa.
Skarżący i jego żona nie wyrażają zaś zgody na wejście na teren ich nieruchomości celem przeprowadzenia naprawczych. W razie awarii linii energetycznej nr[...], poza zagrożeniem dla zdrowia i życia ludzkiego, pozbawiona energii elektrycznej może zostać znaczna ilość odbiorców, którymi są zarówno zakłady przemysłowe jak i odbiorcy indywidualni. Spowoduje to także przeciążenie linii nr [...], zwiększając tym samym ryzyko wystąpienia kolejnych awarii. Ze skargi wynika, że P. K. nie odmawia Spółce A. wjazdu na teren swojej nieruchomości, ale zgodę uzależnia od zapłaty kaucji na poczet zniszczeń jakie prace spowodują.
Należy mieć na uwadze, że ustawa o gospodarce nieruchomościami w art. 126 ust. 3 reguluje tryb ustalania wysokości odszkodowania za zajęcie nieruchomości na podstawie art. 126 ust. 1, co jednak następuje dopiero po upływie okresu, na który nieruchomość została udostępniona. Zatem obawa nie otrzymania należnego odszkodowania nie może uzasadniać wstrzymania wykonania decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości.
Reasumując należy stwierdzić, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie przytoczył takich okoliczności które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Także z okoliczności sprawy nie wynika, aby udzielenie ochrony tymczasowej było uzasadnione. W ocenie Sądu żądanie wstrzymania wykonania decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości z powodu obawy właściciela nieruchomości, że nie uzyska odszkodowania, nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Odszkodowanie ustalane jest bowiem dopiero po wykonaniu prac, w drodze uzgodnień między właścicielem nieruchomości i podmiotem któremu udostępniono nieruchomość, a jeżeli do uzgodnienia nie dojdzie, w drodze decyzji starosty.
Z tego względu na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.