Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia 13 maja 2015 r., Komendant Wojewódzki Policji w S. utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 27 marca 2015 r., wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 w zw. z art. 115 ust.1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), którą odmówił sierż. szt. w stanie spoczynku K.C. prawa do wypłaty odprawy po zwolnieniu ze służby w dniu 6 listopada 2013 r.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym:
K.C. pełnił służbę w Policji w okresie od 20 maja 1998 r. do 31 stycznia 2007 r. oraz od 28 lipca 2008 r. do 6 listopada 2013 r.
W 2007 r. zwalnianemu policjantowi wypłacono odprawę wynikającą z przepracowania w zaokrągleniu 9 lat nieprzerwanej służby w wysokości 3,8 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.
Drugi okres służby wyniósł w zaokrągleniu 5 lat (uprawniający do odprawy w wysokości 3 krotności uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym). Organ powołując sią na treść art. 114 ustawy o Policji oraz orzecznictwo sądowe wyrok NSA z 27 czerwca 1999r. II SA 1634/98 uznał, że osobie wcześniej zwolnionej ze służby, która z tego tytułu odebrała odprawę i ponownie podjęła służbę, może przysługiwać odprawa uzupełniająca, jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia ze służby posiada ona staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości, albowiem będzie to nadal jedna odprawa skorygowana o wysokość wynikającą ze stażu służby, a nie dwie odprawy z tego samego tytułu.
Zdaniem organu policjantowi, który otrzymał odprawę w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, a następnie ponownie został przyjęty do służby w Policji, w przypadku ponownego zwolnienia ze służby przysługuje jedynie odprawa uzupełniająca, jeżeli w dacie ponownego zwolnienia posiada on staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości. W przypadku K.C. kolejny staż jego służby był krótszy od poprzedniego, a w związku z tym odprawa uzupełniająca mu nie przysługuje.
K.C. wniósł odwołanie, w którym podkreślił, że nie żąda drugiej odprawy, ale świadczenia wyrównawczego za czas ponownego pełnienia służby, Nadto zwrócił uwagę, że art. 114 ustawy o Policji nie ma zapisu, z którego organ wywiódł wniosek, że w przypadku ponownego zwolnienia ze służby przysługuje jedynie odprawa uzupełniająca, jeżeli w dacie ponownego zwolnienia posiada on staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości.
Po rozpoznaniu odwołania opisaną na wstępie decyzją z dnia 13 maja 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Po ponownie ustalonym stanie faktycznym co do okresów pełnienia służby przez K.C. i wypłaty odprawy za pierwszy okres służby oraz powołaniu treści art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ust.1 ustawy o Policji, organ odwoławczy uznał, że prawo do wypłaty odprawy za kolejny okres służby nie przysługuje.
Organ II instancji powołując sią na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że odprawa przysługująca policjantowi z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy, uznał, że nie ma podstaw do wypłaty odprawy w pełnej wysokości osobie pełniącej służbę, której raz już wypłacono odprawę, a następnie ponownie zaczęła ona pełnić służbę w tej samej lub innej służbie mundurowej. Świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby mają charakter jednorazowy i nie mogą być kilkakrotnie wypłacane tej samej osobie (por. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 451/09, z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I OSK 569/10). Przyjęcie innego stanowiska oznaczałoby, że to świadczenie jest w całości oderwane od swojego celu, czyli umożliwienia osobie pełniącej służbę zagospodarowanie się w nowej sytuacji zawodowej i życiowej. Odprawa taka stałaby się swego rodzaju nieuzasadnioną "premią" dla tych osób, które raz opuściły szeregi służby, a następnie do niej powróciły.
Stawiałoby to w gorszej sytuacji faktycznej i prawnej tych funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę w sposób nieprzerwany. Wielokrotne przyznanie odprawy oraz innych świadczeń związanych z odejściem ze służby w pełnej wysokości, byłoby zatem nieuzasadnionym i niesprawiedliwym przywilejem, a więc takie świadczenia powinny być wypłacone tylko raz. W sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby (por. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 757/09).
W materii tej Sąd Najwyższy wielokrotnie prezentował już stanowisko, że pracownik, który otrzymał odprawę w związku z przejściem na rentę (emeryturę), a następnie podjął zatrudnienie, które ustało w związku z "ponownym" przejściem na emeryturę (rentę), kolejnej odprawy nie otrzyma (por. wyrok SN z 25 czerwca 1993 r., sygn. akt I PR 5/93, niepubl., uchwała SN z 2 marca 1994 r. I PZP 4/94, OSNAPiUS 1994, nr 2 poz. 2).
Podsumowując organ odwoławczy uznał, że w sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby, o ile okres ten jest dłuższy od poprzedniego.
Z powyższą decyzją nie zgodził się K.C. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Decyzji tej zarzucił naruszenie prawa, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 115 ust. 1 w związku z art. 114 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) zwanej dalej ustawą i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
W niniejszej sprawie jako niesporne należy uznać stanowisko, że wpłata odprawy w pełnej wysokości osobie pełniącej służbę, której raz już wypłacono odprawę, a następnie ponownie ona zaczęła pełnić służbę ma charakter jednorazowy.
W sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby.
Przedmiotem sporu jest interpretacja dotycząca wypłaty świadczenia wyrównawczego za czas ponownego pełnienia służby.
W myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, Policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2 - 4 odprawę natomiast art. 115 ustawy określa sposób obliczenia wysokości odprawy.
Kwestie podnoszone w tych przepisach nie budzą wątpliwości w odniesieniu do wypłaty odprawy po raz pierwszy w związku ze zwolnieniem ze służby. Interpretacji prawnej wymagała już zasadność przyznania odprawy w przypadku ponownego zwolnienia funkcjonariusza ze służby po ponownym podjęciu przez niego służby.
Jak na wstępie Sąd wskazał w świetle poglądów doktryny i orzecznictwa utrwalił się pogląd, iż wielokrotnie przyznawanie odpraw oraz innych świadczeń związanych z odejściem ze służby w pełnej wysokości, byłoby nieuzasadnionym i niesprawiedliwym przywilejem, a więc takie świadczenia powinny być wypłacane tylko raz.
Świadczenia wyrównawcze wypłaca się funkcjonariuszom w przypadku zwolnienia za czas ponownego pełnienia służby.
Zdaniem Sądu, wysokość świadczenia wyrównawczego nie może być obliczana w oderwaniu od poprzedniego okresu pełnienia służby. Długość okresu (sumy okresów) pełnienia służby ma znaczenie dla obliczania całego stażu zatrudnienia funkcjonariusza, a co za tym idzie ma wpływ na wysokość odprawy.
W ocenie Sądu, różnicowanie stażu służby funkcjonariuszy, którzy pełnią ją w sposób nieprzerwany przez jeden okres np. 14 lat z tymi, którzy pełnili ją przez ten sam okres (przykładowy 14 lat), ale w rozbiciu na dwa okres 9 i 5 lat byłoby nierównym traktowaniem podmiotów.
Treść art. 115 ustawy przewiduje odprawę dla policjanta w służbie stałej w najniższej trzymiesięcznej wysokości oraz najwyższej sześciomiesięcznej. Dokonując obliczeń wysługi lat wg powołanego przepisu należy stwierdzić, że odprawa w maksymalnej wysokości może zostać przyznana funkcjonariuszowi po 20 latach służby.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 1990 r. sygn. akt I PR 285/90 wskazał, że w ramach wykładni przedmiotowego uregulowania należy dążyć do uzgodnienia przedstawionych wyżej wymagań dotyczących z jednej strony objęcia uprawnieniami do odprawy emerytalnej także emerytów ponownie zatrudnionych z właściwym - z drugiej strony - dla tej sytuacji wyjaśnieniem zakresu jednorazowego charakteru odprawy emerytalnej. Jeżeli bowiem pracownik - emeryt ma być konsekwentnie traktowany nie gorzej niż inni pracownicy to z kolei nie byłoby uzasadnione, gdyby otrzymywał więcej niż "jednorazowo" odprawę emerytalną. Postulat uzgodnienia obu tych założeń wydaje się możliwy w ramach zróżnicowanej wysokości jednorazowej odprawy emerytalnej w zależności od okresu zatrudnienia. Jeżeli np. pracownikowi chwili przechodzenia na emeryturę przysługiwała jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia odpowiadająca piętnastoletniemu okresowi pracy oraz jeżeli ten sam pracownik w chwili "ponownego przejścia na emeryturę" wykazywał się już dwudziestoletnim okresem pracy za który odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia to przyznanie mu odprawy odpowiadającej różnicy między sześciomiesięcznym a trzymiesięcznym wynagrodzeniem stanowi uzupełnienie tylko odprawy poprzedniej ze względu na spełnienie warunku wymaganego dla otrzymania odprawy w wyższej wysokości. Takie rozwiązanie nie byłoby sprzeczne z jednorazowym charakterem świadczenia oraz uwzględniałoby - jak się wydaje - interesy obu stron (pracownika i zakładu pracy).
Na powyższy wyrok powoływał się również organ odwoławczy jednakże w ocenie Sądu został on niewłaściwie zinterpretowany.
W odniesieniu do niniejszej sprawy należy uznać, iż należy uwzględnić funkcjonariuszowi cały staż pracy (dwa okresy łącznie) i obliczyć jaka przysługiwałaby mu odprawa za cały okres służby i od tego odjąć otrzymaną już odprawę w wysokości 3,8. Różnica stanowiłaby świadczenie wyrównawcze, przysługujące skarżącemu za kolejny przepracowany okres służby.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględnił powyższe rozważania.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. należało orzec jak w wyroku.