Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odrzucił skargę P. B. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Przedmiotowe postanowienie wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia zażalenia zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. (dowód k. 42 akt sądowych).
W dniu [...] r. strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy oddalił wniosek w zakresie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił adwokata.
Pismem z dnia [...] r. Okręgowa Rada Adwokacka w S. poinformowała, że pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego wyznaczono adw. K. B.-S..
W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik działający z urzędu wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] r., składając jednocześnie zażalenie.
We wniosku pełnomocnik oświadczył, że informację o wyznaczeniu jego osoby jako pełnomocnika z urzędu dla skarżącego odebrał w dniu [...] r. Natomiast jako przyczynę braku winy w uchybieniu terminu przywołał okoliczność, że mógł podjąć działania dopiero po ustanowieniu go pełnomocnikiem, co miało miejsce po upływie terminu do złożenia zażalenia. Wyjaśnił, że termin do wniesienia zażalenia do NSA upłynął dla strony w dniu [...] r. Skoro jednak skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, a zażalenie powinno być sporządzone przez adwokata, to w tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu jest całkowicie uzasadniony. Powyższe świadczy o tym, że strona nie dokonała czynności bez swojej winy, a brak przywrócenia terminu spowoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Powyższe warunki muszą zostać spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie wskazane wymogi zostały spełnione.
W wypadku ustanowienia pełnomocnika profesjonalnego w trybie art. 244 P.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, jest dzień, w którym pełnomocnik ten miał rzeczywistą możliwość działania w sprawie. Z oświadczeniem adwokata wynika, że informację o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego uzyskał w dniu 21 listopada 2016 r. Natomiast wniosek przywrócenie terminu został wniesiony w dniu 28 listopada 2016r., a zatem z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Spełniony został również warunek z art. 87 § 4 P.p.s.a., skoro do wniosku załączono zażalenie. Pełnomocnik wykazał również brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia zażalenia.
Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem.
Sąd dokonując oceny kwestii winy z uchybieniu terminu uwzględnił fakt, że w przewidzianym 7-dniowym terminie do wniesienia zażalenia skarżący podjął działania, w wyniku których uzyskał prawo do pełnomocnika z urzędu. Wprawdzie sporządzenie zażalenia nie jest obarczone przymusem adwokacko-radcowskim, tym nie mniej skarżący podejmując działania nakierunkowane na ochronę swoich praw wykazał się należytą starannością w dbaniu o własne interesy. Skorzystanie z przewidzianej przez ustawodawcę możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu oznacza, że intencją strony było, aby to pełnomocnik działał za niego w sprawie. Działanie to niewątpliwie obejmuje również zaskarżenie rozstrzygnięć Sądu. Co prawda wystąpienie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w terminie otwartym do wniesienia zażalenia nie wpływa na bieg tego terminu, jednakże ustanowienie pełnomocnika z urzędu po upływie ww. terminu, w okolicznościach niniejszej sprawy, świadczy o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.