Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem wydanym w dniu 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 809/17 oddalił skargę A. B. na opisaną w sentencji decyzję Wojewody w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego.
W związku z zamiarem złożenia skargi kasacyjnej od rzeczonego wyroku Sądu skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych.
W rozpoznaniu powyższego wniosku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowił dla wnioskodawcy adwokata.
W dniu [...] r. skarżący złożył w Sądzie pismo, w którym oświadczył, że wydane przez referendarza sądowego postanowienie przyznające mu prawo pomocy tylko w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, bez zwolnienia od kosztów sądowych uważa za niesatysfakcjonujące, w związku z czym cofa wniosek w sprawie przyznania prawa pomocy.
Zarządzeniem Sądu z dnia [...] r. zobowiązano skarżącego do złożenia jednoznacznego oświadczenia, czy cofa wniosek o prawo pomocy i tym samym rezygnuje z prawa do ustanowionego z urzędu adwokata celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 14 września 2017 r. – w terminie 7 dni, od daty doręczenia niniejszego zobowiązania, pod rygorem uznania, że cofa wniosek o prawo pomocy.
Jednocześnie wyjaśniono skarżącemu, że wniosek o prawo pomocy został merytorycznie rozpoznany jedynie w zakresie żądania ustanowienia pełnomocnika z urzędu, z uwagi na fakt, że z mocy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma obowiązku ponoszenia żadnych kosztów sądowych w postępowaniu sądowym zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji, ponieważ sprawa dotyczy osoby bezrobotnej (art. 239 § 1 pkt 1 lit. b powołanej ustawy).
Odpis zarządzenia został doręczonemu skarżącemu w dniu [...] r. A. B. pomimo upływu zakreślonego terminu nie odpowiedział na zobowiązanie Sądu, w związku z czym zgodnie z treścią zarządzenia należało przyjąć, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy i rezygnuje z ustanowionego z urzędu adwokata.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Podkreślić należy, że powołany przepis należy interpretować szeroko, nie ograniczając pojęcia "okoliczności" wyłącznie do sytuacji majątkowej strony (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt II SAB/Kr 74/06, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2334/11). W doktrynie przyjmuje się, że strona której udzielono prawa pomocy, może zrzec się tego uprawnienia, a zatem złożyć wniosek o cofnięcie przyznanego prawa pomocy (T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009, str. 867). Orzekający w pełni pogląd ten podziela.
W przedmiotowej sprawie A. B. złożył oświadczenie o wycofaniu wniosku w sprawie przyznania prawa pomocy. Powyższe oznacza, że zrezygnował on z przyznanego mu postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2017 r. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
W tej sytuacji orzekający uznał, że nastąpiła zmiana okoliczności będących podstawą przyznania prawa pomocy w rozumieniu art. 249 P.p.s.a. skutkująca cofnięciem przyznanego prawa pomocy we wskazanym zakresie. Podstawową przesłanką przyznania prawa pomocy jest bowiem wniosek strony, a ten został cofnięty.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji