Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm.) Prokurator wystąpił do Prezydenta Miasta o wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w sprawie poddania K. T. badaniom lekarskim [...] w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami mechanicznymi. Powołując się na prowadzone śledztwo prokurator wskazał, że K. T. podejrzany jest o prowadzenie samochodu osobowego w stanie nietrzeźwości, a ponadto "w toku czynności procesowych ustalono, że K. T. był leczony.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta umorzył postępowanie w sprawie, stwierdzając, że postępowanie takie jest bezprzedmiotowe, bowiem Prezydent Miasta nie jest organem właściwym rzeczowo do rozpatrzenia wniosku prokuratora. Takim organem – zdaniem Prezydenta Miasta – jest Komendant Policji, zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców... (Dz. U. Nr 2, poz.
- 15) w związku z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż – jak wynika z wniosku prokuratora – K. T. kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości.
Po rozpatrzeniu odwołania prokuratora Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, bowiem z wniosku prokuratora bezsprzecznie wynika, iż postępowanie karne prowadzone przeciwko K. T. związane jest z prowadzeniem przez niego pojazdu w stanie nietrzeźwym. W takich przypadkach - w myśl przepisu art. 122 ust. 1 pkt. 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym - kierującego pojazdem na badanie lekarskie kieruje organ kontroli ruchu drogowego. Prowadzone w tym trybie przez organy Policji postępowanie administracyjne ma, zdaniem Kolegium, pierwszeństwo przed postępowaniem z art. 122 ust. 1 pkt 4 omawianej ustawy.
Skarżąc decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Prokurator wniósł o jej uchylenie, zarzucając tej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, polegające na uznaniu przez Prezydenta Miasta swej niewłaściwości do wydania decyzji o poddaniu kierującego K. T. stosownym badaniom lekarskim. W uzasadnieniu skargi prokurator dokonał obszernej analizy przepisów art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz ust. 4 wymienionej ustawy, wskazując, że zebrane w postępowaniu karnym dowody świadczą o tym, iż stan zdrowia K. T. nasuwa zastrzeżenia, co do jego zdolności do prowadzenia pojazdów. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącego, Prezydent Miasta był organem właściwym do wydania decyzji o skierowaniu K. T. na badania lekarskie. Do skargi dołączone zostały kserokopie opinii [...] oraz protokołu przesłuchania podejrzanego.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, iż decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skargę należało uwzględnić, chociaż z innych powodów niż podniesione przez skarżącego prokuratora.
Składając do organu I instancji wniosek o skierowanie K. T. na badania lekarskie prokurator wskazał jedynie lakonicznie, iż K. T. jest podejrzany o prowadzenie samochodu osobowego w stanie nietrzeźwości, a ponadto ustalono, że był on leczony – nie powołując się na żadne dowody i nie przedkładając takich dowodów.
Organ I instancji mógł zatem uznać, że wniosek został skierowany niewłaściwie, bowiem w istocie opierał się on na podstawie wynikającej z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym. W takiej sytuacji, w myśl § 2 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., osobie kierującej pojazdem skierowanie na badanie lekarskie wydaje komendant Policji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym kierowała ona pojazdem w stanie nietrzeźwości.
W odwołaniu od tej decyzji prokurator podjął polemikę ze stanowiskiem organu, zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego. W zakończeniu uzasadnienia odwołania prokurator wskazał jednak, że w postępowaniu karnym stwierdzono, iż K. T. jest leczony, zaś w rozpoznaniu dokonanym przez biegłych lekarzy stwierdzono u niego [...] - nie przedkładając jednak dowodów, mających potwierdzać przytoczone okoliczności faktyczne dotycząc stanu zdrowia K. T. Dowody takie prokurator dołączył dopiero do skargi.
Z tego powodu oczywistym jest, że organ odwoławczy nie mógł się odnieść do tych dowodów w zaskarżonej decyzji.
Zważywszy jednak na obowiązki organu odwoławczego wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego powyższe uchybienie wnioskodawcy powinno być usunięte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, poprzez wezwanie prokuratora do przedłożenia dowodów, które miałyby uzasadniać wniosek o wydanie decyzji o skierowanie na badania lekarskie K. T. Taki obowiązek organu odwoławczego wynikał w szczególności z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przy uwzględnieniu zasady, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym (art. 15 k.p.a.), co oznacza m. in., że organ odwoławczy dokonuje ponownego rozpatrzenia sprawy w całości.
Wskazany przepis art. 7 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, natomiast zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ taki jest obowiązany zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Uwzględniając powyższe nakazy należy stwierdzić, że organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie wykonał tych obowiązków, czym naruszył wymienione przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji.
W takiej sytuacji Sąd nie mógł dokonywać oceny zaskarżonej decyzji pod kątem naruszenia prawa materialnego – co zarzucono w skardze – ponieważ ocena taka może dotyczyć jedynie decyzji wydanej po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu i dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy.
W ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu administracyjnym należy zatem w szczególności rozpatrzyć załączone do skargi dowody, uzasadniające zdaniem skarżącego jego wniosek o skierowanie K. T. na badania lekarskie oraz w razie potrzeby zebrać inne dowody, niezbędne do załatwienia sprawy.
Mając wszystko powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.