Uzasadnienie
Towarzystwo Ochrony Zwierząt [...] wystąpiło ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Z. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] r. zakazującą stronie skarżącej prowadzenia schroniska dla zwierząt, znajdującego się przy ul. [...] w B. i skreślającą ten obiekt z prowadzonego rejestru.
W piśmie z dnia 18 sierpnia 2017 r., skarżące Stowarzyszenie zwróciło się o pilne wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji administracyjnej i możliwości dalszego funkcjonowania schroniska dla dobra zwierząt.
Strona skarżąca argumentowała, że działa w ważnym interesie publicznym oraz bezpieczeństwa dla ludzi i zwierząt. Zabezpiecza na dzień dzisiejszy potrzeby zwierząt znajdujących się w schronisku, jak również bezpieczeństwo mieszkańców gmin, z którymi współpracuje w zakresie zwalczania bezdomności zwierząt i opieki nad nimi. Stwierdziła, że organy obu instancji "nie badając o zagrożenia epizodyczne próbuje zwalczyć schronisko z pobudek politycznych, gdyż radnego Rady Miasta B. (Prezesa Zarządu [...]), od lat próbuje zwalczać metodami bezprawnymi, które mają jedynie na celu jego zniszczenie, poprzez schronisko".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub w części. Jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi administracyjnemu, sąd ten, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
Powołane w art. 61 § 3 P.p.s.a., niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oznacza taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku, niezależnie od okoliczności sprawy, uwzględnić przedmiotowe żądanie. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami.
Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, opubl. w Lex nr 1754857).
W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała wystąpienia okoliczności, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Nie stanowi o wystąpieniu uzasadnionej okoliczności z ww. przepisu, ogólnikowa argumentacja strony o działaniu tej organizacji w ważnym interesie publicznym oraz dla dobra ludzi i zwierząt. W kontekście możliwych następstw wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., nie mieszczą się twierdzenia strony skarżącej o zwalczaniu jej przedstawiciela przez organy administracji publicznej z pobudek politycznych, bezprawnymi metodami. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wskazane okoliczności powinny mieć odniesienie do obiektywnie możliwych skutków wykonania decyzji. Nie może więc uzasadniać przedmiotowego żądania stanowisko strony co do prawidłowości działań organu oraz przekonań strony co do subiektywnych intencji organu, którymi kierował się w rozpoznaniu sprawy administracyjnej.
Sąd podkreśla, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, sąd administracyjny nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale czy jej wykonanie, jeszcze przed rozpoznaniem skargi, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom wnioskodawcy (jego działalności).
W ocenie Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła okoliczności wyjątkowych, świadczących potrzebie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnej i szczegółowej sytuacji faktycznej, w jakiej strona się znajduje. Nie chodzi przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która dotyczy strony (jej działalności) i może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania uzasadnienia dla argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Nienależyte uzasadnienie wniosku nie może być traktowane za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej.
Kierując się powyższym, Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła należycie wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, okoliczności tego rodzaju nie można było także wywieść z całokształtu akt sprawy, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.