Uzasadnienie
Skarżący w dniu [...] r. wniósł skargę na rozstrzygnięcie komisji rekrutacyjnej, na stanowisko pracy w Wydziale [...] ds. [...] w Starostwie Powiatowym w G..
W dniu 8 sierpnia 2018 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony (art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a.), jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Sąd, nie negując sytuacji finansowej Skarżącego, uznał, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 274 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Jak wskazuje się w doktrynie, taka bezzasadność zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego; jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (por. J.P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 508-509). Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i stan prawny danej sprawy nie budzą najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. W przeciwnym razie mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do sądu. Taka sytuacja będzie zachodziła przede wszystkim wówczas, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (art. 58 § 1 p.p.s.a.)
Tego rodzaju sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie, gdyż przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie komisji rekrutacyjnej, na stanowisko pracy w Wydziale [...] ds. [...] w Starostwie Powiatowym w G. z dnia [...] r. W stosunku do takiej czynności, ze względu na art. 53 § 2, Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie można wnieść obecnie skutecznie skargi do sądu administracyjnego. Z przepisu tego bowiem wynika, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Terminu tego Skarżący nie dochował.
Skarżący bowiem o wyniku postępowania rekrutacyjnego dowiedział się w dniu [...] r., skargę zaś wniesiono w dniu [...] r.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 247 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.