Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 29 grudnia 2005 r., nr XXXI/500/2005 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Władysława IV – Gdańska" w Koszalinie.
W dniu 2 marca 2013 r. P. J. wniósł o przywrócenie terminu do doręczenia wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. We wniosku podał, że z zawiadomienia o terminie rozprawy w dniu 19 grudnia 2012 r., wynikało, że Sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręczy odpis jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Natomiast on z uwagi na uraz (wypadek komunikacyjny) nie mógł w wyznaczonym dniu stawić się w Sądzie na rozprawie, jak też zadzwonić do Sądu. W dniu 25 lutego 2013 r. uzyskał w Sądzie telefonicznie informację, że zapadł wyrok, a Sąd jego odpisu nie przesyła z urzędu. Do wniosku skarżący załączył skierowanie do szpitala z dnia [...] r., ustalenie terminu leczenia operacyjnego w Szpitalu Wojewódzkim [...] z dnia [...] r., zwolnienia lekarskie obejmujące następujące okresy: [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu jest niezasadny.
Skarżący wykazał wprawdzie, że wniosek o przywrócenie terminu złożył w siedmiodniowym terminie od czasu ustania przyczyny jego uchybienia, przewidzianym w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a., nadto składając wniosek o doręczenie uzasadnienia wyroku dopełnił warunku z art. 87 § 4 P.p.s.a., jednakże Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentacji skarżącego.
Zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.).
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego czy zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. W orzecznictwie sądowym do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. takie okoliczności jak np. przerwa w komunikacji, powódź, pożar, inna katastrofa, nagła choroba strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, jak również mylne poinformowanie strony o terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę również uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2008, s.381).
Reasumując, przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy i wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała cały czas. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi przeszkoda, której strona przy użyciu największego wysiłku nie mogła usunąć.
Takiego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku skarżący nie wykazał.
Brak jest podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu spowodowane było przyczyną niezawinioną przez skarżącego, tj. pouczenia Sądu. W pkt 2 pouczenia zawartego w skierowanym do P. J. zawiadomieniu o terminie rozprawy z dnia 22 sierpnia 2012 r. oraz z 19 listopada 2012 r. Sąd jednoznacznie informował, że z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręczy odpis jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia, stronie działającej bez adwokata lub radcy prawnego, która z powodu pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku.
Skarżący nie był i nie jest osobą pozbawioną wolności, zatem powyższe nie miało do niego zastosowania. Natomiast w pkt 3 pouczenia Sąd informował, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni, od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku (art. 141 § 2 P.p.s.a.), przy czym oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 2). Zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku po upływie tego terminu, jak również złożenie wniosku przed ogłoszeniem wyroku, są czynnościami bezskutecznymi.
Przeświadczenie skarżącego, że po zakończeniu postępowania sądowego zostanie poinformowany o jego wyniku i wówczas będzie mógł wnieść o uzasadnienie wyroku było zatem bezpodstawne.
W ocenie Sądu nic nie stało również na przeszkodzie, aby skarżący w dniu rozprawy lub w przewidzianym terminie skontaktował się z Wydziałem Informacji Sądowej celem uzyskania informacji o wyniku sprawy, aby dochować terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Tym bardziej, że skarżący nie wykazał, aby jego choroba uniemożliwiła mu wykonywanie takich czynności, czy to osobiście czy też przy pomocy osoby trzeciej. Z przesłanych przez skarżącego dokumentów nie wynika, aby w dniu 19 grudnia 20102 r. miał wypadek komunikacyjny uniemożliwiający mu funkcjonowanie, wynika z nich natomiast, że w dniu [...] r. stawił się w Szpitalu Wojewódzkim w [...] celem ustalenia terminu zabiegu usunięcia [...]. Skoro był zdolny stawić się w Szpitalu, to tym bardziej nic nie stało na przeszkodzie kontaktu telefonicznego z Sądem. Również nadesłane zwolnienia lekarskie nie obejmują okresu, kiedy biegł termin do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wydanego przez Sąd wyroku.
W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, iż niedochowanie przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku było niezawinione. Jego argumentacja w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienia.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.