Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 sierpnia 2019 r. działający w imieniu skarżącego A. L. (reprezentowanego przez opiekuna prawnego M. P.), pełnomocnik z urzędu r.pr. M. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. Decyzja została doręczona opiekunowi prawnemu skarżącego w dniu 29 marca 2019 r.
Wraz ze skargą złożony został do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pismem z dnia 19 kwietnia 2019 r. opiekun prawny skarżącego złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienie skargi na powyższą decyzję. Postanowieniem z dnia 28 maja 2019 r. Sąd przyznał wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu. Kopia prawomocnego postanowienia wraz z pismem Dziekana OIRP w S. z dnia 4 lipca 2019 r., w którym wskazany został pełnomocnik do reprezentowania skarżącego, została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 lipca 2019 r., tj. po upływie terminu do wniesienia skargi. Wyznaczony pełnomocnik zawiadomił o powyższym opiekuna prawnego skarżącego, który następnie w dniu 9 sierpnia 2019 r. przesłał pełnomocnikowi skarżącego kopie decyzji organu I i II instancji.
Wobec powyższego, dopiero w tej dacie pełnomocnik skarżącego mógł zapoznać się ze sprawą w stopniu umożliwiającym sporządzenie i wniesienie skargi. W tym stanie rzeczy przedmiotowy wniosek, zdaniem pełnomocnika skarżącego, należy uznać za zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Przepis ten jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości, co do początku biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, czy też braku możliwości jego przesunięcia z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie o przyznanie prawa pomocy obejmujące ustanowienie pełnomocnika. Jeżeli zatem stronie skarżącej został doręczony odpis decyzji, bądź innego rozstrzygnięcia w sprawie, to od tego momentu, zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu, liczony jest bieg terminu do złożenia skargi niezależnie od tego, czy strona ustanowiła pełnomocnika z wyboru, czy też wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym i w przypadku jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie na wniosek strony. W sytuacji zatem, gdy strona uchybiła terminowi do złożenia skargi skuteczne jej wniesienie i nadanie sprawie dalszego biegu uzależnione pozostaje od złożenia przez nią lub jej pełnomocnika, w terminie przewidzianym w art. 87 § p.p.s.a., wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a następnie uwzględnieniu tego wniosku przez sąd. Stosownie bowiem do art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przesłankami przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, które muszą wystąpić łącznie, są zatem: uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi, dokonanie czynności procesowej, która nie została dokonana w terminie oraz złożenie przedmiotowego wniosku w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia. Niedopełnienie chociażby jednego z wyżej wymienionych wymagań skutkuje odmową przywrócenia terminu.
W rozpatrywanym przypadku pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w związku z czym należało ocenić w pierwszej kolejności, czy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Wskazać trzeba, że w wypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu w trybie art. 243 i nast. p.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II FZ 47/07, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze wskazywane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności faktyczne związane z jego ustanowieniem, Sąd stwierdził, że 7–dniowy termin został dochowany. Zawiadomienie o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu dla r.pr. M. D. zostało mu doręczone w dniu 11 lipca 2019 r., natomiast odpisy dokumentów z postępowania o przyznanie skarżącemu zasiłku stałego, w tym decyzji organów I i II instancji oraz odwołania od decyzji organu I instancji, pełnomocnik skarżącego otrzymał od skarżącego w dniu 9 sierpnia 2019 r.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy zatem, że nadanie w urzędzie pocztowym w dniu 14 sierpnia 2019 r. przesyłki zawierającej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi (wraz ze sporządzoną skargą), oznacza, że termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., został zachowany.
Z okoliczności sprawy wynika ponadto, że w sprawie zostały także spełnione - określone w art. 87 § 2 i 4 p.p.s.a. - pozostałe przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, tj. wniesienia skargi.
Reasumując, złożony przez pełnomocnika wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlegał uwzględnieniu, o czym tut. Sąd - działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.