Uzasadnienie
W dniu 11 lutego 2015 r. Prezydent Miasta S. otrzymał od B. reprezentowanej przez S.P. zgłoszenie przystąpienia do robót budowalnych polegających na instalacji zlicowanej ze ścianą siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku przy [...].
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r. organ I instancji nałożył na inwestora, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 t.j.) zwaną dalej "Prawo budowlane", obowiązek uzupełnienia do dnia 9 marca 2015 r. wniosku o wymagane dokumenty: prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków, odpowiednie szkice lub rysunki dotyczące mocowania oświetlenia z jednoczesnym wykazaniem miejsca poboru energii elektrycznej.
W wyznaczonym terminie inwestor nie uzupełnił wymienionych w ww. postanowienia braków zgłoszenia. W dniu 26 marca 2015 r. Prezydent Miasta S. wydał decyzję wyrażającą sprzeciw odnośnie przystąpienia do robót budowlanych objętych przedmiotowym zgłoszeniem.
Od tej decyzji odwołał się inwestor, podnosząc, iż decyzja narusza przepisy:
- - art. 8, art. 9, art. 10, art. 33§2, art. 40§2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz.267), zwanej dalej "kpa", poprzez przyjęcie, iż strona ustanowiła pełnomocnika w sprawie, co skutkowało niedoręczeniem decyzji stronie i pozbawiało ją czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa;
- - art. 30 ust. 2 oraz art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie oraz wydanie sprzeciwu po upływie 30 – dniowego terminu.
Inwestor wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 26 marca 2015 r. i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Decyzją z dnia 21 maja 2015 r. Wojewoda Z. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podając w uzasadnieniu, iż do zgłoszenia robót budowlanych zostało załączone pełnomocnictwo dla S.P. do reprezentowania inwestora w czynnościach związanych ze złożeniem zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, a zgodnie z art. 40§2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Nadto, organ II instancji wskazał, iż postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia zostało wysłane pocztą na adres wskazany w zgłoszeniu i pełnomocnictwie i przesyłka została odebrana przez pełnomocnika 9 marca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach), zatem uznaje się, że przesyłka została skutecznie doręczona. Organ II instancji zaznaczył, iż inwestor nie wykazał staranności w odbiorze korespondencji w sprawie, którą sam zainicjował, a niedopełnienie obowiązku nałożonego w postanowieniu skutkuje wniesieniem przez organ sprzeciwu na zgłoszone roboty budowlane zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa Budowlanego.
Organ II instancji zwrócił również uwagę, iż procedura zgłoszeniowa jest instytucją mającą za zadanie maksymalnie skrócić czas rozstrzygnięcia sprawy, na załatwienie której ustawodawca wyznaczył organowi termin 30 dni, którego bieg zostaje wstrzymany do rozstrzygnięcia zgłoszenia, zatem w niniejszej sprawie termin do wydania decyzji wyrażającej sprzeciw upływał w dniu 10 kwietnia 2015 r. czyli decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 26 marca 2015 r. należy uznać za wydana w terminie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zostało podniesione, iż do odwołania inwestor również nie załączył nałożonych postanowieniem dokumentów.
Skargę na decyzję organu II instancji złożył inwestor reprezentowany przez fachowego pełnomocnika i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz rozważenie zasadności uchylenia decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - obrazę przepisów postępowania administracyjnego w szczególności przepisów art. 8, art. 9, art. 40 § 2 oraz art. 77§1 kpa poprzez błędne przyjęcie, że strona ustanowiła pełnomocnika w sprawie, co skutkowało brakiem skutecznego doręczenia postanowienia skarżącemu, stwierdzeniem, iż uchybiono terminowi na wykonanie nałożonego obowiązku, co skutkowało jednocześnie naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności przepisów art. 107§3 kpa poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji i brak odniesienia się przez organ II instancji do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 10 kpa poprzez pominięcie udziału strony w postępowaniu administracyjnym i wydanie decyzji bez uprzedniej weryfikacji stanu faktycznego ustalonego przez organ I instancji oraz z zaniechaniem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań skarżącemu; - naruszenie przepisów art. 30 ust. 2 i 5 Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie i błędne przyjęcie zasadności wniesienia sprzeciwu wobec nieskutecznego doręczenia pisma nakładającego obowiązek, którego niewypełnienie w terminie stanowiło przyczynę sprzeciwu.
Pismem z dnia 9 lipca 2015 r. organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje.
Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Ocena prawna zaskarżonego postanowienia opierać się powinna na analizie przepisów kpa, które dotyczą doręczania pism procesowych pełnomocnikom strony w zależności od zakresu udzielonego pełnomocnictwa oraz analizy zakresu umocowania pełnomocnika strony skarżącej.
W kontekście zaskarżonego postanowienia istotne znaczenie ma przepis art. 40 kpa, którego §1 wskazuje na obowiązek doręczania pisma stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. § 2 tego przepisu wskazuje natomiast na regułę, treścią której jest obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika.
W sprawie zainicjowanej rozpatrywaną skargą, organ w zaskarżonym postanowieniu przyjął, iż doręczenie decyzji pełnomocnikowi spółki, umocowanemu do reprezentowania przed właściwym organem administracji publicznej wyłącznie w zakresie złożenia w imieniu spółki w urzędzie zgłoszenia do przystąpienia do robót publicznych wraz z oświadczeniem o sposobie doręczeń korespondencji wyczerpuje normatywny wymóg doręczenia, o którym mowa w art. 40 § 2 kpa.
Na gruncie art. 32 i 33 kpa nie budzi w zasadzie wątpliwości, iż pełnomocnictwo może ograniczać się do udziału w jednej lub kilku czynnościach lub też może być umocowaniem do udziału w całym postępowaniu administracyjnym w sprawie. Takie jest stanowisko doktryny (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. Beck, Warszawa 2000, s. 231 i nast., szczeg. s. 233) i mimo, że sam przepis nie wyróżnia obu zakresów pełnomocnictwa, pogląd powyższy wydaje się w ocenie sądu uzasadniony, chociażby z tego powodu, że przepisy te nie ograniczają w żaden sposób zakresu pełnomocnictwa.
Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA. W wyroku tego Sądu z dnia 14 marca 2002 r. (I SA 1842/00) znaleźć można bowiem tezę: "Pełnomocnictwo udzielone przez stronę w postępowaniu administracyjnym, podobnie jak w postępowaniu cywilnym. może być pełnomocnictwem ogólnym, upoważniającym pełnomocnika do prowadzenia wszelkich spraw mocodawcy i pełnomocnictwem szczególnym, upoważniającym pełnomocnika do prowadzenia konkretnej sprawy albo tylko do poszczególnych czynności".
Brak kodeksowej regulacji zakresów pełnomocnictwa nakłada na organ obowiązek starannej interpretacji dokumentu, na mocy którego pełnomocnictwo jest udzielone. Upoważnienie udzielone S.P. przez spółkę B. stanowiące załącznik do zgłoszenia robót budowlanych opiewa na upoważnienie do poszczególnych czynności tj. do "reprezentowania przed właściwym organem administracji publicznej wyłącznie w zakresie złożenia w imieniu spółki w urzędzie zgłoszenia przystąpienia do robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę na realizację inwestycji przy [...] wraz z oświadczeniem o sposobie doręczeń korespondencji", przy czym należy wskazać, iż na zgłoszeniu w imieniu spółki podpisał się S.P., jego adres służbowy wskazany w pełnomocnictwie jest tożsamy z adresem siedziby spółki, którą reprezentował i na który była doręczana korespondencja organu I instancji.
Należy również zaznaczyć, iż korespondencję kierowaną do spółki z decyzją wyrażająca sprzeciw również odebrał S.P. pod adresem służbowym wskazanym w przedmiotowym pełnomocnictwie i jak wynika z pism skarżącej została ona jej przekazana.
Należy również podkreślić, iż S.P. był upoważniony do składania oświadczeń w kwestii sposobu doręczania korespondencji inwestorowi. Nie złożył żadnego oświadczenia w wyżej wskazanym zakresie, a zatem korespondencja została doręczona na adres wskazany w przedmiotowym zgłoszeniu.
W ocenie Sądu doszło do skutecznego doręczenia inwestorowi postanowienia nakładającego na niego obowiązek przedstawienia dokumentów. Nie może bowiem ujść z pola widzenia, iż umocowanie do sporządzenia zgłoszenia obejmuje umocowanie do sporządzenia zgłoszenia w sposób prawidłowy, pozbawiony braków formalnych. Jeżeli zgłoszenie wymagało uzupełnienia o dokumenty, które winny być załączone już przy pierwszym złożeniu przedmiotowego zgłoszenia, to umocowanie S.P. obejmowało również działanie w tym zakresie.
Słusznie wskazał również organ II instancji, iż inwestor do odwołania nie załączył wskazanych w postanowieniu dokumentów, nie uzupełnił braków formalnych. Sąd podzielając argumentacje organu II instancji stoi na stanowisku, iż uzasadnienie decyzji było wyczerpujące i nie doszło do pominięcia udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Zarzuty skarżącej okazały się nietrafne.
Z tych przyczyn skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).