Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. C. uchyliło w całości decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] r., Nr [...] i jednocześnie zobowiązało organ pierwszej instancji do wydania decyzji o rejestracji pojazdu marki O., nr [...] na rzecz A. C. i A. D. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną wyżej decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] r., złożył Starosta Powiatu wnosząc o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, jako zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze udzielając odpowiedzi na skargę, wniosło o jej odrzucenie wskazując, że Starosta nie jest uprawniony do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi, obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy skarga pochodzi od uprawnionego podmiotu, w innym przypadku skarga jest niedopuszczalna.
W ramach omawianego badania, należy ustalić, czy skarga pochodzi od podmiotu, o którym mowa w art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 P.p.s.a.). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 P.p.s.a.).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego (art. 50 § 1 P.p.s.a.). Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2719/12, opubl. w Lex nr 1239442).
Wskazuje się, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej niezależnie od tego czy nastąpiło na podstawie ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, Lex nr 171164, postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2585/11, opubl. w LEX nr 1113787).
Możliwość odwołania się od decyzji organu pierwszej instancji do organu wyższego stopnia, a następnie możliwość zainicjowania przez obywateli (podmioty prawa) procesu kontroli działań tejże administracji przed sądem administracyjnym jest niczym innym, jak zapewnieniem obywatelom ochrony przed bezprawnym działaniem administracji, nie może zatem takiej ochrony domagać się podmiot, który w sprawie sam jako administracja występował na pierwszym jej etapie (por. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 527/12, opubl. w Lex nr 1137662).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy sądowoadministracyjnej stwierdzić należy, że Starosta Powiatu będący jednocześnie organem pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym wywołanym wnioskiem A. C. i A. D., nie posiada legitymacji skargowej, do kwestionowania decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym, wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Przyjęcie przeciwnego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłby dwa organy administracji publicznej orzekające w jednej sprawie, a spór między nimi sprowadziłby się w rezultacie do odmiennego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji (patrz postanowienie NSA z dnia 8 lutego 20123 r., sygn. akt I OSK 109/13, opubl. w internetowej bazie orzeczeń – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu. Za "inną przyczynę", o której mowa w powołanym przepisie uznaje się wniesienie skargi przez podmiot nielegitymowany np. organ jednostki samorządu terytorialnego, a przy tym brak interesu prawnego strony skarżącej, jest oczywisty.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak na wstępie.